Otwórz menu główne

Polska Unia Gospodarcza

Polska Unia Gospodarcza (PUG) – polska partia polityczna o charakterze centrowym, funkcjonująca w latach 2000–2007.

Polska Unia Gospodarcza
Skrót PUG
Lider Wojciech Kornowski
Data założenia grudzień 2000
Data rozwiązania 16 listopada 2007
Adres siedziby ul. Krakowskie Przedmieście 16/18,
00-325 Warszawa
Ideologia polityczna centryzm
Poglądy gospodarcze solidaryzm, społeczna gospodarka rynkowa
Strona internetowa

Polska Unia Gospodarcza powstała w grudniu 2000. Została założona przez Wojciecha Kornowskiego, ówczesnego prezydenta Konfederacji Pracodawców Polskich (pełniącego tę funkcję od 1997 do sierpnia 2001). Ugrupowanie powstało w sprzeciwie wobec polityki gospodarczej prowadzonej przez partie zasiadające w parlamencie (największej krytyce poddana została Unia Wolności). Popierało m.in. rozwój małych i średnich przedsiębiorstw[1] oraz zachowanie kas chorych, postulowało też m.in. zniesienie limitowania świadczeń medycznych. W szeregach PUG znaleźli się pracodawcy, przedsiębiorcy, przedstawiciele wolnych zawodów czy pracownicy najemni[2].

Przed wyborami parlamentarnymi w 2001 PUG proponowała certyfikat o wartości 5 tys. złotych, który każdy miał otrzymać po wejściu partii do parlamentu[3]. Na listach wyborczych PUG mieli znaleźć się przedstawiciele założonej przez Janusza Tomaszewskiego partii Forum Obywatelskie[4], jednak ostatecznie do wspólnego startu nie doszło. PUG wystartowała w wyborach samodzielnie, wystawiając listy do Sejmu w 16 z 41 okręgów (znalazło się na nich 117 kandydatów)[5]. Na PUG oddano 0,06% głosów, co stanowiło przedostatni, 14. wynik spośród wszystkich komitetów[6].

PUG nie złożyła sprawozdania finansowego za 2001 rok[7] i 11 października 2002 została wykreślona z ewidencji[8], jednak 4 lutego 2003 została zarejestrowana ponownie[9]. W listopadzie tego samego roku wokół niej utworzono Ogólnopolski Komitet Obywatelski „OKO”, który wziął udział w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004, rejestrując listy w całym kraju[10]. Członkowie PUG znaleźli się na listach tego komitetu w niektórych okręgach, będąc najliczniej reprezentowaną na nich partią. Na „OKO” oddano 0,58% głosów, co stanowiło 14. wynik spośród wszystkich komitetów[11]. W 2005 Ogólnopolski Komitet Obywatelski „OKO” przekształcił się w Ogólnopolską Koalicję Obywatelską, która podjęła współpracę ze Stanisławem Tymińskim, popierając go w wyborach prezydenckich (otrzymał on 0,16% głosów, zajmując 9. miejsce spośród 12 kandydatów[12]). Wystartowała także wówczas w wyborach parlamentarnych, rejestrując listy niemal we wszystkich okręgach[13] i uzyskując 0,14% głosów (co dało 16. miejsce)[14]. Na listach OKO znalazła się m.in. Krajowa Partia Emerytów i Rencistów. PUG nie odgrywała już wówczas dużej roli.

Polska Unia Gospodarcza nie złożyła sprawozdania finansowego za 2006 rok[15] i 16 listopada 2007 została ostatecznie wykreślona z ewidencji[16]. Wojciech Kornowski przystąpił potem do KPEiR. W 2012 krótko był p.o. przewodniczącego tej partii[17] i w tym samym roku, wraz z częścią jej działaczy i innymi liderami dawnej OKO, utworzył Partię Emerytów Rencistów Rzeczypospolitej Polskiej, w której także objął przewodnictwo[18].

PrzypisyEdytuj