Piotr Odrowąż ze Sprowy i Zagórza

Piotr Odrowąż ze Sprowy i Zagórza (ur. XV wiek, zm. 6 września 1450) – starosta generalny ruski w 1440 roku[1], starosta lwowski w latach 1442-1450 i podolski, wojewoda ruski (1437), wojewoda podolski (1434), starosta samborski i starosta halicki.

Piotr Odrowąż ze Sprowy i Zagórza
Herb
Odrowąż
Rodzina Odrowążowie
Data i miejsce śmierci 6 września 1450
bitwa pod Krasną w Vaslui
Ojciec Dobiesław Odrowąż ze Sprowy i Zagórza
Żona

Katarzyna Odrowąż

Dzieci

Jan Odrowąż ze Sprowy,
Andrzej Odrowąż,
Małgorzata Odrowąż

W 1431 roku za pośrednictwem księcia Witolda stał się Piotr Odrowąż właścicielem Satanowa i miał ufundować tamtejszy zamek oraz wystawił załogę rycerską do obrony pobliskich terenów przed tatarskimi atakami, które parokrotnie spustoszyły Podole.

Wieś Piekoszów, dawniej Piankoszów, odległa o 1,5 mili od Kielc, była siedzibą rodu Odrowążów i m.in. Piotra Odrowąża, który tam miał ukończyć budowę kościoła.

Był też współfundatorem kościoła w Żurawicy i założycielem miasta Szczekociny, gdzie posiadał dobra.

Był synem Dobiesława ze Sprowy i Zagórza.

Miał czterech braci. Byli nimi Jan Odrowąż (zm. 1450) – arcybiskup lwowski, Mikołaj, Paweł Odrowąż - kasztelan lwowski (1463) i Dobiesław Odrowąż – kasztelan przemyski.

31 grudnia 1435 roku podpisał akt pokoju w Brześciu Kujawskim[2].

Piotr Odrowąż jako wojewoda lwowski był dowódcą wyprawy na Mołdawię i prowadził posiłki z Wołoszczyzny wraz z kasztelanem sandomierskim Przedborem z Koniecpola, dowodzący chorągwiami ziem lwowskiej i przemyskiej, zaś Teodoryk Buczacki, kasztelan i starosta podolski był na czele szlachty podolskiej. Gdy część wojsk polskich i Mołdawian, Aleksandra Eliaszewicza, skierowała się do ucieczki, sytuację zdołał jednak opanować Piotr Odrowąż, pełniący rolę dowódcy w bitwie.

Jednak w czasie odwrotu w lasach pod Crasną niedaleko Vaslui tabory wojsk polskich zostały niespodziewanie zaatakowane przez Mołdawian. Wkrótce (6 września 1450) wywiązała się krwawa bitwa z głównymi siłami Bogdana. Polacy zwyciężyli, ale ponieśli duże straty w ludziach. Zginął wtedy Piotr Odrowąż, Michał Buczacki i Mikołaj Poraj, starosta halicki.

Niepowodzenie tej kampanii przekreśliło możliwość włączenia Mołdawii do Polski.

Był uczestnikiem konfederacji Zbigniewa Oleśnickiego w 1438 roku[3].

Pozostała po Piotrze Odrowążu wdowa - Katarzyna, za zgodą syna swego Jana, wojewody ruskiego, uposażyła wzniesiony kościół w Piekoszowie.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Urzędnicy województwa ruskiego XIV-XVIII wieku. (Ziemie halicka, lwowska, przemyska, sanocka). Spisy. Oprac. Kazimierz Przyboś. 1987, s. 150.
  2. Codex diplomaticus Regni Poloniae et Magni Ducatus Lituaniae, wydał Maciej Dodgiel, t. 4, Wilno 1764, s. 133.
  3. Codex epistolaris saeculi decimi quinti. T. 2, 1382-1445, Kraków 1891, s. 366.

BibliografiaEdytuj

  • Ilona Czamańska: Mołdawia i Wołoszczyzna wobec Polski, Węgier i Turcji w XIV i XV wieku. Poznań: 1996.
  • Zdzisław Spieralski: Awantury mołdawskie. Warszawa: 1967.
  • Teodor Żychliński: Złota księga szlachty polskiej. T. 16. Poznań: 1879-1908.
  • Polski Słownik Biograficzny. T. 23. Poznań. s. 541.