Prawo Henry’ego

Prawo Henry’ego – sformułowana w 1803 r. przez angielskiego chemika Williama Henry’ego zależność, opisująca rozpuszczalność składnika w roztworze dla danego ciśnienia cząstkowego tego składnika nad roztworem.

W ogólnej postaci prawo to mówi, że cząstkowe ciśnienie par lotnego składnika roztworu jest wprost proporcjonalne do jego ilości w tym roztworze, co można opisać następująco:

gdzie:

– cząstkowe ciśnienie par składnika
– stała proporcjonalności charakterystyczna dla składnika w stałej temperaturze,
– liczba moli składnika

Stała proporcjonalności zwana jest również stałą Henry’ego i jest zależna od układu gazciecz, rozpuszczalnika i temperatury.

Dla ilości substancji wyrażonej w postaci ułamka molowego prawo Henry’ego przyjmuje postać[1]:

gdzie:

– ułamek molowy substancji
– stała wyznaczana doświadczalnie i mającą wymiar ciśnienia.

Prawo Henry’ego ma charakter liniowy w przeciwieństwie do prawa Raoulta opisującego prężność par składnika nad roztworem idealnie rozcieńczonym i jest przybliżoną zależnością eksperymentalną o charakterze izotermicznym, która jednak powinna być spełniona dla niewielkich ciśnień dowolnego układu gaz–ciecz. Równanie to zawodzi gdy mechanizm niektórych procesów związanych z rozpuszczaniem (np. dysocjacja elektrolityczna, asocjacja cząsteczek) prowadzi do nieliniowości.

Podobny charakter ma izoterma adsorpcji Henry’ego stosowana do opisu adsorpcji w fazie gazowej i ciekłej.

PrzypisyEdytuj

  1. Podstawowe prawa chemiczne. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-04-24)].

LiteraturaEdytuj