Otwórz menu główne

Pięści w kieszeni (tytuł oryginalny I pugni in tasca) – włoski film fabularny z 1965 roku w reżyserii Marca Bellocchia, debiut fabularny tego twórcy.

Pięści w kieszeni
I pugni in tasca
Gatunek czarna komedia
Data premiery Ziemia 31 października 1965
Kraj produkcji  Włochy
Język włoski
Czas trwania 105 minut
Reżyseria Marco Bellocchio
Scenariusz Marco Bellocchio
Główne role Lou Castel
Paola Pitagora
Marino Masè
Liliana Gerace
Muzyka Ennio Morricone
Zdjęcia Alberto Marrama
Montaż Silvano Agosti
Produkcja Enzo Doria
Wytwórnia Doria Cinematografica

Spis treści

FabułaEdytuj

W filmie została przedstawiona niewielka posiadłość ziemska w nieokreślonym miejscu na Nizinie Padańskiej. W starym domu mieszka rodzina: ślepa matka i jej czworo dzieci – córka Julia i trzech synów: Leon (upośledzony umysłowo), Aleksander (chory na epilepsję), oraz Leon, jedyny w miarę normalny członek rodziny, utrzymujący ją. W rodzinie, pozornie normalnej, panują w rzeczywistości wrogie nastroje, objawiające się od czasu do czasu w postaci gwałtownych konfliktów. Aleksander postanawia „uzdrowić” rodzinę eliminując tych jej członków, którzy są w jego opinii ciężarem. Morduje matkę strącając ją w przepaść, a następnie pozbywa się upośledzonego umysłowo brata topiąc go w wannie podczas kąpieli. Aleksander, zadowolony z siebie i podekscytowany dobrze zapowiadającą się przyszłością nieoczekiwanie doznaje ataku choroby i umiera. Obecna w pobliżu siostra nie udziela mu pomocy[1].

ObsadaEdytuj

Symbolika i odbiórEdytuj

 
Lou Castel (zrzut ekranu z filmu)
 
Paola Pitagora (zrzut ekranu z filmu)

Film Bellocchia wywołał powszechne zdumienie. Zaskakiwał bardzo dobrym opanowaniem filmowego języka, ale jeszcze bardziej wstrząsającym obrazem ukazanej rzeczywistości. Cechuje go nagromadzenie motywów patologicznych, mających sens symboliczny: zabicie matki oznacza wyzwolenie się z typowo włoskiego kultu Wielkiej Matki, a spalenie rodzinnych pamiątek – gest odrzucenia stereotypowych obrządków rodzinnych. Natomiast drwiną z melodramatycznych gustów jest scena, w której uradowany Aleksander „odgrywa” arie z opery Traviata przy akompaniamencie muzyki z płyty. Kontrowersyjny film nie został zakwalifikowany do programu festiwalu w Wenecji, ani do dystrybucji przez państwowe przedsiębiorstwo Italnoleggio Cinematografico. Jego wartości doceniono później, a reżyser zyskał miano przywódcy grupy kontestatorów[1]. Film otrzymał nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Locarno[2]. Był jednym z 15 tytułów wybranych przez Museum of Modern Art do drugiej części retrospektywnego przeglądu powojennego włoskiego filmu, zorganizowanego w Nowym Jorku wiosną 2000 roku[3].

NagrodyEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Książek-Konicka 1978 ↓, s. 134.
  2. Pitera 1984 ↓, s. 25.
  3. Karl Williams: I Pugni in Tasca (1965) Synopsis by Karl Williams (ang.). www.allmovie.com. [dostęp 2015-07-24].
  4. a b IMDb: Awards (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2015-07-24].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj