Polski Uniwersytet na Obczyźnie

Polski Uniwersytet na Obczyźnie[a], obecna oficjalna pisownia: Polski Uniwersytet Na Obczyźnie[2][b] (ang. The Polish University Abroad in London) – uczelnia humanistyczna w Londynie, utworzona w 1949 roku dla polskich emigrantów[4].

Polski Uniwersytet na Obczyźnie
The Polish University Abroad in London
Ilustracja
Siedziba PUNO w zachodnim Londynie
Data założenia

1949

Państwo

 Wielka Brytania

Adres

246 King Street
London W6 0RF

Rektor

prof. dr Włodzimierz Mier-Jędrzejowicz

Położenie na mapie gminy Hammersmith and Fulham
Mapa konturowa gminy Hammersmith and Fulham, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Polski Uniwersytet na Obczyźnie”
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii
Mapa konturowa Wielkiej Brytanii, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Polski Uniwersytet na Obczyźnie”
Położenie na mapie Anglii
Mapa konturowa Anglii, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Polski Uniwersytet na Obczyźnie”
Położenie na mapie Wielkiego Londynu
Mapa konturowa Wielkiego Londynu, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Polski Uniwersytet na Obczyźnie”
51°29′34,4400″N 0°13′32,0772″W/51,492900 -0,225577
Strona internetowa
Logo PUNO (widok na witrynie uczelni)

HistoriaEdytuj

Za protoplastę uczelni uważa się inną instytucję: Uniwersytet Polski za Granicą, założony pod koniec 1939 r. w Paryżu. Uniwersytet powstał z inicjatywy Oskara Haleckiego w celu zapewnienia ciągłości polskiego szkolnictwa wyższego, ponieważ w okupowanej Polsce Niemcy zakazali funkcjonowania instytucji naukowych i kulturalnych. Otwarcie uniwersytetu nastąpiło w obecności przedstawicieli polskiego rządu na uchodźstwie i rządu francuskiego[5]. Po zajęciu Francji przez Niemców część wykładowców uczelni przeniosła się do Wielkiej Brytanii[c].

Rząd RP na uchodźstwie utworzył nową uczelnię jako PUNO w roku 1949, kiedy to uniwersytet otrzymał tymczasowy statut, a 15 grudnia 1952 pełne prawa akademickie.

Na PUNO mogło studiować wielu Polaków, którzy przebywali na emigracji w czasie i po II wojnie światowej. Uniwersytet nadał ponad 100 stopni magisterskich i 120 doktorskich.

Wszystkie stopnie naukowe, dyplomy i tytuły zawodowe nadane przez PUNO w okresie od 1 września 1952 do 22 grudnia 1990 zostały uznane na mocy ustawy z dnia 6 lutego 1998 r. o uznaniu stopni naukowych, dyplomów i tytułów zawodowych nadanych przez Polski Uniwersytet na Obczyźnie za równorzędne odpowiednim stopniom naukowym, dyplomom i tytułom zawodowym nadawanym przez polskie szkoły wyższe na terenie kraju bez konieczności ich nostryfikacji[7].

StrukturaEdytuj

  • Wydział Nauk Humanistycznych
    • Zakład Badań nad Emigracją
    • Zakład Dydaktyki Polonijnej
    • Zakład Biografistyki Polonijnej
  • Instytut Nauk Technicznych
    • Zakład Technik Komputerowych
    • Zakład Badawczo-Projektowy Budownictwa
    • Zakład Historii Techniki
  • Instytut Kultury Europejskiej
    • Zakład Medioznawstwa
    • Zakład Kultury Politycznej i Badań nad Demokracją
    • Zakład Współczesnej Kultury Brytyjskiej
    • Zakład Współczesnej Kultury Literackiej i Artystycznej
  • Instytut Nauk Społecznych
    • Zakład Psychologii Stosowanej
    • Zakład Nauk o Zdrowiu

RektorzyEdytuj

Z tym tematem związana jest kategoria: Rektorzy Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie.

Doktorzy honoris causaEdytuj

Z tym tematem związana jest kategoria: Doktorzy honoris causa Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie.

Zobacz teżEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Taka postać nazwy, zgodna z regułami polskiej ortografii, obowiązywała przez większość czasu istnienia uczelni, a obecnie jest stosowana również przez sam uniwersytet[1].
  2. Jest to zapis niezgodny z zasadami pisowni nazw własnych – w tego typu nazwach przyimki pisze się małą literą[3].
  3. Niektóre publikacje podają, że Polski Uniwersytet na Obczyźnie jest kontynuacją Uniwersytetu Polskiego za Granicą, jako bezpośredniego poprzednika[6].

PrzypisyEdytuj

  1. IX Międzynarodowa Konferencja Kwietniowa Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie, puno.edu.pl, 2019.
  2. Witryna internetowa PUNO.
  3. Internetowy słownik ortograficzny PWN.
  4. Polski Uniwersytet na Obczyźnie, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2022-06-12].
  5. Rafał Stobiecki, Oskar Halecki jako organizator Uniwersytetu Polskiego Zagranicą 1939/1940, [w:] Oskar Halecki i jego wizja Europy, red. Małgorzata Dąbrowska, t. 3, Warszawa–Łódź: IPN 2014, s. 172–186.
  6. Polski Uniwersytet na Obczyźnie 1.12.1939–1.12.1989, Londyn 1989, s. 10; 70 lat Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie, PUNO, Londyn 2009.
  7. Ustawa z dnia 6 lutego 1998 r. o uznaniu stopni naukowych, dyplomów i tytułów zawodowych nadanych przez Polski Uniwersytet na Obczyźnie (Dz.U. z 1998 r. nr 37, poz. 203).

BibliografiaEdytuj

  • Z. A. Judycki, Polski Uniwersytet na Obczyźnie w Londynie. Słownik biograficzny pracowników naukowych, Londyn 2008.
  • Polski Uniwersytet na Obczyźnie – PUNO 1.12.1939 – 1.12.1989. Jubileusz 50-lecia, Londyn 1990.
  • Joanna Pyłat, PUNO Polski Uniwersytet na Obczyźnie, Pułtusk-Londyn 2010.
  • Joanna Pyłat, Zarys działalności Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie w Londynie, [w:] Problemy historii wojskowości w kraju i na obczyźnie po wrześniu 1939 roku. Studia historyczne i politologiczne, Gorzów Wielkopolski 2010, ISBN 978-83-930278-3-5.
  • Rafał Stobiecki, Klio na wygnaniu. Z dziejów polskiej historiografii na uchodźstwie w Wielkiej Brytanii, Poznań 2005.
  • https://puno.ac.uk/wladze-uczelni/