Otwórz menu główne

Piotr Pietrowicz Sobiennikow (ros. Пётр Петрович Собенников, ur. 13 lipca 1894 w Petersburgu, zm. 14 sierpnia 1960 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał porucznik.

ŻyciorysEdytuj

Od 1916 służył w rosyjskiej armii, ukończył nikołajewską szkołę kawalerii, brał udział w I wojnie światowej na Froncie Północno-Zachodnim, kierował komendą łączności pułku kawalerii. W 1918 wstąpił do Armii Czerwonej, uczestniczył w wojnie domowej na Froncie Wschodnim jako dowódca plutonu, adiutant pułku kawalerii, starszy pomocnik szefa i szef sztabu dywizji kawalerii, po wojnie dowodził brygadą kawalerii i był pomocnikiem inspektora kawalerii Armii Czerwonej i inspektorem kawalerii okręgu wojskowego. W 1923 skończył Wojskowo-Akademickie Kursy Doskonalenia Wyższej Kadry Dowódczej Armii Czerwonej, a 1927 kursy doskonalenia wyższej kadry dowódczej Armii Czerwonej, 1937-1939 był dowódcą dywizji kawalerii, potem starszym wykładowcą Akademii Wojskowej im. Frunzego, 1939-1940 brał udział w wojnie z Finlandią, 1940 został członkiem WKP(b). Od marca 1941 dowodził 8 Armią Nadbałtyckiego Specjalnego Okręgu Wojskowego, po ataku Niemiec na ZSRR uczestniczył w walkach w krajach bałtyckich, od 3 lipca do końca sierpnia 1941 dowodził Frontem Północno-Zachodnim, m.in. w walkach pod Starą Russą, od września do 16 października 1941 był dowódcą 43 Armii. Za nieumiejętne dowodzenie odsunięty ze stanowiska, pozbawiony stopnia generała majora i skazany warunkowo, w listopadzie 1942 został zastępcą dowódcy 3 Armii, brał udział w operacji orłowskiej, briańskiej, homelsko-rzeczyckiej, rogaczewsko-żłobińskiej, bobrujskiej, mińskiej, białostockiej, mławsko-elbląskiej i berlińskiej, 22 lutego 1944 otrzymał stopień generała porucznika. Po wojnie był dowódcą armii, zastępcą dowódcy okręgu wojskowego, zastępcą naczelnika, a 1955-1959 naczelnikiem kursów "Wystrieł", następnie pracował w Sztabie Generalnym Sił Zbrojnych ZSRR. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj