Podemos (hiszpańska partia polityczna)

Podemoslewicowa partia polityczna działająca w Hiszpanii, utworzona w marcu 2014 roku przez Pablo Iglesiasa na bazie protestów przeciwko cięciom budżetowym w Hiszpanii w latach 2011-2012[2].

Podemos
Ilustracja
Państwo  Hiszpania
Lider Pablo Iglesias
Data założenia 2014
Ideologia polityczna socjaldemokracja, socjalizm demokratyczny, demokracja bezpośrednia
Członkostwo
międzynarodowe
GUE/NGL
Obecni eurodeputowani
3 / 54
[1]
Strona internetowa
Hiszpania
Godło Hiszpanii
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Hiszpanii

Od 2016 roku partia jest częścią koalicji pod nazwą Unidas Podemos[3].

HistoriaEdytuj

Partia została zarejestrowana w marcu 2014[4]. Jej nazwa znaczy po hiszpańsku Możemy[5] lub Damy radę; wbrew pojawiającym się w mediach doniesieniom[4] nie nawiązuje ona do sloganu wyborczego Baracka Obamy, lecz do hasła latynoamerykańskich związkowców z lat 70.[6] Podemos początkowo dążyło do utworzenia jednolitej listy wyborczej ugrupowań lewicowych innych niż dominująca PSOE. Zjednoczona Lewica, która była największą z takich partii stanowczo jednak odrzuciła możliwość sojuszu[potrzebny przypis].

Celem wyłonienia kandydatów do Parlamentu Europejskiego partia zorganizowała prawybory, w których mogły startować osoby wskazane przez „okręgi” lokalne lub tematyczne. Kandydaci zobowiązali się po ewentualnym wyborze pobierać pensję w wysokości trzykrotnej płacy minimalnej, a resztę wynagrodzenia przekazywać partii lub organizacjom społecznym o podobnym charakterze[potrzebny przypis]. W prawyborach otwartych dla każdego chętnego zagłosowało ok. 33 tys. ludzi[7]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w maju tego samego roku partia zdobyła 1,2 miliona głosów (8%) i uzyskała 5 z 54 mandatów przypadających Hiszpanii w Parlamencie Europejskim[4]. Jeden ze zdobytych mandatów przypadł przedstawicielce Lewicy Antykapitalistycznej[potrzebny przypis]. Zaraz po wyborach eurodeputowani zdecydowali o przekazywaniu większości swojego uposażenia na rzecz partii, a jeden z eurodeputowanych zrzekł się go w całości[8]. Zjednoczona Lewica po wyborach zaczęła rozważać współpracę z Podemos, gdyż nowe ugrupowanie nie odebrało jej elektoratu. Ugrupowania prawicowe zarzuciły natomiast partii antysystemowość i chęć obalenia podstaw ustrojowych państwa[potrzebny przypis].

IdeologiaEdytuj

Partia wywodzi się z ruchu Oburzonych, ale unika jednoznacznego powiązania z ruchem, nie chcąc go zawłaszczać[5]. Podemos jest krytyczna w stosunku do partii głównego nurtu, które uważa za strażników status quo. Podemos nawiązuje do tradycji przedwojennej Republiki Hiszpańskiej. W sferze gospodarczej sprzeciwia się rosnącym nierównościom społecznym[4], postuluje znalezienie nowego modelu redystrybucji bogactwa, wprowadzenia budżetów partycypacyjnych, zwiększenia roli demokracji bezpośredniej i konsultacji społecznych, skuteczniejszej walki z korupcją, zagwarantowania praw imigrantom, wprowadzenia pensji socjalnej dla każdego obywatela, ustanowienia płacy maksymalnej, obniżenia wieku emerytalnego do 60 roku życia, większej przejrzystości finansów dużych przedsiębiorstw i ostrzejszych kar za przestępstwa podatkowe[5]. W zakresie polityki międzynarodowej jest proeuropejska[4], ale wyraża niezadowolenie z funkcjonowania Unii Europejskiej[9] przez co klasyfikowana jest jako partia eurosceptyczna[10][11]. Partia deklaruje przynależność w Parlamencie Europejskim do grupy Zjednoczona Lewica Europejska – Nordycka Zielona Lewica[12]. Pod względem ideowym partia określana jest jako reprezentująca nurt socjalizmu demokratycznego, socjaldemokracji alterglobalizmu i na rzecz demokracji bezpośredniej[13][14][15][16].

PrzypisyEdytuj

  1. Podemos.
  2. Raphael Minder: Spanish Upstart Party Said It Could, and Did. Now the Hard Part Begins. (ang.). New York Times, 2014-05-29T00:01:14-04:00. [dostęp 2019-11-13].
  3. Unidos Podemos, el nombre de la coalición de Podemos e IU.
  4. a b c d e Maciej Stasiński: Hiszpania: w lewo zwrot. W: Gazeta Wyborcza [on-line]. Agora SA, 2014-05-28. [dostęp 2014-05-28].
  5. a b c Cztery miesiące istnienia i sukces. Zwolennicy Iglesiasa „wolą utopię niż niespełnione obietnice” (pol.). W: TVN24.pl [on-line]. TVN S.A., 2014-05-27. [dostęp 2014-05-28].
  6. The Next Syriza? As Greece Rejects Austerity, Meet the Activist Who Could Become Spain’s New PM (ang.). 2015-02-12. [dostęp 2015-09-06].
  7. Ashifa Kassam: Podemos hopes to cement rise of citizen politics in Spain after election success (ang.). Guardian News and Media Limited, 2014-05-27. [dostęp 2014-05-28].
  8. Hiszpańscy eurodeputowani obniżają swoje wynagrodzenia (pol.). W: Gazeta Prawna [on-line]. INFOR BIZNES Sp. z o o, 2014-05-27. [dostęp 2014-05-28].
  9. Tom Burridge: Spain’s 'we can’ party proves it can (ang.). BBC, 2014-05-26. [dostęp 2014-05-28].
  10. "In Europe, not all populist parties are the same". Al Jazeera America.
  11. "Euroscepticism or Europhobia: Voice vs. Exit?" (PDF). Notre Europe.
  12. Podemos.
  13. Parties and Elections in Europe: The database about parliamentary elections and political parties in Europe
  14. Parties and Elections in Europe: The database about parliamentary elections and political parties in Europe, by Wolfram NordsieckPodemos: el rápido viaje ideológico hasta la socialdemocracia
  15. Pablo Iglesias: "No nos hemos moderado. Estamos cómodos en la socialdemocracia"
  16. La alternativa socialdemócrata es Podemos

Linki zewnętrzneEdytuj