Otwórz menu główne

Pole Mokotowskie

kompleks parkowy w Warszawie

Pole Mokotowskie – kompleks parkowy w Warszawie, znajdujący się na terenie trzech dzielnic: Mokotowa, Ochoty i Śródmieścia.

Pole Mokotowskie
Ilustracja
Staw w zachodniej części Pola Mokotowskiego
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Dzielnica Mokotów, Ochota, Śródmieście
Powierzchnia 68,54[1] ha
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Pole Mokotowskie
Pole Mokotowskie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pole Mokotowskie
Pole Mokotowskie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Pole Mokotowskie
Pole Mokotowskie
Ziemia52°12′47″N 20°59′52″E/52,213056 20,997778
Strona internetowa
Amatorzy wyścigów konnych na Polu Mokotowskim, ok. 1892
Pole Mokotowskie w pobliżu ronda Jazdy Polskiej

Jego granice wyznaczają ulice: Żwirki i Wigury, Rokitnicka, Ondraszka, Trasa Łazienkowska (Wawelska i al. Armii Ludowej), Waryńskiego, Batorego, Boboli i Rostafińskich. Część Pola nosi nazwę parku im. Józefa Piłsudskiego.

Spis treści

HistoriaEdytuj

Przed II wojną światową na ponad 200-hektarowym wówczas obszarze Pola Mokotowskiego znajdowały się m.in. tor wyścigów konnych (przeniesiony w 1939 na Służewiec) i lotnisko mokotowskie. Przeniesienie w 1934 lotniska na Okęcie umożliwiło budowę alei Niepodległości[2].

W 1929 przy ul. Wawelskiej założono istniejący do dzisiaj ogród działkowy „Jutrzenka”[3].

W maju 1935 na Polu Mokotowskim odbyły się główne uroczystości pogrzebowe Józefa Piłsudskiego[4].

W 1945 na rogu al. Niepodległości i ul. Wawelskiej ustawiono 167 domków fińskich z 250 lokalami, dar Związku Radzieckiego. Zachowały się dwa domki w pobliżu ul. Leszowej, w tym jeden, w którym w latach 1946–1955 mieszkał z rodzicami i siostrą Ryszard Kapuściński[5].

Wbrew nazwie tylko niewielka część współczesnego Pola Mokotowskiego leży na obszarze dzielnicy Mokotów (jest to część przylegająca do ul. Rostafińskich). Większość Pola (48,61 ha, prawie 71%[1]) leży na terenie Ochoty, a teren na wschód od al. Niepodległości na terenie Śródmieścia.

Od nazwy parku pochodzi nazwa stacji metra Pole Mokotowskie.

Pole Mokotowskie było przez warszawiaków najczęściej wskazywanym obszarem zieleni i aktywnego wypoczynku oraz trzecim w kolejności ulubionym miejscem w przeprowadzonej na przełomie lat 2018/2019 ankiecie do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy[6].

Zieleń i zabudowaEdytuj

Kompleks jest utrzymany w stylu parku krajobrazowego z alejkami spacerowymi, stawami i fontannami[7]. Pole Mokotowskie stanowi ważny element klina napowietrzającego centrum Warszawy, zapewniając swobodny przepływ powietrza do śródmieścia przy wiatrach południowo-zachodnich.

W okresie międzywojennym powstały plany utworzenia w tym miejscu dzielnicy reprezentacyjnej im. marszałka Józefa Piłsudskiego. Istniał też plan podziału Pola na działki budowlane sprzedawane za waluty obce celem wspomożenia Funduszu Obrony Narodowej. Wydzielono część Pola koło placu Unii Lubelskiej pod zabudowę (parcelę wykupił tam m.in. Jan Kiepura[8]).

Po 1945 na Polu Mokotowskim powstały m.in. siedziby: GUS, Biblioteki Narodowej, Miejskiego Przedsiębiorstwa Robót Ogrodniczych, budynki Politechniki Warszawskiej, Stołecznego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej, klubu Park oraz kilku przedsiębiorstw prywatnych. Znajduje się tam kilka lokali gastronomicznych[9].

W 2010 na Polu Mokotowskim otwarto dwukilometrową ścieżkę edukacyjną Ryszarda Kapuścińskiego[10]. W 2018 w pobliżu skrzyżowania al. Niepodległości i ul. Wawelskiej posadzono 45 jabłonek upamiętniających wybitne Polki[11]. Od grudnia 2018 Pole jest jedną z warszawskich lokalizacji parkrun[12].

Ważniejsze obiektyEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Zielona Warszawa. [dostęp 2010-10-15].
  2. Grzegorz Mika: Od wielkich idei do wielkiej płyty. Burzliwe dzieje warszawskiej architektury. Agencja Wydawniczo-Reklamowa Skarpa Warszawska, 2017, s. 186. ISBN 978-83-63842-67-3.
  3. Maciej Aleksandrowicz: "Jutrzenka" - warszawski ogród z historią. W: Polski Związek Dzialkowców [on-line]. 24 października 2018. [dostęp 2018-12-30].
  4. Lech Królikowski: Warszawskie adresy marszałka. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1990, s. 105. ISBN 83-01-10291-8.
  5. Tomasz Urzykowski. Fińskie domki mogą nie przetrwać zimy. „Gazeta Stołeczna”, s. 4, 20 grudnia 2018. 
  6. Załącznik nr 3 do raportu – wnioski z geoankiety [w:] Agata Gójska, Michał Czepkiewicz, Raport z konsultacji dotyczących Studium Warszawy [pdf], 11 marca 2019, s. 20-21 (pol.).
  7. Anna Pawlikowska-Piechotka: Turystyka i wypoczynek w zabytkowych parkach Warszawy. Gdynia: Wydawnictwo Novae Res, 2009, s. 85–86. ISBN 978-83-61194-88-0.
  8. Marian Spychalski „Warszawa architekta” Bellona 2015 r., ​ISBN 978-83-11-13416-4​, str. 72 i 73
  9. Anna Pawlikowska-Piechotka: Turystyka i wypoczynek w zabytkowych parkach Warszawy. Gdynia: Wydawnictwo Novae Res, 2009, s. 86. ISBN 978-83-61194-88-0.
  10. Grzegorz Lisicki: Dwukilometrowa ścieżka Kapuścińskiego wreszcie otwarta. warszawa.wyborcza.pl, 24 czerwca 2010. [dostęp 2018-10-29].
  11. Wybitne Polki w parku Pole Mokotowskie. W: Urząd m.st. Warszawy [on-line]. um.warszawa.pl, 16 października 2018. [dostęp 2018-10-28].
  12. Pierwszy parkrun na Polu Mokotowskim. Ale frekwencja!. 2018-12-15. [dostęp 2018-12-16].

Linki zewnętrzneEdytuj