Porzecze (rejon brzostowicki)

wieś na Białorusi w rejonie brzostowickim w obwodzie grodzieńskicm

Porzecze[2] (biał. Парэ́чча[3], Pareczcza, ros. Поречье, Porieczje) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie brzostowickim, w sielsowiecie makarowieckim. Położona jest 45 km na południe od Grodna, 1,5 km od granicy polsko-białoruskiej, w pobliżu ujścia rzeki Krynki do Świsłoczy, w oficjalnej strefie przygranicznej Białorusi[4].

Porzecze
Парэ́чча
Państwo  Białoruś
Obwód grodzieński
Rejon brzostowicki
Sielsowiet Koniuchy
Wysokość 128 m n.p.m.
Populacja (2009)
• liczba ludności

3[1]
Nr kierunkowy +375 1511
Kod pocztowy 231787
Tablice rejestracyjne 4
Położenie na mapie obwodu grodzieńskiego
Mapa konturowa obwodu grodzieńskiego, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Porzecze”
Położenie na mapie Białorusi
Mapa konturowa Białorusi, blisko lewej krawiędzi znajduje się punkt z opisem „Porzecze”
Ziemia53°15′30″N 23°49′52″E/53,258333 23,831111
Portal Białoruś

HistoriaEdytuj

W czasach zaborów wieś w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej, w powiecie grodzieńskim, w gminie Krynki, w 2. okręgu policyjnym[5]. Od 1919 r. w granicach II Rzeczypospolitej. 7 czerwca 1919 roku, wraz z całym powiatem grodzieńskim, weszła w skład okręgu wileńskiego Zarządu Cywilnego Ziem Wschodnich – tymczasowej polskiej struktury administracyjnej[6]. Latem 1920 roku zajęta przez bolszewików, następnie odzyskana przez Polskę. 20 grudnia 1920 roku włączona wraz z powiatem do okręgu nowogródzkiego[7]. Od 19 lutego 1921 roku[8] w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Krynki. W 1921 r. we wsi było 81 domów mieszkalnych[9].

W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 r. miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 r. włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 roku doszło tam do walk pomiędzy Niemcami i Sowietami. Niemcy, cofając się, spalili wieś. Część ludności wówczas opuściła ją i rozpierzchła się po okolicy[potrzebny przypis]. Miejscowość została ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. W wyniku przymusowych wysiedleń ludności polskiej wieś opustoszała. Większość pozostałych mieszkańców przeszła na polską stronę odległej o kilometr granicy. Od 1991 r. w składzie niepodległej Białorusi.

DemografiaEdytuj

Według spisu powszechnego z 1921 roku, wieś zamieszkana była przez 451 osób, w tym 427 Polaków i 24 Białorusinów. Katolicyzm wyznawało 393 mieszkańców wsi, prawosławie – 58[9]. Obecnie zachowało się zaledwie kilka budynków i bardzo nieliczni mieszkańcy.

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj