Philippe de Gaulle

polityk i wojskowy francuski, syn prezydenta de Gaulle’a

Philippe Henri Xavier Antoine de Gaulle (ur. 28 grudnia 1921 w Paryżu) – francuski polityk i wojskowy. Najstarszy z trojga dzieci i jedyny syn Charles’a de Gaulle’a.

Philippe de Gaulle
Philippe Henri Xavier Antoine de Gaulle
Ilustracja
admirał admirał
Data i miejsce urodzenia

28 grudnia 1921
Paryż

Przebieg służby
Lata służby

1940–1982

Siły zbrojne

Flag of Free France (1940-1944).svg Siły Wolnych Francuzów
Emblem of the Provisional Government of the French Republic.svg Francuska Armia Wyzwolenia
Armoiries république française.svg Francuskie Siły Zbrojne

Jednostki

Siły Morskie Wolnych Francuzow
Marynarka Narodowa

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa

Późniejsza praca

polityk

Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Wielki Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Orderu Narodowego Zasługi (Francja) Krzyż Wojenny 1939–1945 (Francja) Medal Lotniczy (Francja) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy
Philippe de Gaulle
Data i miejsce urodzenia

28 grudnia 1921
Paryż

Senator
Okres

od 28 września 1986
do 30 września 2004

Przynależność polityczna

Zgromadzenie na rzecz Republiki

ŻyciorysEdytuj

Jako dziecko wychowywał się m.in. w Niemczech i Libanie, w zależności od miejsca stacjonowania swojego ojca. Ukończył paryskie Collège Saint-Nicolas i Collège Stanislas, egzamin wstępny do szkoły Marynarki Narodowe przerwała mu niemiecka agresja na Francję.

18 czerwca został ewakuowany wraz z rodziną z Brestu do Wielkiej Brytanii. Dwa dni później zaciągnął się do Sił Morskich Wolnych Francuzów służąc na pokładach pancerników "Courbet" i "Président Théodore Tissier" oraz szkunerów "Belle Poule" i "Étoile", uczestniczył w kursach oficerskich m.in. na Britannia Royal Naval College. Po jej ukończeniu brał udział w bitwie o Atlantyk i patrolach Kanału La Manche, m.in. jako dowódca ścigacza "Ch 11". W 1944 r. przeniesiono go do walczącego na lądzie Pancernego Pułku Fizylierów Morskich, na stanowisko dowódcy plutonu. Przeszedł cały szlak bojowy 2 Dywizji Pancernej od Normandii do Berghof, w czasie II wojny światowej został sześciokrotnie ranny[1][2].

W 1946 r. ukończył w Chapel Hill kurs pilotażu służąc następnie w lotnictwie morskim floty Francuskich Siła Zbrojnych na różnych stanowiskach oraz w Sztabie Generalnym. Odszedł z wojska w 1982 jako Generalny Inspektor Marynarki Narodowej. 28 września 1986 został wybrany senatorem z ramienia Zgromadzenia na rzecz Republiki (wybrano go ponownie w 1995 r.), pełnienie mandatu parlamentarzysty zakończył 30 września 2004[3]. Od 2006 r. należy do Komitetu Honorowego Ruchu Inicjatywy i Wolności, honorowo przewodniczy także Narodowej Unii Międzyuczelnianej[4].

Życie prywatneEdytuj

Jest pierwszym z trojga dzieci Yvonne i Charles’a – przywódcy Wolnej Francji i Francji Walczącej podczas II wojny światowej oraz pierwszego Prezydenta V Republiki Francuskiej. Jego rodzicami chrzestnymi są Marguerite Vendroux (babcia od strony matki) i Xavier de Gaulle (brat ojca). W 1947 poślubił Henriette de Montalembert de Cers (1929–2014), której ojcem chrzestnym był Henryk Orleańskipretendent do francuskiego tronu. Para miała czwórkę dzieci[4]:

AwanseEdytuj

 
Philippe de Gaulle

OdznaczeniaEdytuj

 
Philippe de Gaulle

Mimo licznych zasług z okresu II wojny światowej Philippe de Gaulle nigdy nie został odznaczony Orderem Wyzwolenia. Wiązałoby się to z automatycznym przyjęciem marynarza do Zakonu Towarzyszy Wyzwolenia i oskarżeniami o nepotyzm wobec Charles’a de Gaulle’a[4].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj