Piotr Parfianowicz (podpułkownik)

oficer Wojska Polskiego

Piotr Parfianowicz (ur. 8 grudnia 1894 w majątku Czerkasowo, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Piotr Parfianowicz
Ilustracja
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia

8 grudnia 1894
Czerkasowo

Data i miejsce śmierci

1940
Charków

Przebieg służby
Lata służby

1914–1940

Siły zbrojne

Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie

Jednostki

Wileński Pułk Strzelców → 85 Pułk Strzelców Wileńskich
64 Grudziądzki Pułk Piechoty
5 Pułk Strzelców Podhalańskich
85 Pułk Strzelców Wileńskich
205 Pułk Piechoty

Stanowiska

kwatermistrz pułku
d-ca batalionu piechoty
z-ca d-cy pułku
d-ca pułku piechoty

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
obrona Lwowa 1939

Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje - czterokrotnie ranny
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie ziemianina Emeryka i Michaliny z Konopackich[1][2]. Ukończył średnią szkołę handlową w Dźwińsku. Od 29 września 1915 w armii rosyjskiej[1]. Absolwent Szkoły Oficerskiej w Pskowie w ramach Armii Imperium Rosyjskiego, którą ukończył 6 grudnia 1916[1]. Podczas I wojny światowej od 18 października 1917 na własną prośbę służył w I Korpusie Polskim w Rosji w 11 pułku strzelców[1]. Po rozwiązaniu Korpusów w Rosji wrócił do Polski. Od listopada 1918 w Samoobronie Wileńskiej.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił 9 stycznia 1919 do Wojska Polskiego. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach Wileńskiego pułku strzelców w stopniu podporucznika. Awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Szczególnie zasłużył się w walkach pod Radzyminem 15 sierpnia 1920 gdzie: "widząc groźne położenie swojego baonu, wziął ostatnią rezerwę, uderzył na obchodzące polskie pozycje nieprzyjaciela i zmusił go do cofnięcia się, biorąc 35 jeńców"[1]. Za ten czyn otrzymał Order Virtuti Militari.

Po wojnie do 1925 służył nadal w 85 pułku piechoty pełniąc min. funkcje: adiutanta baonu i pułku, d-cy kompanii. W późniejszym czasie był oficerem kontynuatora tej jednostki, 85 pułku Strzelców Wileńskich, stacjonującym w Nowej Wilejce. Od marca do czerwca 1925 był przydzielony do kadry kursów doszkolenia młodszych oficerów piechoty w Chełmnie na stanowisko instruktora[3][4]. W latach 1926–1929 służył w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej[5] na stanowisku dowódcy 6. kompanii podchorążych[6]. W międzyczasie został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 w korpusie oficerów piechoty. W sierpniu 1929 został przeniesiony do 64 pułku piechoty w Grudziądzu na stanowisko dowódcy batalionu[7]. W marcu 1932 roku został przeniesiony do 5 pułku strzelców podhalańskich w Przemyślu na stanowisko kwatermistrza[8]. 18 kwietnia 1935 roku został przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu[9]. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 roku i 35. lokatą w korpusie oficer piechoty. Następnie został przeniesiony do 85 pułku Strzelców Wileńskich w Nowej Wilejce na stanowisko I zastępcy dowódcy pułku[10]. Od 23 października 1937 roku do 28 stycznia 1938 roku dowodził w zastępstwie tym oddziałem[11].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził rezerwowym 205 pułkiem piechoty. Na jego czele wziął udział w obronie Lwowa[12]. Po kapitulacji załogi Lwowa (22 września 1939) został aresztowany przez Sowietów i przewieziony do obozu w Starobielsku, a także do Kozielska[1]. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

AwanseEdytuj

  • podchorąży – 6 grudnia 1916[1]
  • podporucznik – 1919
  • kapitan – 1 czerwca 1919
  • major – 1 stycznia 1928
  • podpułkownik – 1 stycznia 1936

Życie prywatneEdytuj

Nie założył rodziny[1].

Awanse pośmiertne i upamiętnienieEdytuj

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[13]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, został zasadzony Dąb Pamięci honorujący Piotr Parfianowicza w Łowiczu.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l m Polak (red.) 1991 ↓, s. 113.
  2. Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 399.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 33 z 20 marca 1925 roku, s. 158.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 69 z 1 lipca 1925 roku, s. 354.
  5. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 127, 185.
  6. Lenkiewicz, Sujkowski i Zieliński 1930 ↓, s. 357, 412, 414, 417.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 sierpnia 1929 roku, s. 291.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 233.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 18 kwietnia 1935 roku, s. 40.
  10. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 15, 649.
  11. Market 2003 ↓, s. 13.
  12. Dokumenty 1997 ↓, s. 120, 188.
  13. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  14. Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 2, s. 108.
  15. a b Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 15.
  16. M.P. z 1933 r. nr 212, poz. 238.
  17. Rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych G.M.I.L. 1254 z 1926 r. (Dziennik Personalny z 1926 r. Nr 12, s. 70).
  18. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 127.
  19. Na podstawie fotografii Plik:Piotr Parfianowicz 1.JPG

BibliografiaEdytuj