Otwórz menu główne

TS Pogoń Katowice – klub sportowy z Katowic założony w 1920.

HistoriaEdytuj

Powstał 16 lutego 1920 jako klub piłkarski. Czołowymi działaczami z tamtego okresu byli Czesław Bloch, Baltazar Szaflik, Paweł Wybierski i Alojzy Budniok. Prawdopodobnie był to najstarszy polski klub w Katowicach. W dniu 7 października 1920 r. do Klubu dołączył KS "Siła"-Zawodzie. W połowie 1921 r. "Pogoń"-Katowice zrzeszała 270 członków[1]. Od 1928 roku klub stał się klubem wielosekcyjnym. Pod koniec 1938 r. liczył 700 członków i posiadał sześć sekcji. W sekcji hokeja i piłki ręcznej grał Ernest Wilimowski[2], piłkarz Erster Fussball-Club Katowice, a następnie Ruchu Hajduki Wielkie.

W 1949 roku klub został odgórnie połączony z KS Baildon Katowice lub ze Zrzeszeniem Sportowym "Stal". W następnych latach działacze próbowali reaktywować Pogoń, jednak władze na to nie zezwoliły ponieważ był to klub zbyt "inteligencki". Być może miało to związek z tym, że podczas meczu Polska - ZSRR kibice "Pogoni" skandowali na widok radzieckich sportowców "Bierzcie zegarki i rowery i jedźcie do jasnej cholery".

Stadion Pogoni powstał w 1925 r., dziś jest to stadion AWF Katowice przy ul. Kościuszki.

Sekcje sportowe i sukcesyEdytuj

ZawodnicyEdytuj

Z tym tematem związana jest kategoria: Sportowcy Pogoni Katowice.

Pogoń wychowała pięciu olimpijczyków: przed wojną Wilhelma Schneidera, a po wojnie Rajmunda Karwickiego, Jana Nawrockiego, Antoniego Sobika i Teodora Zaczyka.

PrzypisyEdytuj

  1. Verwaltungsbericht des Magistrats der Stadt Kattowitz für die Zeit vom 1. April 1890 bis 31. März 1897, s. 122
  2. Nasze kluby: Pogoń Katowice (pol.). katowice.gazeta.pl. [dostęp 7 lipca 2014].
  3. Pogoń katowicka mistrzem hokejowym Śląska. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 27 z 4 lutego 1939. 
  4. Dyskwalifikacja Tarłowskiego i Bratka na półtora roku. „Nowy Dziennik”, s. 8, Nr 200 z 21 lipca 1937.