Piotr Skuratowicz

polski generał

Piotr Skuratowicz (ur. 1 sierpnia 1891 roku w majątku Filipkowicze k. Bobrujska, zm. w kwietniu 1940 roku w Charkowie) – generał brygady Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Piotr Skuratowicz
Ilustracja
Piotr Skuratowicz w mundurze pułkownika
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 1 sierpnia 1891
Filipkowicze, powiat rohaczewski, gubernia mohylewska, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków, USRR, ZSRR
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Armia Polska we Francji
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki I Korpus Polski w Rosji,
6 pułk strzelców
8 pułk ułanów
10 pułk strzelców
XII Brygada Kawalerii
Departament Kawalerii
Stanowiska dowódca pułku
dowódca brygady
szef departamentu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Korony (Belgia)

ŻyciorysEdytuj

Syn Jana i Eleonory z domu Oleszkiewicz, brat Teofila Skuratowicza. Teofil służył w 4 pułku Ułanów Zaniemeńskich, wsławił się w wojnie polsko-bolszewickiej i zginął w bitwie pod Hrebionką 9 lipca 1920 r. Odznaczony Orderem Virtuti Militari.

Piotr Skuratowicz ukończył Suworowski Kurs Kadetów w Połocku. Następnie został przydzielony do 6 pułku huzarów i wraz z nim od 1914 walczył na fronach I wojny światowej[1][2] w Armii Imperium Rosyjskiego. W 1916 przeszedł do lotnictwa[1]. Następnie do maja 1918[2][3] w I Korpusie Polskim w Rosji. Po kapitulacji Korpusu w maju 1918 przedostał się samolotem do Murmańska, a następnie w sierpniu przez Anglię do Francji[1] do Armii gen. Hallera z którą powrócił w czerwcu 1919 do kraju. W armii Hallera służył w latach 1919 – 1920 dowodząc dyonem strzeleckim, szwadronem instruktorskim szwoleżerów oraz szwadronem zapasowym szwoleżerów[2].

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 61. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii)[4]. Pełnił służbę w 6 pułku strzelców konnych (1920 – 1922), 8 pułku ułanów (1922 – 1924) jako dowódca dywizjonu[2] i Centrum Wyszkolenia Kawalerii (1924 – 1929). 1 grudnia 1924 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 13. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[5]. W marcu 1929 ogłoszono jego przeniesienie do 10 pułku strzelców konnych w Łańcucie na stanowisko dowódcy pułku[6]. We wrześniu 1932 został mianowany dowódcą XII Brygady Kawalerii w Ostrołęce[7]. W kwietniu 1937 został mianowany szefem Departamentu Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. 19 marca 1939 został awansowany na generała brygady.

Podczas kampanii wrześniowej dowodził Grupą „Łuck”. Po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939) i okupacji wschodnich terenów II Rzeczypospolitej zatrzymany przez NKWD i wywieziony do obozu w Starobielsku. W 1940 zamordowany w siedzibie NKWD w Charkowie.

Pochowany został na Polskim Cmentarzu Wojennym w Charkowie.[8]

Życie prywatneEdytuj

Żonaty od 1935 z Jadwigą z d. Bagińska.[1].

Awanse i upamiętnienieEdytuj

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała dywizji[9]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Od 18 października 1990 r. generał jest patronem ulicy na terenie obecnej dzielnicy Praga-Południe w Warszawie[10].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f Polak (red.) 1991 ↓, s. 135.
  2. a b c d O kawalerii polskiej XX wieku s. 47
  3. Bogusław Polak, Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945 str. 134, podano że od sierpnia 1917.
  4. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 157.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 732.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 22 marca 1929 roku, s. 101.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 407.
  8. Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Warszawa 2003, s. 493.
  9. Monitor Polski, Nr 85 z 16 listopada 2007, poz. 885
  10. Uchwała Nr 41/VIII/90 Rady Dzielnicy-Gminy Praga Południe w Warszawie z dnia 18 października 1990 r. w sprawie nadania nazw 2 nowym ulicom w osiedlu Gocław Lotnisko – Orlik VII oraz zmiany nazwy ulicy Franciszka Jóźwiaka.
  11. Dekret Wodza Naczelnego L. 2793 z 26 marca 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 13, poz. 412
  12. Stanisław Łoza, Czy wiesz, kto to jest?, Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, Warszawa 1938, s. 674

BibliografiaEdytuj

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2018-03-22].
  • Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
  • Polski Słownik Biograficzny Zeszyt 159 (T.38 s 522)
  • Bartosz Janczak, Gen. dyw. Piotr Skuratowicz (1892–1940) – reformator polskiej kawalerii, ofiara zbrodni katyńskiej, [w:] O niewoli w 70 lat po wojnie. Studia i materiały, pod red. V. Rezler-Wasielewskiej, Opole 2017, s. 145–164.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa: Bellona, 1994, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159.
  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione
  • Cezary Leżeński / Lesław Kukawski: O kawalerii polskiej XX wieku. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1991, s. 47. ISBN 83-04-03364-X.
  • Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.