Piotr Szafirow

Baron Piotr Pawłowicz Szafirow (ros. Пётр Павлович Шафиров; ur. 1670, zm. 1739) − rosyjski polityk i doradca Piotra Wielkiego. Jego pochodzenie jest niejasne. Możliwe, że był z pochodzenia rosyjskim Żydem. Karierę rozpoczął jako tłumacz rosyjskiego poselskiego urzędu i towarzysz podróży cara.

Piotr Pawłowicz Szafirow
Ilustracja
Data urodzenia

1670

Data śmierci

1739

Ojciec

Paweł Filipowicz Szafirow

Żona

Anna Stefanowna Kopjewa

Dzieci

Katarzyna z Szafirowów Chowańska
Marta z Szafirowów Dołgoruka
Natalia z Szafirowów Gołowina
Izajasz Szafirow
Anna z Szafirowów Gagarina
Maria z Szafirowów Sołtykowa

Odznaczenia
Order św. Andrzeja (Imperium Rosyjskie) Order Orła Białego

Po nieudanej kampanii wojennej roku 1711 zaskoczył wszystkich zawierając korzystny pokój nad Prutem. Pozostał przejściowo zakładnikiem tureckim (w Zamku Siedmiu Wież) jako gwarant pokoju. Z pomocą dyplomatów holenderskiego i brytyjskiego udało mu się popsuć stosunki szwedzko-tureckie, a naprawić rosyjsko-tureckie (traktat w Adrianopolu − czerwiec 1713).

W 1718 roku Szafirow został wiceprezydentem urzędu poselskiego i senatorem, lecz w 1723 roku pozbawiono go urzędów i skazano na śmierć, którą to karę zamieniono potem na wygnanie na Syberię, a potem do Nowogrodu. Po śmierci Piotra I (1725) uwolniono go i zlecono mu napisanie książki o czynach cara. (już w roku 1717 pisał panegiryki na cześć cara-reformatora),

Andriej Osterman, którego Szafirow sam wcześniej wypromował, nie dopuścił Szafirowa do wyższych urzędów po 1725 roku.

Był kawalerem Orderu Orła Białego[1].

PrzypisyEdytuj

  1. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 142.