Otwórz menu główne

Piotr Pietrowicz Sobiennikow (ros. Пётр Петрович Собенников; ur. 13 lipca 1894 w Petersburgu-Kronsztadzie, zm. 14 sierpnia 1960 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał-lejtnant.

Piotr Sobiennikow
Пётр Собенников
ilustracja
generał-lejtnant generał-lejtnant
Data i miejsce urodzenia 13 lipca 1894
Petersburg
Data i miejsce śmierci 14 sierpnia 1960
Moskwa
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego;
Armia Czerwona,
Armia Radziecka
Stanowiska dowódca 8. i 43. Armii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa;
II wojna światowa
Odznaczenia
Order LeninaOrder Czerwonego SztandaruOrder Suworowa II klasy (ZSRR)Order Kutuzowa II klasy (ZSRR)Order Bohdana Chmielnickiego I klasyOrder Wojny Ojczyźnianej I klasyMedal „Za Zdobycie Królewca”Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”

ŻyciorysEdytuj

Od 1916 służył w rosyjskiej armii, ukończył nikołajewską szkołę kawalerii, brał udział w I wojnie światowej na Froncie Północno-Zachodnim, kierował komendą łączności pułku kawalerii. W 1918 wstąpił do Armii Czerwonej, uczestniczył w wojnie domowej na Froncie Wschodnim jako dowódca plutonu, adiutant pułku kawalerii, starszy pomocnik szefa i szef sztabu dywizji kawalerii, potem dowodził brygadą kawalerii i był pomocnikiem inspektora kawalerii Armii Czerwonej i inspektorem kawalerii okręgu wojskowego.

W 1923 skończył Wojskowo-Akademickie Kursy Doskonalenia Wyższej Kadry Dowódczej Armii Czerwonej, a w 1927 kursy doskonalenia wyższej kadry dowódczej Armii Czerwonej, w latach 1937–1939 był dowódcą dywizji kawalerii, potem starszym wykładowcą Akademii Wojskowej im. Frunzego, zimą 1939–1940 brał udział w wojnie z Finlandią, w 1940 został członkiem partii komunistycznej.

Od marca 1941 dowodził 8. Armią w ramach Nadbałtyckiego Okręgu Wojskowego, po ataku Niemiec na ZSRR uczestniczył w walkach w krajach bałtyckich, od 3 lipca do końca sierpnia 1941 dowodził Frontem Północno-Zachodnim, m.in. w walkach pod Starą Russą, od września do 16 października 1941 był dowódcą 43. Armii. Za nieumiejętne dowodzenie odsunięty ze stanowiska, pozbawiony stopnia generała majora i skazany warunkowo, w listopadzie 1942 został zastępcą dowódcy 3. Armii, brał udział w operacji orłowskiej, briańskiej, homelsko-rzeczyckiej, rogaczewsko-żłobińskiej, bobrujskiej, mińskiej, białostockiej, mławsko-elbląskiej i berlińskiej, 22 lutego 1944 otrzymał stopień generała-lejtnanta.

Po wojnie był dowódcą armii, zastępcą dowódcy okręgu wojskowego, zastępcą naczelnika, a w 1955–59 naczelnikiem kursów „Wystrieł”, następnie pracował w Sztabie Generalnym Sił Zbrojnych ZSRR. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj