Pirożel (PT-1, z ang. pyrotechnic) – bojowy środek zapalający opracowany w USA podczas II wojny światowej, ok. 1943 r. Składa się z mieszaniny sproszkowanego magnezu z asfaltem, z dodatkiem żelu powstałego z benzyny i metakrylanu izobutylu oraz utleniacza i odpadków magnezu z produkcji bomb magnezowych. Stosowany do wypełniania bomb zapalających (w czasie II wojny światowej były to 500-funtowe bomby AN-M76, najcięższe amerykańskie bomby zapalające wykorzystywane przeciwko celom odpornym na standardowe 100-funtowe napalmowe bomby M47; zrzucono ich blisko 80 tys.)[1]. Temperatura płomienia pirożelu wynosi 1200–1600 °C[2].

PrzypisyEdytuj

  1. Leo P. Brophy, Wyndham D. Miles, Rexmond C. Cochrane, The Chemical Warfare Service: From Laboratory to Field, Office of the Chief of Military History, Department of the Army, 1959, s. 179–181 [dostęp 2020-02-18].
  2. Józef Chęciński, Ochrona ludności we współczesnej wojnie, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodwej, 1972, s. 20 [dostęp 2020-02-18].url