Otwórz menu główne

Pożegnanie Ojczyzny

utwór muzyczny

Pożegnanie Ojczyznypolonez fortepianowy w tonacji a-moll autorstwa najprawdopodobniej Michała Kleofasa Ogińskiego, jeden z najbardziej znanych polskich polonezów, szczególnie tych z doby przedchopinowskiej. Należy do gatunku polonezów melancholijnych (a więc nie jest tańcem użytkowym, lecz stylizowanym), powstałego na przełomie XVIII-XIX ww. w okresie sentymentalizmu, kiedy w całej Europie styl klasyczny zaczął ustępować miejsca romantyzmowi. Jako utwór muzyczny, polonez "Pożegnanie Ojczyzny" wywarł duży wpływ na innych kompozytorów.

Utwór ten posłużył jako główny wątek filmu sowieckiego Polonez Ogińskiego" (Belarusfilm, 1971) o pseudohistorycznej fabule (w czasie okupacji niemieckiej poloneza wykonuje na organach organista-Polak, ukrywający się w białoruskim (od września 1939 r.) Zdzięciole i pomagający sowieckim partyzantom), co przyczyniło się do niezwykłej popularności Poloneza w krajach byłego ZSRR.

U zarania niepodległości Białorusi pojawił się także projekt stworzenia hymnu Białorusi opartego właśnie na melodii poloneza "Pożegnanie ojczyzny" Ogińskiego (tzw. "Poloneza Ogińskiego").

HistoriaEdytuj

Polonez ukazał się drukiem w roku 1794. Jego rękopis nie jest dziś znany [1].

PopularnośćEdytuj

Jest to jeden z najbardziej znanych w Polsce polonezów. Niegdyś był nieodłącznym tańcem wykonywanym przez maturzystów na rozpoczęcie komersu. Współcześnie studniówkę rozpoczyna nie tylko polonez Ogińskiego, ale równie często polonez skomponowany przez Wojciecha Kilara do filmu Pan Tadeusz. W czasach PRL popularnym polonezem wykorzystywanym przez maturzystów był Polonez Warszawski Tadeusza Sygietyńskiego.

Polonezem Ogińskiego orkiestra żegnała transatlantyk MS Batory w Gdyni. Aktualnie wykonywany jest przy prezentacji organów w Świętej Lipce oraz po zapowiedzi pociągu Polonez w Mińsku,

W numizmatyceEdytuj

Fragment szóstego taktu poloneza został przedstawiony w kolażu na odwrocie banknotu o nominalnej wartości 50 białoruskich rubli w 2009 roku.

PrzypisyEdytuj

  1. Małgorzata Kosińska: Sylwetki Michał Kleofas Ogiński (pol.). culture.pl. [dostęp 14 września 2009].

BibliografiaEdytuj

OdsłuchajEdytuj


Linki zewnętrzneEdytuj