Otwórz menu główne

Piotr Polejowski (ur. 1734, zm. 26 kwietnia 1776 we Lwowie) – snycerz, architekt lwowski[a] i królewski[1].

Piotr Polejowski
Data urodzenia 1734
Data i miejsce śmierci 26 kwietnia 1776
Lwów
Uczelnia warsztat Pinzla
Wpływy Jan Jerzy Pinsel, Bernard Meretyn
Praca
Projekty barokizacja katedry łacińskiej we Lwowie

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził w 1734[2] się z ojca Jana i matki Katarzyny[3], mieszczan lwowskich[4]. Brat Jana i Macieja Polejowskich[5]. Jego szwagrami byli snycerz Antoni Osiński i malarz Maciej Miller[4]. W 1764 uzyskał wraz z innymi rzeźbiarzami lwowskimi zezwolenie na noszenie szabel i szpad[4]. Prowadził samodzielną działalność artystyczną przynajmniej od 1760, być może opuścił Buczacz po śmierci Bernarda Meretyna, który zmarł w 1759[6]. Kierownik i projektant robót przy restauracji katedry łacińskiej we Lwowie w latach 1765-1776, w podziemiach której został pochowany[3]. Był żonaty z Marianną Pelczyńską[4] (zm. 1781), miał z nią córkę Weronikę Teklę (ur. 1764, ochrzczoną w obecności Macieja Millera i Rozalii Osińskiej), i syna (ur. 1765)[2].

PraceEdytuj

Dzieła
 
ołtarz główny katedry łacińskiej we Lwowie
 
ołtarz Św. Trójcy katedry łacińskiej we Lwowie
 
ołtarz Przemienienia Pańskiego katedry łacińskiej we Lwowie
 
dzwonnica przy kościele parafialnym w Nawarii
 
Ołtarz główny, kościół Dominikanów w Podkamieniu, zniszczony przez bolszewików[7]

Zbigniew Hornung uważał, iż Piotr Polejowski niewątpliwie był uczniem Bernarda Meretyna[4]. Piotr Krasny i Jakub Sito przypuszczają, że on najprawdopodobniej był najpojętniejszym uczniem Jana Jerzego Pinzla, a po śmierci mistrza stał się głównym «dziedzicem» jego sztuki[6].

Prace możliweEdytuj

Zobacz takżeEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Andrzej Betlej, Polejowski Piotr, snycerz i architekt [w:] Słownik Artystów Polskich, t. 7, s. 377.
  2. a b Andrzej Betlej, Polejowski Piotr, snycerz i architekt, s. 376. [dostęp 2017-06-15]
  3. a b Piotr Polejowski
  4. a b c d e Zbigniew Hornung. Polejowski Piotr (zm. przed r. 1780), s. 291-292
  5. Maciej Polejowski. [dostęp 2017-06-15]
  6. a b c Piotr Krasny, Jakub Sito. "Pan Piotr Polejowski snycyrz lwowski" i jego dzieła w kościele Franciszkanów w Przemyślu, nr 5, s. 186-187. [dostęp 2017-06-15]
  7. Piotr Krasny: Kościół p.w. Wniebowzięcia Najśw. Panny Marii i Podwyszenia Krzyża Św. oraz klasztor OO. Dominikanów wraz z założenien pielgrzymkowym w Podkamieniu. [W:] Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego. T. 13. Kraków : Wydawnictwo Antykwa, Drukarnia Narodowa S. A., 2005, s. 175—176. seria: Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej. Cz. I). ​ISBN 978-83-89273-25-X​.
  8. Wołodymyr Wujcyk: Nowe źródło do dziejów wyposażenia wnętrza kościoła Franciszkanów w Przemyślu. [w:] Sztuka kresów wschodnich: materiały sesji naukowej. T. III. Kraków, 1998, s. 317.
  9. Jerzy Kowalczyk, Świątynie i klasztory późnobarokowe w archidiecezji lwowskiej [w:] Rocznik Historii Sztuki, 2003, Nr XXVIII, s. 259.
  10. Andrzej Betlej, Kościół parafialny w Kąkolnikach [w:] Sztuka kresów wschodnich: materiały sesji naukowej, Kraków, 1996, Nr 2, s. 216. [dostęp 2017-06-15]
  11. Jerzy Kowalczyk, Świątynie i klasztory późnobarokowe w archidiecezji lwowskiej [w:] Rocznik Historii Sztuki, 2003, Nr XXVIII, s. 206.

UwagiEdytuj

  1. Zbigniew Hornung w biogramie Polejowskiego w PSB nazywał jego tylko architektem. Zob. Zbigniew Hornung, Polejowski Piotr (zm. przed r. 1780), s. 291
  2. Zbigniew Hornung uważał, że autorem rzeźb był brat Piotra Maciej → Zob. Zbigniew Hornung. Pierwsi rzeźbiarze lwowscy z okresu rokoka. „Ziemia Czerwieńska”. III, 1937, s. 29.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj