Otwórz menu główne

Piotr Łaguna

Oficer, pilot Wojska Polskiego

Piotr Łaguna herbu Grzymała (ur. 11 października 1905 w Kędziorowie w ówczesnym powiecie szczuczyńskim guberni łomżyńskiej[1], zm. 27 czerwca 1941 koło Coquelles) – oficer pilot lotnictwa wojskowego II RP i Polskich Sił Powietrznych, podpułkownik (ang. Wing Commander) Królewskich Sił Powietrznych.

Piotr Łaguna
1 zwycięstwo
podpułkownik pilot podpułkownik pilot
Data i miejsce urodzenia 11 października 1905
Kędziorowo
Data i miejsce śmierci 27 czerwca 1941
koło Coquelles
Przebieg służby
Lata służby 1920 i 19241941
Siły zbrojne Roundel of Poland (1921-1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego,
RAF roundel.svg RAF
Jednostki 1 Polskie Skrzydło Myśliwskie
Stanowiska dowódca skrzydła
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
kampania wrześniowa,
kampania francuska 1940,
bitwa o Anglię
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941) Medal Lotniczy Kawaler Orderu Korony Jugosłowiańskiej

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Pochodził z gałęzi podlaskiej rodziny Łagunów herbu Grzymała. Był synem Piotra dzierżawcy majątku w Kędziorowie i jego żony Julianny z Chludzińskich herbu Cholewa. Ukończył 15 sierpnia 1927 Wyższą Szkołę Oficerską Sił Powietrznych w Dęblinie. Skierowany w stopniu sierżanta podchorążego do 3 pułku lotniczego w Poznaniu. Mianowany w 1928 podporucznikiem i skierowany do Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie na kurs pilotażu. W 2 pułku lotniczym w Krakowie odbył kurs pilotażu myśliwskiego i otrzymał przydział do poznańskiego dywizjonu myśliwskiego. W 1936 został mianowany kapitanem[1]. Studiował w Wyższej Szkole Lotniczej w 1938, a po jej ukończeniu w 1939 został przydzielony do 1 pułku lotniczego w Warszawie. W kampanii wrześniowej uczestniczył jako oficer nawigacyjny XV Dywizjonu Bombowego.

Przez Rumunię przedostał się do Francji. We Francji był dowódcą polskiego Dywizjonu I/145 do końca działań wojennych na tamtym terenie. Po przedostaniu się do Anglii był od 26 lipca 1940 dowódcą eskadry „A” w Dywizjonie 302, w którym uczestniczył w bitwie o Anglię, a od 10 grudnia 1940 był dowódcą tegoż dywizjonu. Od 26 maja 1941 dowodził 1 Polskim Skrzydłem Myśliwskim.

27 czerwca 1941 odbywał lot bojowy na samolocie Supermarine Spitfire nr P 8331, który polegał na wymiataniu i ostrzeliwaniu celów naziemnych w rejonie Le TouquetGravelines we Francji. W rejonie Calais podczas ataku na niemieckie lotnisko samolot Łaguny został trafiony pociskiem z działka przeciwlotniczego i runął na ziemię koło Coquelles. Pilot zginął. Został pochowany na cmentarzu Pihen-lès-Guînes we Francji, grób nr 6, rząd A, działka wojskowa. Pośmiertnie mianowany podpułkownikiem[1].

Zaliczono mu 1 zestrzelenie pewne, został sklasyfikowany na 274 pozycji listy Bajana[2]. .

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Ostrowski 2011 ↓.
  2. "Lista Bajana". www.polishairforce.pl. [dostęp 2019-02-19].
  3. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 4, s. 20, 19 marca 1935. 

BibliografiaEdytuj

  • Olgierd Cumft, Hubert Kazimierz Kujawa: Księga lotników polskich: poległych, zmarłych i zaginionych 1939-1946. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1989, s. 368–369. ISBN 83-11-07329-5.
  • Adam Ostrowski: Wing Commander Piotr Łaguna. 2011. [dostęp 2015-07-23].