Pistolet Walther PP

niemiecki pistolet samopowtarzalny

Walther PP – niemiecki pistolet kal. 7,65 mm skonstruowany przed II wojną światową i produkowany do chwili obecnej.

Walther PP
Ilustracja
Państwo

 Rzesza Niemiecka

Producent

Carl Walther Waffenfabrik

Rodzaj

pistolet samopowtarzalny

Historia
Produkcja

1929 – do chwili obecnej

Dane techniczne
Kaliber

7,65 mm

Nabój

7,65 mm Browning

Magazynek

pudełkowy, 8 nab[1]

Wymiary
Długość

173 mm[1]

Wysokość

109 mm

Długość lufy

99 mm[1]

Długość linii celowniczej

125 mm

Masa
broni

682 g[1]

Inne
Prędkość pocz. pocisku

290 m/s[1]

Energia pocz. pocisku

196 J[1]

Szybkostrzelność praktyczna

30 strz./min[1]

HistoriaEdytuj

W 1929 roku firma Walther wypuściła na rynek pistolet, który jako pierwszy łączył w sobie zalety pistoletu samopowtarzalnego z bezpieczeństwem i ciągłą gotowością do strzału rewolweru. Osiągnięto to dzięki wprowadzeniu mechanizmu samonapinania kurka w czasie ściągania spustu. Nowy pistolet otrzymał oznaczenie Walther PP (skrót od Polizeipistole)[1] i jak wskazuje nazwa, był pomyślany przede wszystkim jako uzbrojenie policji i innych służb bezpieczeństwa. Po przegranej przez Niemcy wojnie fabryka Walther przerwała produkcję do roku 1952, kiedy weszła w skład koncernu Manurhin. Do roku 1982 nowo wyprodukowane pistolety nosiły oznaczenie Manurhin PPK. Jednak pistolety przedwojenne, które były w tym okresie poddawane remontom w fabryce Walthera, noszą oznaczenia Walther Waffenfabrik Ulm/Do, w przeciwieństwie do oryginalnych oznaczeń Waffenfabrik Walther Zella Mehlis (Thür). Broń zdobyła popularność do tego stopnia, że zagroziła ona istnieniu wielu firm konkurencyjnych.

SłużbaEdytuj

W 1935 roku pistoletami zainteresowały się niemieckie siły zbrojne i do końca II wojny światowej zakupiły one 200 000 sztuk pistoletów PP. Broń była używana głównie przez pilotów i żołnierzy Luftwaffe, a także SS[2]. Pistolety te były używane również przez oficerów NKWD podczas zbrodni katyńskiej.

KonstrukcjaEdytuj

Pistolet Walther PP działał na zasadzie odrzutu zamka swobodnego[1]. Miał nieruchomą lufę i zewnętrzny kurek. Lufa gwintowana o gwincie 6-bruzdowym prawoskrętnym o skoku 240 mm. Bezpiecznik dźwigniowy, umieszczony z lewej strony zamka, działał bezpośrednio na iglicę. Było to bardzo dobre zabezpieczenie. Dzięki niemu można było nosić pistolet z nabojem w komorze nabojowej.

Pistolet Walther PP był produkowany głównie w kalibrze 7,65 mm Browning. Niewielkie ilości wykonano w kalibrach 6,35 mm Browning i 9 mm Short[1]. Na małą skalę produkowano też pistolety kalibru .22 LR. Niektóre Walthery PP były wyposażone w tłumiki dźwięku.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j Andrzej Ciepliński; Ryszard Woźniak Encyklopedia współczesnej broni palnej s. 239.
  2. Pistols of the German Wehrmacht, www.tague.at [dostęp 2018-06-16].

BibliografiaEdytuj

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.