Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy wojewody krakowskiego. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Piotr Szafraniec z Pieskowej Skały i Łuczyc, zm. 1437, herbu Starykoń, określany też jako Piotr Szafraniec Starszy lub senior.

Piotr Szafraniec
Herb
Starykoń
Rodzina Szafrańcowie
Data śmierci 1437
Ojciec Piotr Szafraniec z Łuczyc
Dzieci

Piotr Szafraniec Młodszy

ŻyciorysEdytuj

Syn Piotra Szafrańca, podstolego krakowskiego[1], brat biskupa Jana Szafrańca, Stanisława i Tomasza. Miał syna Piotra i córkę Katarzynę[2].

Podstoli krakowski od 1398 roku. W 1401 roku był sygnatariuszem unii wileńsko-radomskiej[3]. W 1402 roku otrzymał od Jagiełły w zarząd Podole opuszczone przez Świdrygiełłę. Od 1406 roku podkomorzy krakowski (nadworny). Od 1408 roku wojewoda sandomierski[2]. Był starostą łęczyckim, chęcińskim, sieradzkim i krakowskim[2]. W 1410 roku odznaczył się w bitwie pod Grunwaldem, w której wystawił własną chorągiew (nr 35)[potrzebny przypis]. Dowodził w zwycięskiej bitwie pod Tucholą w 1410 roku[potrzebny przypis]. Podpisał pokój toruński 1411 roku[4]. Był sygnatariuszem aktu unii horodelskiej 1413 roku[5]. Był obecny przy wystawieniu przez Władysława II Jagiełłę przywileju jedlneńskiego w 1430 roku[6].Od 1433 roku wojewoda krakowski. Dążył do zawarcia unii z Czechami i pogłębienia związków z Litwą. Sprzyjał husytom. Popierał prawo do tronu synów Władysława Jagiełły[7]. 31 grudnia 1435 roku podpisał akt pokoju w Brześciu Kujawskim[8].

Właściciel zamku w Pieskowej Skale. Protektor Akademii Krakowskiej, której podarował dom wykupiony od w 1434 roku od Żyda Izaaka[potrzebny przypis]. Pochowany został w kaplicy pod wieżą srebrnych dzwonów w katedrze na Wawelu[potrzebny przypis].

PrzypisyEdytuj

  1. Jerzy Sperka. Szafrańcowie, Koniecpolscy, Koziegłowscy, Chrząstowscy. Nieznane koligacje i ich wpływ na funkcjonowanie sceny politycznej w okresie panowania Władysława Jagiełły. „Średniowiecze Polskie i Powszechne”. 1, 1999, s. 136.
  2. a b c Marek J. Minakowski, Ci wielcy Polacy to nasza rodzina, wyd. 3, Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne, Kraków 2008, ​ISBN 83-918058-5-9​.
  3. Codex Diplomaticus Poloniae, t. I, Warszawa 1847, s. 272.
  4. Codex epistolaris saeculi decimi quinti. T. 2 : 1382-1445. Kraków, 1891, s. 42.
  5. Statuta, Prawa Y Constitucie Koronne Łacinskie Y Polskie z Statutow Łaskiego Y Herborta Y Z Constituciy Koronnych Zebrane. Kraków, 1600, s. 749.
  6. Franciszek Piekosiński, Wiece, sejmiki, sejmy i przywileje ziemskie w Polsce wieków średnich, Kraków 1900, s. 43.
  7. Szfraniec Piotr (w:) Encyklopedia Onet WIEM
  8. Codex diplomaticus Regni Poloniae et Magni Ducatus Lituaniae / wydał Maciej Dodgiel. T. 4. Wilno, 1764, s. 133.

BibliografiaEdytuj

  • Jerzy Sperka: Szafrańcowie herbu Stary Koń. Z pradziejów awansu i kariery w późnośredniowiecznej Polsce. Katowice: Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, 2001.