Piotr Tiago Orleański-Bragança

Brazylijska rodzina cesarska
COA Imperial Prince of Brazil.svg
  • JC&KW Książę Ludwik
  • JKW Książę Eudes Maria
  • JC&KW Książę Bertrand
  • JKW Księżniczka Izabela Maria
  • JKW Książę Piotr de Alcântara
  • JKW Książę Ferdynand Dionizy
  • JC&KW Książę Antoni i JC&KW Księżna Krystyna
    • JC&KW Księżniczka Amelia
    • JC&KW Książę Rafael
    • JC&KW Księżniczka Maria Gabriela
  • JKW Księżna Ligne
  • JKW Książę Franciszek Maria
  • JKW Książę Albert Maria
  • JKW Księżniczka Maria Teresa
  • JKW Księżniczka Maria Gabriela

Piotr Tiago (Jakub) Orleański-Bragança, właściwie: Pedro Tiago Maria Miguel Gabriel Rafael Gonzaga de Orléans e Bragança (ur. 12 stycznia 1979) – członek cesarskiej rodziny Brazylii, obecny tytularny następca tronu Brazylii z tzw. linii Petrópolis.

Urodził się w Petrópolis jako jedyny syn księcia Piotra Karola, i jego pierwszej żony – Rony Kuhn de Souza. Jego matka zmarła dwa dni po jego urodzeniu, a jego ojciec w 1981 ożenił się ponownie z Patricią Alexandrą Brascombe. Piotr Tiago ma przyrodniego młodszego brata – księcia Filipa.

26 maja 1992 Piotr Tiago został porwany w drodze do szkoły i przetrzymywany przez porywaczy, którzy zażądali okupu w wysokości 5 mln dolarów. Został uwolniony 2 czerwca z domu na przedmieściach Rio de Janeiro, po obławie policji[1]. W styczniu 2002 został oskarżony o współudział w kradzieży, a następnie sprzedaży porcelanowego zestawu pochodzącego z Pałacu Grão Pará w Petrópolis, który należy do jego ciotki – księżniczki Krystyny Marii, księżnej Sapieha-Rozanski. Sprawa zakończyła się skandalem i jeszcze bardziej podzieliła członków rodziny cesarskiej, i tak już podzielonych na dwie konkurujące ze sobą linie Petrópolis i Vassouras[2].

W 2004 Piotr Tiago porzucił studia architektoniczne i zamieszkał w mieście Jacarepaguá razem ze swoją partnerką Patrícią Limą. Książę w całości poświęcił się kolarstwu ekstremalnemu, które uprawia profesjonalnie. Książę rozważa również rozpoczęcie kariery polityka i startowanie w wyborach do parlamentu[3]. Został odznaczony Orderem Piotra I i Orderem Róży.

PrzypisyEdytuj

Zobacz teżEdytuj