Otwórz menu główne

Polsko-ukraińskie umowy gospodarcze

Umowa pomiędzy Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o handlu i współpracy gospodarczejEdytuj

Umowa z 4 października 1991 roku (data nabrania mocy prawnej 11 marca 1994 r.). Najistotniejsze przepisy mające bezpośredni wpływ na inwestycje zagraniczne zostały umieszczone w artykule 3 tej umowy, zgodnie z którym strony uznają wzajemną zasadę największego sprzyjania co do cła, podatków, innych opłat urzędowych, a także procedur celnych, związanych z eksportem oraz importem towarów i usług między krajami.

Traktat między Rzecząpospolitą Polską a Ukrainą o dobrym sąsiedztwie, przyjaznych stosunkach i współpracyEdytuj

Traktat z 18 maja 1992 roku. Umieszczone są w nim podstawowe zasady wzajemnego wspierania inwestycji i handlu. W szczególności artykuł 7, który głosi, że „Strony będą sprzyjać wzajemnie korzystnej współpracy gospodarczej, w tym handlowej, opartej na zasadach rynkowych, i zapewnią dogodne warunki takiej współpracy, z uwzględnieniem ochrony inwestycji, technologii, praw autorskich i patentowych, oraz będą dokonywać odpowiednich regulacji prawnomiędzynarodowych w zakresie obiegu kapitałów, przepływu siły roboczej, towarów i usług, jak również będą zawierać odpowiednie umowy w zakresie współpracy gospodarczej.” W niniejszym Traktacie zostały również zadeklarowane działania mające na celu ułatwienie rozwoju współpracy przedsiębiorstw państwowych i prywatnych oraz innych podmiotów gospodarczych.

Konwencja między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątkuEdytuj

Konwencja z 12 stycznia 1993 roku nazywana też Konwencją Podatkową. Jest to niezmiernie ważny etap rozwoju polsko-ukraińskiej współpracy gospodarczej.

Konwencja Podatkowa dotyczy kwestii opodatkowania zarówno osób fizycznych jak i prawnych, które mają miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Ukrainy, Polski lub jednocześnie na terytorium obu tych państw. Konwencja Podatkowa dotyczy bez względu na sposób poboru podatków od dochodu i majątku, które pobiera się na rzecz każdego umawiającego się państwa, jego jednostek terytorialnych lub władz lokalnych. Za podatki od dochodu i od majątku uważa się wszystkie podatki, które pobiera się od całego dochodu, od całego majątku albo od części dochodu lub majątku, włączając podatki od zysku z przeniesienia tytułu własności majątku ruchomego lub nieruchomego i podatki od ogólnych kwot wynagrodzeń wypłaconych przez przedsiębiorstwa. W szczególności Konwencja Podatkowa dotyczy takich polskich podatków jak: podatek dochodowy od osób prawnych, podatek dochodowy od osób fizycznych, podatek rolny oraz takich ukraińskich podatków jak: podatek od zysku (dochodu) przedsiębiorstw, podatek dochodowy od osób fizycznych. Zgodnie z założeniami Konwencji Podatkowej ma ona także zastosowanie do wszystkich podatków takiego samego lub podobnego rodzaju, które zostały wprowadzone obok istniejących podatków lub w ich miejsce po jej podpisaniu.

Zgodnie z podstawowymi założeniami Konwencji Podatkowej, „zyski przedsiębiorstwa umawiającego się państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim umawiającym się państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowanie w drugim państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi” (art. 7).

Zasady wypłacania dywidendy zostały umieszczone w artykule 10 Konwencji Podatkowej, która rozumie dywidendy jako dochód z akcji i innych praw, z wyjątkiem wierzytelności do udziału w zyskach, jak również dochody z innych praw spółki, które według prawa podatkowego państwa, w którym spółka wydzielająca dywidendy ma siedzibę, zrównane są z wpływami z akcji. Dywidendy wypłacane przez spółkę mającą siedzibę w umawiającym się państwie osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim umawiającym się państwie mogą być opodatkowanie w tym drugim państwie. Dywidendy te mogą być jednak opodatkowane także w umawiającym się państwie i według prawa tego państwa, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma swoją siedzibę, ale jeżeli odbiorca dywidend jest uprawniony do ich otrzymania, pobierany podatek nie może przekroczyć:

  • a) 5 procent kwoty dywidend brutto, jeżeli odbiorcą dywidend jest spółka (inna niż spółka osobowa), której udział w kapitale spółki wypłacającej dywidendy wynosi co najmniej 25 procent,
  • b) 15 procent kwoty dywidend brutto we wszystkich pozostałych przypadkach.

W celu uniknięcia podwójnego opodatkowania dochodów otrzymanych i opodatkowanych na Ukrainie przez polskie podmioty należy mieć na uwadze, że zgodnie z postanowieniami Konwencji Podatkowej, uiszczony podatek ukraiński będzie zaliczany na poczet podatku polskiego w sposób następujący: „jeżeli osoba mająca siedzibę w Polsce uzyskuje dochód lub posiada majątek, który zgodnie z postanowieniami niniejszej konwencji może być opodatkowany na Ukrainie, to Polska zezwoli na potrącenie od podatku dochodowego tej osoby kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu na Ukrainie” (art. 24).

Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o wzajemnym popieraniu i ochronie inwestycjiEdytuj

Umowa z 12 stycznia 1993 roku dotyczy współpracy gospodarczej. Nazywana też Umową o ochronie inwestycji. Zgodnie z artykułem 4 Ukraina zobowiązała się ochraniać na swoim terytorium inwestycje dokonane zgodnie z jej ustawodawstwem i innymi przepisami prawnymi przez inwestorów z Polski i nie będzie naruszać w sposób nieuzasadniony lub dyskryminacyjny prawa inwestora do zarządzania, utrzymywania, wykorzystania, osiągania korzyści, rozszerzania działalności, sprzedaży i w razie konieczności do likwidacji takich inwestycji.

Umowa o ochronie inwestycji przewiduje sprawiedliwe i równe traktowanie na terytorium Ukrainy inwestycji polskich inwestorów. Traktowanie to powinno być nie mniej korzystne niż przyznane inwestycjom dokonanym przez inwestorów najbardziej uprzywilejowanego państwa. Jednakże klauzula „najwyższego uprzywilejowania” nie ma zastosowania do przywilejów i ulg, które Ukraina przyzna inwestorom państwa trzeciego ze względu na jej członkostwo lub przynależność do strefy wolnego handlu, unii celnej, wspólnego rynku lub innej formy regionalnej integracji gospodarczej albo z tytułu jakiejkolwiek umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania lub innych spraw podatkowych.

Umowa o ochronie inwestycji gwarantuje swobodny transfer płatności związanych z inwestycjami, a w szczególności: odsetek, dywidend, zysków i innych bieżących przychodów; spłaty pożyczek; kwot przeznaczonych na pokrycie kosztów związanych z zarządzaniem inwestycją; należności inwestycyjnych i innych płatności wynikających z roszczeń pieniężnych lub roszczeń do innych świadczeń, mające wartość ekonomiczną, prawa własności intelektualnej lub prawa do prowadzenia działalności gospodarczej (np. koncesje na poszukiwanie, wydobywanie lub eksploatację zasobów naturalnych, jak również inne prawa nadane z mocy prawa, umowy lub decyzji właściwej władzy wydanej zgodnie z ustawodawstwem państwa, na którego terytorium inwestycja została dokonana); dodatkowych kwot kapitałowych niezbędnych do utrzymania lub rozwoju inwestycji; wpływów pochodzących ze sprzedaży lub częściowej albo całkowitej likwidacji inwestycji, w tym przyrostu kapitału. Transfery powinny być dokonywane bez zwłoki w walucie wymienialnej według kursu stosowanego w dniu transferu.

Także Umowa o ochronie inwestycji mieści zakaz podejmowania przez Ukrainę działań wywłaszczeniowych, nacjonalizacji lub innych działań o takim samym charakterze lub równoznacznym skutku w stosunku do polskich inwestycji. Wyjątkiem od tej zasady mogą być tylko działania wywłaszczające dokonane w interesie publicznym i niemające charakteru dyskryminacyjnego, które podjęte zostały zgodnie z właściwą procedurą prawną, a także ze skutecznym i właściwym odszkodowaniem. Odszkodowanie takie powinno odpowiadać wartości rynkowej wywłaszczonej inwestycji bezpośrednio przed wywłaszczeniem lub zanim wywłaszczenie stało się publicznie znane (w zależności od tego, która z tych okoliczności nastąpiła wcześniej) i powinno obejmować odsetki od wartości wywłaszczonej inwestycji od daty wywłaszczenia oraz powinno podlegało swobodnemu transferowi. Dla prawidłowego stosowania Umowy o ochronie inwestycji niezmiernie ważną jest klauzula korzystniejszego traktowania zawarta w artykule 7 umowy, zgodnie z którą, jeżeli przepisy prawne Ukrainy lub istniejące zobowiązania między Polską a Ukrainą zgodnie z prawem międzynarodowym zawierają dodatkowe regulacje, które ogólnie lub szczegółowo przewidują w odniesieniu do inwestycji dokonanych przez inwestorów traktowanie bardziej korzystne od przewidzianego w Umowy o ochronie inwestycji, to takie regulacje, w zakresie, w jakim są korzystniejsze, będą miały pierwszeństwo przed tą umową.

Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Gabinetem Ministrów Ukrainy o współpracy gospodarczejEdytuj

Umowa z 4 marca 2005 roku dotyczy współpracy pomiędzy organami państwowymi Polski i Ukrainy mającej na celu sprzyjanie rozwojowi współpracy między podmiotami gospodarczymi, organizacjami zrzeszającymi podmioty gospodarcze itp.

Linki zewnętrzneEdytuj