Piotr Wojciechowski (burmistrz)

polski aptekarz, działacz komunistyczny, burmistrz Koła

Piotr Wojciechowski (ur. 25 grudnia 1878 w Miechowie, zm. 22 sierpnia 1948 w Kole) – polski aptekarz, działacz komunistyczny i związkowy, burmistrz Koła w latach 1945−1948.

Piotr Wojciechowski
Data i miejsce urodzenia 25 grudnia 1878
Miechów
Data i miejsce śmierci 22 sierpnia 1948
Koło
Burmistrz Koła
Okres od 1945
do 22 sierpnia 1948
Poprzednik Teodor Ostrowski
Następca Wiktor Graczyk
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Grobowiec w którym spoczął Wojciechowski na cmentarzu rzymskokatolickim w Kole

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 25 grudnia 1878 roku w Miechowie, w rodzinie urzędnika skarbowego Antoniego Wojciechowskiego[1]. Uczył się w gimnazjum w Sandomierzu, został jednak wydalony ze szkoły przed ukończeniem IV klasy[1]. Zdał jednak eksternistyczny egzamin z zakresu gimnazjum[1]. Pracował później w aptekach w Warszawie i Łodzi, a w 1904 roku ukończył studia na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, uzyskując stopień prowizora farmacji[1].

W okresie rewolucji 1905 roku rozpoczął działalność w Związku Pracowników Farmaceutycznych w Warszawie i dołączył do Polskiej Partii Socjalistycznej[1]. Na przełomie 1908 i 1909 roku przejął aptekę w Kole, utrzymywał jednak dalej kontakt z towarzyszami partyjnymi w Warszawie[1]. 10 sierpnia 1911 roku zawarł związek małżeński ze współwłaścicielką kolskiej apteki, Zofią Piotrowską[1]. Przed I wojną światową wraz z żoną angażował się społecznie i charytatywnie, m.in. działał w Towarzystwie Dobroczynności w Kole[1].

Po wybuchu I wojny światowej został powołany do wojska Imperium Rosyjskiego i otrzymał przydział do apteki w szpitalu wojskowym w Brześciu nad Bugiem[1]. W późniejszym okresie został przydzielony do szpitala wojskowego w Omsku, gdzie działał w Polskim Towarzystwie Pomocy Ofiarom Wojny[1]. Wraz z Józefem Zastowskim założył też komórki Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy w tym mieście[1].

W 1917 roku dołączył do Czerwonej Gwardii i walczył w wojnie domowej w Rosji[1]. Dostał się następnie do niewoli, skąd uciekł i ukrywał się pod przybranym nazwiskiem[1]. W 1918 roku udało mu się objąć funkcję archiwisty w Ministerstwie Przemysłu, Handlu i Aprowizacji w rządzie admirała Aleksandra Kołczaka[1].

W 1919 roku powrócił do Polski. Dołączył do Komunistycznej Partii Robotniczej Polski[1]. W wyborach parlamentarnych w 1919 roku był kandydatem do Sejmu Ustawodawczego, później kandydował też z list Związku Proletariatu Miast i Wsi[1]. W 1922 roku policja dokonała rewizji w jego domu, a on sam został aresztowany i osadzony na 9 miesięcy w więzieniu w Kaliszu[1].

Na przełomie lat 20. i 30. był radnym Rady Miejskiej w Kole[1]. Udzielał się również charytatywnie, był m.in. współorganizatorem Domu Wychowania Dziecka w Kole, gdzie przebywały dzieci działaczy komunistycznych osadzonych w więzieniach[1]. W 1934 roku oddał swoją aptekę w dzierżawę i wyjechał do Warszawy, aby kierować tam apteką swojego zmarłego szwagra, Gustawa Anca[1]. W tym czasie uczęszczał też na wykłady w Szkole Nauk Politycznych[1]. W 1936 roku zaangażował się w tworzenie Dziennika Popularnego[1].

Podczas II wojny światowej dalej mieszkał z żoną w Warszawie, przy ulicy Wileńskiej[1]. Powstanie warszawskie przeżył mieszkając przy ulicy Nowogrodzkiej[1]. Po upadku powstania trafił z żoną do Bochni, gdzie zastał ich koniec wojny[1]. W styczniu 1945 roku Rada Miejska w Kole jednogłośnie wybrała go zaocznie burmistrzem miasta[1]. Do Koła powrócił w marcu tego samego roku i został uroczyście wprowadzony do ratusza by objąć stanowisko burmistrza[1].

Zmarł po krótkiej chorobie 22 sierpnia 1948 roku w Kole[1]. Trumna z jego zwłokami została wystawiona na widok publiczny przed ratuszem, a jego pogrzeb na cmentarzu rzymskokatolickim w Kole odbył się kilka dni później na koszt państwa[1].

UpamiętnienieEdytuj

Od 1958 roku jest patronem jednej z głównych ulic Osiedla Warszawskiego oraz ronda u zbiegu ulic Broniewskiego, Niezłomnych i Wojciechowskiego[1]. W 1965 roku jego imię nadano nieistniejącemu już Przedszkolu nr 2 w Kole[1].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae af Ewaryst Jaśkowski i inni red., Kolski Słownik Biograficzny, Koło: Muzeum Technik Ceramicznych w Kole, 2014, s. 39-41, ISBN 978-83-91960-99-8.