Piotr Łubieński

wojskowy polski

Piotr Łubieński herbu Pomian (ur. 31 stycznia 1786 w Szczytnikach, zm. 17 października 1867 w Warszawie) – polski generał, senator-kasztelan Królestwa Polskiego od 4 czerwca 1831 roku, poseł z powiatu warszawskiego departamentu warszawskiego na sejm 1811 roku[1].

Portret Piotra Łubieńskiego autorstwa Józefa Simmlera

Syn Feliksa i Tekli Teresy, brat Franciszka Ksawerego, Tomasza, Henryka, Tadeusza, Jana, Józefa, Marii, Pauliny i Róży. Osiadł w majątku swej żony, Barbary Szymanowskiej, Gole i przyległych folwarków (Dorocin, Karolina, Baśin), założyciel cukrowni w Golach. Był szwagrem francuskiego barona Piotra Galichet'a z Izdebna, którego poznał w armii Napoleona, i który to założył pierwszą cukrownię na Mazowszu[2][3].

W latach (1807–1812) i w czasie powstania listopadowego (1830-1831), był senatorem-kasztelanem i generałem brygady oraz dowódcą Straży Bezpieczeństwa w Warszawie, od 1825 prezesem dyrekcji szczegółowej Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego województwa mazowieckiego. Jako senator podpisał 25 stycznia 1831 roku akt detronizacji Mikołaja I Romanowa[4].

Członek Towarzystwa Rolniczego w Królestwie Polskim w 1858 roku[5].

Od 1861 do 1867 był członkiem Rady Stanu Królestwa Polskiego, a od 1865 prezesem Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności.

Należał do loży wolnomularskiej Rycerze Gwiazdy w stopniu Kawalera Wybranego[6].

Został odznaczony francuskim krzyżem kawalerskim Orderu Legii Honorowej w 1813[7], a także polskimi krzyżem kawalerskim Virtuti Militari[8] (w PSB błędnie opisany jako krzyż komandorski) oraz Orderem św. Stanisława w 1812[7].

Ożeniony był z Barbarą Szymanowską, córką Michała S. starosty wyszogrodzkiego, z Izdebna i Anieli ze Świdzińskich. Mieli trzech synów, Feliksa, Eustachego i Pawła, oraz trzy córki, Anielę za Napoleonem Świdzińskim, Marię za Feliksem Szymanowskim i Klementynę[9][10][11].

PrzypisyEdytuj

  1. Małgorzata Karpińska, Senatorowie, posłowie i deputowani Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego, Warszawa 2002, s. 63.
  2. Marian Brandys, Koniec świata szwoleżerów. Tom 1. Czcigodni weterani, Warszawa: MG, 2010, s. 158, ISBN 978-83-61297-30-7.
  3. Zygmunt Przyrembel, Historja Cukrownictwa w Polsce, Warszawa 1927, s. 218-221 [dostęp 2018-11-13].
  4. Dyaaryusz Sejmu z R. 1830-1831, wydał Michał Rostworowski, T. I, Kraków 1907, s. 244.
  5. „Roczniki Gospodarstwa Krajowego”, 16 (tom 32, nr 1), Warszawa 1858, s. 180.
  6. Marek Tarczyński, Generalicja powstania listopadowego, 1980, s. 63.
  7. a b Maria Manteufflowa: Łubieński Piotr (1786–1867). W: Polski Słownik Biograficzny, t. XVIII/1973 [on-line]. ipsb.nina.gov.pl. [dostęp 2018-12-01].
  8. Xsięga pamiątkowa w 50-letnią rocznicę powstania roku 1830 zawierająca spis imienny dowódzców i sztabs-oficerów, tudzież oficerów, podoficerów i żołnierzy Armii Polskiej w tymż roku Krzyżem Wojskowym „Virtuti Militari” ozdobionych, Lwów 1881, s. 196
  9. Piotr Łubieński. Polski Słownik Biograficzny. [dostęp 2018-11-13].
  10. Józef Szymanowski, Listy do Starościny Wyszogrodzkiej, Franciszek Korwin-Szymanowski (red.), Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1973, s. 10-11.
  11. Marek Minakowski, Piotr hr. Łubieński z Łubnej, h. Pomian, Potomkowie Sejmu Wielkiego, I.D.16.78.537 [dostęp 2018-11-13].

BibliografiaEdytuj