Pratt & Whitney R-4360

Pratt & Whitney R-4360 Wasp Majorsilnik gwiazdowy zaprojektowany w zakładach Pratt & Whitney w końcowym okresie II wojny światowej. Był to ostatni silnik tłokowy budowany przez P&W i stanowił jednostkę napędową ostatniej generacji amerykańskich samolotów śmigłowych. Był to największy lotniczy silnik tłokowy produkowany seryjnie.

Pratt & Whitney R-4360
Ilustracja
Dane podstawowe
Typ

gwiazdowy

Kraj pochodzenia

 Stany Zjednoczone

Producent

Pratt & Whitney

Pierwsze testy

1944

Zastosowanie

B-50 Superfortress
C-97 Stratofreighter
C-119 Flying Boxcar
B-36 Peacemaker

Liczba egzemplarzy

18 697

Rozwinięto z modelu

R-2180-A Twin Hornet

Rozwinięto w model

R-2180 Twin Wasp E

Dane techniczne
Średnica

1397 mm

Długość

2451 mm

Objętość skokowa

71,49 l

Masa

1755 kg

Osiągi
Moc

4300 KM (3210 kW)

Miał 28 cylindrów w układzie poczwórnej gwiazdy o łącznej mocy, w zależności od wersji, od 2240 do 3200 kW (3050 do 4350 KM). Łącznie w latach 19441955 zbudowano 18,697 silników tego typu.

Zastosowane do napędu ostatniej generacji samolotów z napędem śmigłowym np. Boeing 377 Stratocruiser, czy rekordowej wielkości łodzi latającej Hughes H-4 Hercules.

Używano je również w ostatnich samolotach bombowych z napędem tłokowym takich jak Boeing B-50 Superfortress i Convair B-36.

Silniki te miały wydajny system doładowania (turbodoładowanie oraz sprężarka mechaniczna drugiego stopnia) celem uzyskania właściwych charakterystyk wysokościowych silnika. Wiele wersji tego silnika miało układ odzyskujący (poprzez układ turbin) energię z gazów spalinowych celem podniesienia mocy i poprawy sprawności. Cechowały się mniejszą awaryjnością niż konkurencyjne silniki Wright R-3350 Duplex-Cyclone, jednak duże koszty serwisowania tych silników sprawiły, że zostały skutecznie wyparte przez coraz wydajniejszy napęd turboodrzutowy lub turbośmigłowy.

Linki zewnętrzneEdytuj

Uruchomienie muzealnego R-4360