Otwórz menu główne

Piotr Puzerewski ros. Пётр Пузеревский (ur. 1901 w Równem, zm. ?) – Rosjanin, pułkownik Armii Czerwonej, pułkownik Wojska Polskiego w l. 1944 – 1946.

Piotr Puzerewski
Pułkownik Pułkownik
Data i miejsce urodzenia 1901
Równe
Przebieg służby
Lata służby 19441946 (LWP)
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg LWP
Red star.svg Armia Czerwona
Jednostki 51 Brygada Saperów Armii Czerwonej
Stanowiska dowódca 51 Brygady Saperów Armii Czerwonej

dowódca 2 Warszawskiej Brygady Saperów (LWP)

Główne wojny i bitwy II wojna światowa:
Późniejsza praca rozminowywanie terytorium Polski
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Orderu Wojennego Virtuti Militari Order Krzyża Grunwaldu II klasy Order Krzyża Grunwaldu III klasy Medal „Za Obronę Stalingradu” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal „Za Wyzwolenie Warszawy”

Od 1920 roku pełnił służbę w Armii Czerwonej, na stanowiskach od szeregowca do dowódcy oddziałów saperskich oraz w sztabach wojsk inżynieryjnych. Był m.in. dowódcą 51 Brygady Saperów Armii Czerwonej. W latach 1941 – 1944 walczył na różnych frontach, a od 1942 w składzie 1 Frontu Ukraińskiego i 2 Frontu Ukraińskiego. Brał udział w obronie Stalingradu, za co był wyróżniony odznaczeniami bojowymi[1].

Jesienią 1944 roku został odkomenderowany do Wojska Polskiego, w stopniu pułkownika, na stanowisko dowódcy 2 Warszawskiej Brygady Saperów. Dowodził brygadą w czasie walk o Warszawę. Po zdobyciu Warszawy był szefem sztabu rozminowywania stolicy. Kierował pracami rozminowania Warszawy prowadzonymi przez 2, 4 i 5 Brygadę Saperów oraz oddziały sowieckie. Za skuteczne rozminowanie otrzymał podziękowanie od Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego gen. Michała Żymierskiego oraz został wyróżniony krzyżem Grunwaldu 3 klasy[1]. Po wojnie organizował rozminowanie tereny przyczółków: warecko-magnuszewskiego, puławskiego i sandomierskiego oraz terenów centralnej Polski od Wisły do Odry, z Wrocławiem włącznie.

Latem 1946 r. powrócił do Armii Czerwonej.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Zdzisław Barszczewski: Sylwetki saperów. s. 433.

BibliografiaEdytuj