Otwórz menu główne

Pokój Nikiasza podpisany w 421 p.n.e. kończący pierwszy okres II wojny peloponeskiej (431 p.n.e. - 421 p.n.e. tzw. okres archidamijski). Pokój podpisano po zwycięstwach Spartan w walce o kolonie greckie. Miał on obowiązywać przez 50 lat[1], przywracając stan sprzed wojny.

Szczegółowe postanowienia były następujące: miasta Wybrzeża Trackiego miały wrócić do Aten, Sparta zrzekała się Amfipolis, Ateńczycy mieli opuścić tereny zajęte na Peloponezie (Pylos), oraz u jego wybrzeży (wyspa Kytera), miała nastąpić obustronna wymiana jeńców. Sprawy sporne rozpatrywać miał sąd rozjemczy. Układ został zaprzysiężony przez przedstawicieli układających się stron, miał być odnawiany co roku, a jego tekst umieszczono na kamiennych stelach wystawionych w Olimpii, Delfach, na Istmie Korynckim, na Akropolu ateńskim oraz w świątyni Amyklaj w Sparcie[2]. Równocześnie Ateny i Sparta zawarły sojusz zaczepno-odporny zobowiązujący obie strony do wzajemnej pomocy w razie napaści państwa trzeciego, ponadto Ateny miały wspierać Spartę w razie buntu helotów[3].

W wyniku nierespektowania pokoju przez obie strony przetrwał on jedynie do 415 p.n.e.

PrzypisyEdytuj

  1. Według obecnych pojęć był to rozejm.
  2. Tukidydes, Wojna peloponeska V, 18. tekst gr. przekład ang.
  3. Tamże, V, 23. tekst gr., przekład ang.

Link zewnętrznyEdytuj