Otwórz menu główne

Piotr Dunin-Borkowski (polityk)

Ten artykuł dotyczy arystokraty. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Piotr Paweł Maria Józef Ignacy Jerzy Dunin-Borkowski[1] (ur. 26 czerwca 1890 we Lwowie, zm. 19 maja 1949 w Rzymie) – hrabia, polski polityk konserwatywny, działacz państwowy, pisarz polityczny, wojewoda lwowski i poznański. Syn heraldyka, działacza społecznego, polityka, ziemianina hr. Jerzego Sewera Dunin-Borkowskiego.

Piotr Dunin-Borkowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 26 czerwca 1890
Lwów, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 19 maja 1949
Rzym, Włochy
Wojewoda lwowski
Okres od 29 lipca 1927
do 30 kwietnia 1928
Poprzednik Paweł Garapich
Następca Wojciech Agenor Gołuchowski
Wojewoda poznański
Okres od 9 maja 1928
do 11 października 1929
Poprzednik Adolf Bniński
Następca Roger Adam Raczyński

ŻyciorysEdytuj

W 1909 jako prywatysta ukończył C. K. IV Gimnazjum we Lwowie[2]. W latach 1909-1914 studiował historię i prawo na Uniwersytecie Lwowskim i Uniwersytecie Wiedeńskim. Prawdopodobnie pracował w dyplomacji austro-węgierskiej. W 1920 wstąpił do Wojska Polskiego, został przez Stanisława Vincenza zaangażowany do redagowania pisma Dziennik VI Armii. Należał do grupy konserwatystów lwowskich, którzy w II połowie lat 20. poparli politykę Józefa Piłsudskiego. Był prezesem lwowskiego oddziału Związku Ziemiańskiego, a w styczniu 1927 stanął na czele Klubu Zachowawczej Pracy Państwowej we Lwowie. Działał także w ramach tzw. Lwowskiej Grupy Konserwatystów. Od 29 lipca 1927[3] do 30 kwietnia 1928 był wojewodą lwowskim. W czasie urzędowania poszukiwał porozumienia z działaczami ukraińskimi. W maju 1928 został mianowany wojewodą poznańskim. Został z tej funkcji odwołany we wrześniu 1929.

Już od lat 20. był czynnym publicystą, m.in. na łamach redagowanej przez Adama Skwarczyńskiego, Stanisława Vincenza i Wilama Horzycę Drogi (1925-1932), następnie Państwa Pracy (1933-1934). W latach 30. związał się ze środowiskiem Buntu Młodych i Polityki – pism redagowanych przez Jerzego Giedroycia. Był zwolennikiem współpracy polsko-ukraińskiej wobec wspólnego zagrożenia ze strony ZSRR. Na przełomie 1932 i 1933 uczestniczył w powołaniu pisma Biuletyn Polsko-Ukraiński. Był także formalnym wydawcą pisma Problemy redagowanego przez Ksawerego Pruszyńskiego i Adolfa Bocheńskiego w latach 1934-1935. Zajmował się problematyką ustrojową i narodowościową (szczególnie ukraińską), głosił potrzebę reformy administracyjnej. Ogłosił drukiem broszury Zagadnienie zmiany podziału administracyjnego (1930) i Tendencje ustrojowe w Polsce (1931)

W Krakowie w czasie II wojny przyszedł odwiedzić Iwana Kedryna-Rudnyckiego, który poczęstował go zacierką, czemu hrabia bardzo ucieszył się[4]. W czasie II wojny światowej ukrywał się w majątku we wsi Wójcza. Uczestniczył w rozmowach prowadzonych we Lwowie pomiędzy Delegaturą Rządu na Kraj i Armią Krajową a podziemiem ukraińskim (UHWR) w sprawie wzajemnego zawieszenia broni i warunków współpracy politycznej. We wrześniu 1944 zamieszkał w Lublinie, a po zakończeniu II wojny światowej w Krakowie, gdzie pracował w Instytucie Badawczo-Leśnym. W 1946 wyjechał do Rzymu, gdzie od 1947 pełnił funkcję konsula generalnego z ramienia rządu warszawskiego. W maju 1949 został odwołany. Zmarł tego samego dnia, w którym podpisał protokół zdający konsulat, na atak serca. Został pochowany w Rzymie.

PrzypisyEdytuj

  1. Jerzy Sewer Dunin-Borkowski: Almanach błękitny. Genealogie żyjących rodów polskich. Lwów : nakładem księgarni H. Altenberga, 1909, s. 245.
  2. Władysław Kucharski: Przegląd historyczny 50-lecia Gimnazjum IV im. Jana Długosza we Lwowie. Ósmacy i abiturienci. W: Władysław Kucharski (red.): Księga pamiątkowa 50-lecia Gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie. Lwów: 1928, s. 104.
  3. Ruch służbowy. „Dziennik Urzędowy Województwa Lwowskiego”. Nr 8, s. 5, 15 sierpnia 1927. 
  4. Iwan Kedryn-Rudnycki: Життя — події — люди. Ню Йорк: Видавнича кооператива «Червона Калина», 1976, s. 350. (ukr.)

BibliografiaEdytuj