Pietro Ostini

Pietro Ostini (ur. 27 kwietnia 1775 w Rzymie, zm. 4 marca 1849 w Neapolu) – włoski duchowny katolicki, biskup, kardynał, dyplomata papieski, wysoki urzędnik kurii rzymskiej.

Pietro Ostini
kardynał biskup
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 27 kwietnia 1775
Rzym
Data i miejsce śmierci 4 marca 1849
Neapol
prefekt Świętej Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników
Okres sprawowania 1842 - 1847
prefekt Świętej Kongregacji Soborowej
Okres sprawowania 1847 - 1849
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 3 marca 1798
Sakra biskupia 12 sierpnia 1827
Kreacja kardynalska 30 września 1831
Grzegorz XVI
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 12 sierpnia 1827
Konsekrator Giacomo Giustiniani
Współkonsekratorzy Giovanni Giacomo Sinibaldi,
Ignazio Giovanni Cadolini

BiografiaEdytuj

Urodzony 27 kwietnia 1775 w Rzymie. Ukończył seminarium rzymskie uzyskując w 1796 tytuł doktora świętej teologii oraz studia dyplomatyczne na Papieskiej Akademii Kościelnej. 3 marca 1798 przyjął święcenia prezbiteriatu. Od 13 lipca 1816 pracował na różnych stanowiska w Kurii Rzymskiej.

9 kwietnia 1827 mianowany arcybiskupem in partibus infidelium Tarsu oraz nuncjuszem apostolskim w Szwajcarii. Sakry biskupiej udzielił mu 12 sierpnia 1827 biskup Imolii kard. Giacomo Giustiniani, a współkonsekratorami byli rektor Papieskiej Akademii Kościelnej abp Giovanni Giacomo Sinibaldi oraz biskup Cervii Ignazio Giovanni Cadolini.

17 lipca 1829 przeniesiony na stanowisko internuncjusza apostolskiego w Brazylii. 2 września 1832 został nuncjuszem apostolskim w Austrii.

KardynałEdytuj

30 września 1831 papież Grzegorz XVI kreował go in pectore kardynałem prezbiterem. Decyzję tą ogłoszono 11 lipca 1836. W tym samym dniu został biskupem Jesi zachowując ad personam tytuł arcybiskupa. 21 listopada 1836 otrzymał kapelusz i kościół tytularny św. Klemensa.

25 stycznia 1842 został mianowany prefektem Świętej Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników. 3 kwietnia 1843 podniesiony do rangi kardynała biskupa Albano. W latach 1845 - 1846 jednocześnie kamerling Świętego Kolegium Kardynałów.

Uczestnik konklawe 1846. Nowy papież Pius IX mianował go 2 maja 1847 prefektem Świętej Kongregacji Soborowej. Pełnił także urzędy protektora zakonu cysterskiego (od 15 marca 1847) i członka Komisji ds. Reformy Instytutów Państwa Kościelnego (od 12 lutego 1848).

Zmarł 4 marca 1849 w Neapolu i pochowany został w tamtejszej katedrze.

BibliografiaEdytuj