Otwórz menu główne

Pistolet MCM Margolin

MCM Margolinpistolet samopowtarzalny na amunicję bocznego zapłonu 22 LR przeznaczony do prowadzenia szkolenia strzeleckiego i amatorskiego uprawiania sportów strzeleckich. Skonstruowany w latach 40. XX w. przez Michaiła Margolina. Działa na zasadzie odrzutu zamka swobodnego. Przyrządy celownicze są regulowane (szczerbinka w poziomie, muszka w pionie).

MCM Margolin
Ilustracja
Państwo  ZSRR
Producent Iżewskij Miechaniczeskij Zawod
Rodzaj pistolet samopowtarzalny
Historia
Produkcja 1948 rok
Dane techniczne
Kaliber 5,6 mm
Nabój .22 LR
Magazynek pudełkowy, 7 lub 10 nab.
Wymiary
Długość 245 mm
Wysokość 140 mm
Długość lufy 152 mm
Długość linii celowniczej 220 mm
Masa
broni 900 g
Inne
Prędkość pocz. pocisku 305–510 m/s (zależy od typu amunicji)
Energia pocz. pocisku 121–273 J (zależy od typu amunicji)
Zasięg skuteczny 25 m
Siła spustu stała, 1,0 kg

Jest to broń o dość prostej konstrukcji, ze względu na niewysoką cenę bardzo popularna na strzelnicach i w klubach sportowych w Polsce. Choć Margolin zwykle określany jest raczej mianem broni szkoleniowej niż wyczynowej i pod wieloma względami ustępuje współczesnym konstrukcjom krótkiej broni sportowej, ma w Polsce liczną rzesze zwolenników wśród strzelców wyczynowych. Do zalet Margolina można zaliczyć celność, trwałość, sporą tolerancję błędów podczas strzału, niską cenę, dużą tolerancję dla amunicji różnych producentów. Do wad – brak regulacji mechanizmu spustowego, kontrowersyjny, nieco niebezpieczny sposób regulacji muszki, zbyt małą masę. Do innych wad pistoletu zaliczyć należy: pękające iglice, wybijanie komory nabojowej przy oddawaniu strzałów „na sucho”, pękanie drobnych części jak pazur wyciągu lub łącznik zamka.

WersjeEdytuj

Produkcję pistoletu Margolina rozpoczęto w 1948 roku w Iżewsku od modelu MC 1. Pistolety produkowano w wersji z długą (180 mm) i krótką lufą (140 mm). Inna była też długość linii celowniczej w obu modelach, 203 mm dla wersji z długą lufą i 190 mm dla wersji z lufą krótką. W 1969 roku do produkcji weszła unowocześniona wersja MCM. Pistolet otrzymał lufę długości 152 mm i długość linii celowniczej 220 mm. Pistolet Margolina występował też w wersji MCU na nabój .22 Short, przeznaczony do konkurencji ISSF „pistolet szybkostrzelny”, a produkowany był od 1952 roku. Następną wersją produkowaną w Iżewsku była skrócona wersja MCM-K o nazwie Margo (МЦМ-К «Марго»), co było skrótem od słowa Margolin. Pistolet Margo ma lufę długości 97 mm. Na bazie tego pistoletu skonstruowano pistolet Dryl («Дрель») na nabój 5,45 × 18 mm PSM oraz jego wersję eksportową MP-449 na nabój .25 ACP.

CiekawostkiEdytuj

Wiele egzemplarzy pistoletu Margolin pracuje niezawodnie pomimo uszkodzenia lub braku pazura wyciągu łusek. Pistolet nie posiada mechanizmu zatrzymywania zamka po ostatnim strzale w tzw. „tylnym położeniu”, co dla pewnej części jego użytkowników stanowi zaletę. Przede wszystkim dla strzelców sportowych konkurencji w strzelaniu statycznym, gdyż gwarantuje to powtarzalność sekwencji złożenia, celowania, pracy na spuście i zachowania statyki po strzale. Dla nich zatrzymanie zamka po ostatnim strzale jest dlatego właśnie szkodliwe, ponieważ gubią przez to pewien rytm.

BibliografiaEdytuj

  • A.E. Hartink (przeł. (z ang.) Michał Mietelski), 2002, Encyklopedia pistoletów i rewolwerów, Bielsko-Biała, Debit, ​ISBN 83-7167-181-4​.
  • Stanisław Żyła, Pistolety i rewolwery – wybór, selekcja, modyfikacja, Poznań: Mavena, 2007, ISBN 83-924844-7-9, OCLC 749279443.