Plutycze

wieś w województwie podlaskim

Plutyczewieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie bielskim, w gminie Bielsk Podlaski[5][6].

Artykuł 52°53′7″N 23°8′35″E
- błąd 38 m
WD 52°53'N, 23°9'E
- błąd 2287 m
Odległość 543 m
Plutycze
wieś
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  podlaskie
Powiat bielski
Gmina Bielsk Podlaski
Sołectwo Plutycze[1]
Wysokość 129-135 m n.p.m.
Liczba ludności (2011) 128[2][3]
Strefa numeracyjna 85
Kod pocztowy 17-100[4]
Tablice rejestracyjne BBI
SIMC 0023780[5]
Położenie na mapie gminy wiejskiej Bielsk Podlaski
Mapa konturowa gminy wiejskiej Bielsk Podlaski, u góry znajduje się punkt z opisem „Plutycze”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Plutycze”
Położenie na mapie województwa podlaskiego
Mapa konturowa województwa podlaskiego, blisko centrum po prawej na dole znajduje się punkt z opisem „Plutycze”
Położenie na mapie powiatu bielskiego
Mapa konturowa powiatu bielskiego, u góry nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Plutycze”
Ziemia52°53′07″N 23°08′35″E/52,885278 23,143056
Integralne części wsi [5][6]
SIMC Nazwa Rodzaj
1011030 Korpacz kolonia

HistoriaEdytuj

Plutycze to dawna wieś królewska w starostwie bielskim w ziemi bielskiej województwa podlaskiego w 1795 roku[7].

Według Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności w 1921 r. wieś liczyła 104 domostwa, które zamieszkiwało 488 osób. Nieomalże wszyscy mieszkańcy Plutycz, w liczbie 486 osób, zadeklarowali wyznanie prawosławne, pozostałe 2 osoby zgłosiły wyznanie rzymskokatolickie. Podział religijny mieszkańców Plutycz niemal całkowicie pokrywał się z ich strukturą etniczną, gdyż 485-u mieszkańców podało białoruską przynależność narodową, a 3 polską. W owym czasie miejscowość znajdowała się w gminie Wyszki[8].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa białostockiego.

InneEdytuj

 
Cmentarz prawosławny

Współcześnie miejscowość zamieszkuje około 100 osób, zameldowanych jest tu ok. 120 osób. Mieszkańcy wsi są w większości wiernymi Kościoła prawosławnego[9]. Najbliższa cerkiew znajduje się w Rajsku (jest ona równocześnie cerkwią parafialną dla prawosławnych mieszkańców miejscowości). We wsi znajduje się cmentarz założony w XIX wieku[10].

Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Wniebowstąpienia Pańskiego w Strabli.

Najbliższa stacja kolejowa znajduje się w Strabli, w odległości ok. 2 km od Plutycz.

W Plutyczach znaleźć można dwa żołnierskie groby pochodzące z przełomu XIX i XX wieku.

Zabudowa Plutycz jest luźna, wzdłuż zmodernizowanej latem 2006 roku drogi asfaltowej. Kilku mieszkańców wsi zajmuje się uprawą roli, hodowlą krów i koni. Nieopodal wsi płyną rzeki: Narew i Orlanka. Znajdują się tam także wydmy śródlądowe, które są równocześnie rojowiskami os.

PrzypisyEdytuj

  1. Wykaz sołectw i sołtysów w gminie Bielsk Podlaski. Urząd Gminy Bielsk Podlaski. [dostęp 2013-11-28].
  2. Wieś Plutycze w liczbach, [w:] Polska w liczbach [online], polskawliczbach.pl [dostęp 2020-12-07] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  3. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r..
  4. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 930 [dostęp 2013-11-28] [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  5. a b c GUS. Wyszukiwarka TERYT
  6. a b Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  7. Karol de Perthées , Mappa Szczegulna Woiewodztwa Podlaskiego, 1795
  8. Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych.. T. 17: Województwo białostockie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 1924, s. 39.
  9. Informacja o miejscowości na witrynie "Drzewo i Sacrum. Podlaski Szlak Kulturowy". [dostęp 2013-01-04].
  10. Andrzej Michałowski, Alicja Sulimierska, Elżbieta Baniukiewicz: Studia i Materiały. Wykaz zabytkowych cmentarzy w Polsce. Województwo Białostockie. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu. Narodowa Instytucja Kultury, 1996, s. 14.

Linki zewnętrzneEdytuj