Otwórz menu główne

Primož Peterka

słoweński skoczek narciarski

Primož Peterka (ur. 28 lutego 1979 w Lublanie) – słoweński skoczek narciarski i trener tej dyscypliny sportu, brązowy medalista olimpijski oraz brązowy medalista mistrzostw świata, dwukrotny medalista mistrzostw świata juniorów.

Primož Peterka
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 28 lutego 1979
Lublana, Jugosławia
Klub SK Triglav Kranj
Reprezentacja  Słowenia
Debiut w PŚ 4 stycznia 1996, Innsbruck (8. miejsce)
Pierwsze punkty w PŚ 4 stycznia 1996, Innsbruck (8. miejsce)
Pierwsze podium w PŚ 27 stycznia 1996, Zakopane (1. miejsce)
Rekord życiowy 212 m na Velikance w Planicy (17 marca 2000)[1]
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Słowenia
Igrzyska olimpijskie
Bronze medal with cup.svg Brąz
2002
Salt Lake City
Skocznia K-120
drużynowo
Mistrzostwa świata
Bronze medal with cup.svg Brąz
2005
Oberstdorf
Skocznia K-90
drużynowo
Mistrzostwa świata juniorów
Silver medal with cup.svg Srebro
1996
Asiago
Indywidualnie
Bronze medal with cup.svg Brąz
1996
Asiago
Drużynowo
Puchar świata w skokach
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa kula
1996/1997
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa kula
1997/1998
Puchar Świata w lotach narciarskich
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1996/1997
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1997/1998
Turniej Czterech Skoczni
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
1996/1997
Puchar KOP
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
1996/1997
Alpen Cup
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
1995/1996
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
1994/1995

Jest także dwukrotnym zdobywcą Pucharu Świata w skokach, zwycięzcą Pucharu Świata w lotach, zwycięzcą 45. Turnieju Czterech Skoczni oraz zdobywcą Pucharu KOP.

Od 2019 roku jest trenerem reprezentacji Turcji w skokach narciarskich[2].

KarieraEdytuj

Peterka reprezentował słoweński klub SK Triglav Kranj. W Pucharze Świata zadebiutował 4 stycznia 1996 roku w Innsbrucku, gdzie był ósmy. Tym samym już w swoim debiucie wywalczył pierwsze pucharowe punkty. Punktował także w trzech kolejnych konkursach, a już 27 stycznia, podczas zawodów w Zakopanem po raz pierwszy w karierze zwyciężył, wyprzedzając dwóch Austriaków: Andreasa Goldbergera i Reinharda Schwarzenbergera. Następnego dnia Primož był drugi, wyprzedził go tylko Goldberger. Kolejnym jego startem były mistrzostwa świata juniorów w Asiago, gdzie indywidualnie zajął drugie miejsce za Michaelem Uhrmannem z Niemiec, a wraz z kolegami z reprezentacji zdobył brązowy medal w konkursie drużynowym. Dobrą passę kontynuował po powrocie do Pucharu Świata, wystartował siedmiokrotnie i za każdym razem zdobywał punkty. Przy tym 1 marca w fińskim Lahti zajął trzecie miejsce, dwa dni później w tej samej miejscowości był drugi, a 13 marca w szwedzkim Falun był najlepszy. Dało mu to dziesiąte miejsce w klasyfikacji generalnej.

Najlepsze wyniki osiągnął jednak w sezonie 1996/1997. Rywalizację rozpoczął od zajęcia czwartego i dziesiątego miejsca w dwóch pierwszych konkursach w norweskim Lillehammer. Następne starty miały miejsce w Kuusamo w dniach 7 i 8 grudnia 1996. Udział w pierwszych zawodach zakończył już na pierwszej serii, zajmując ostatecznie 39. miejsce. Jednak w drugim konkursie zaprezentował się znacznie lepiej, zwyciężając z wyraźną przewagą nad Norwegiem Lasse Ottesenem i Takanobu Okabe z Japonii. W dwunastu kolejnych startach Peterka nie opuszczał czołowej dziesiątki zawodów, z czego dziesięciokrotnie stawał na podium. W czeskim Harrachovie zajął drugie miejsce 14 grudnia, a następnego dnia był najlepszy. Zwyciężył także w klasyfikacji końcowej 45. edycji Turnieju Czterech Skoczni po tym, jak był siódmy w Oberstdorfie, pierwszy w Garmisch-Partenkirchen, drugi w Innsbrucku oraz trzeci w Bischofshofen. Wygrał także oba konkursy w szwajcarskim Engelbergu w dniach 11 i 12 stycznia, w Willingen był trzeci i piąty, a na początku lutego zajął trzecie i pierwsze miejsce podczas lotów w Tauplitz. Mimo znakomitej formy prezentowanej w zawodach PŚ, na mistrzostwach świata w Trondheim w 1997 roku Słoweniec zawiódł. W indywidualnych startach był trzynasty na dużej skoczni, a na normalnej zajął dopiero 31. miejsce. W konkursie drużynowym Słoweńcy z Peterką w składzie zajęli szóste miejsce. Pierwszy konkurs PŚ po mistrzostwach Primož zakończył na 44. miejscu. W pozostałych konkursach pierwszej edycji Turnieju Nordyckiego spisywał się lepiej, zajmując kolejno trzecie miejsce w Kuopio, pierwsze w Falun i szesnaste w Oslo. W klasyfikacji końcowej zajął szóstą pozycję. Na zakończenie sezonu w Planicy 22 i 23 marca 1997 roku był czwarty oraz drugi w lotach. Ostatecznie triumfował w klasyfikacji generalnej zarówno Pucharu Świata w skokach jak i w lotach, zdobył ponadto Puchar KOP.

Wysoką formę prezentował także w sezonie 1997/1998. Na inaugurację sezonu był dziewiąty i ósmy w Lillehammer. Już w trzecich zawodach cyklu, 6 grudnia 1997 roku we włoskim Predazzo był trzeci, 8 grudnia w Villach zajął drugie miejsce, a 12 grudnia w Harrachovie ponownie stanął na najniższym stopniu podium. Podczas konkursów w Engelbergu 20 i 21 grudnia pierwszego dnia ukończył zawody na 36. miejscu. Drugiego dnia poprawił się i zajął drugie miejsce, ustępując tylko Japończykowi Masahiko Haradzie. 46. Turniej Czterech Skoczni zaczął od zajęcia ostatniego, 50. miejsca w Oberstdorfie. W Ga-Pa był szósty, w Innsbrucku ósmy, jednak w Bischofshofen znowu nie awansował do drugiej serii, zajmując ostatecznie 36. miejsce. W efekcie zajął 22. pozycję w klasyfikacji końcowej. 17 stycznia w Zakopanem zajął 17. miejsce, a dzień później wygrał, wyprzedzając Kazuyoshiego Funakiego z Japonii oraz Niemca Svena Hannawalda. Na mistrzostwach świata w lotach w Oberstdorfie uplasował się na szóstej pozycji. Podczas igrzysk olimpijskich w Nagano także nie zdobył medalu. Indywidualnie był piąty na dużej i szósty na normalnej skoczni. Drużynowo Słoweńscy skoczkowie uplasowali się na dziesiątym miejscu. W kolejnych zawodach PŚ 28 lutego i 1 marca w Vikersund był piąty i czwarty, a 4 marca w Kuopio był drugi za Andreasem Widhölzlem z Austrii. W klasyfikacji końcowej 2. Turnieju Nordyckiego zajął dziesiąte miejsce mimo, że zwyciężył w trzech z pięciu konkursów (Lahti, Falun i Oslo). W pozostałych konkursach był jedenasty w Lahti, a szanse na dobre miejsce stracił 13 marca w Trondheim, gdzie zajął 44. miejsce. Sezon zakończył zajmując drugie i siódme miejsce w konkursie na skoczni dużej w Planicy, co wystarczyło, by po raz drugi z rzędu sięgnąć po Kryształową Kulę. Zajął także trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej sezonu 1997/1998 Pucharu Świata w lotach. Do dziś jest najmłodszym w historii zawodnikiem który dwa razy z rzędu zwyciężył w klasyfikacji generalnej PŚ (sukces ten osiągnął wówczas gdy miał 19 lat).

Po sezonie 1997/1998 nastąpiło załamanie formy Słoweńca. W sezonach 1998/1999, 1999/2000, 2000/2001 i 2001/2002 ani razu nie stanął na podium i tylko raz znalazł się w czołowej dziesiątce - 29 listopada 1998 w Lillehammer był ósmy. W tym czasie wystartował na mistrzostwach świata w Ramsau, gdzie indywidualnie zajmował odległe miejsca, a w drużynie był piąty. 17 marca 2000 roku w Planicy skoczył 212 metrów, co jest jego rekordem życiowym[1]. Na igrzyskach w Salt Lake City w 2002 roku wypadł lepiej, plasując się na dziesiątej pozycji na normalnej skoczni, a na dużym obiekcie był piętnasty. Na tych samych igrzyskach wspólnie z Damjanem Frasem, Robertem Kranjcem i Peterem Žontą wywalczył brązowy medal w konkursie drużynowym. W tym samym roku wystąpił także na mistrzostwach świata w lotach w Harrachovie, zajmując dwunaste miejsce.

Do formy powrócił w sezonie 2002/2003. Zaczął od zwycięstwa w Kuusamo 29 listopada 2002, a 30 listopada był trzeci za Widhölzlem i reprezentantem gospodarzy - Janne Ahonenem. W kolejnych sześciu konkursach plasował się w drugiej dziesiątce. W 51. Turnieju Czterech Skoczni był siódmy w Oberstdorfie, pierwszy w Garmisch-Partenkirchen, piętnasty w Innsbrucku i ósmy w Bischofshofen, co dało mu piąte miejsce w klasyfikacji końcowej. Zwycięstwo w Ga-Pa 1 stycznia 2003 było ostatnim podium Pucharu Świata w jego karierze. Następnie był czwarty w Libercu oraz szósty i czwarty w Zakopanem 18 i 19 stycznia. Jego najlepsze wyniki w końcówce sezonu to czwarte miejsce w Sapporo 26 stycznia oraz ósme i siódme miejsce w Willingen w dniach 8 i 9 lutego. Wystąpił także na mistrzostwach świata w Val di Fiemme, gdzie był piętnasty na dużej skoczni oraz osiemnasty na normalnej. W konkursie drużynowym Słoweńcy po raz kolejny zajęli szóste miejsce.

Po tym sezonie nie odnosił już żadnych sukcesów w Pucharze Świata. W 2006 roku na igrzyskach olimpijskich w Turynie indywidualnie plasował się w okolicach 30. miejsca, a w konkursie drużynowym wraz z kolegami z reprezentacji zajął 10. miejsce. Niewiele lepiej Słoweniec wypadł na mistrzostwach świata w lotach w Tauplitz, gdzie zajął 26. miejsce indywidualnie, a w drużynie był piąty. Rok wcześniej, na mistrzostwach świata w Oberstdorfie osiągnął swój ostatni sukces, wraz z Jure Bogatajem, Rokiem Benkoviciem i Jernejem Damjanem zdobywając brązowy medal w konkursie drużynowym na normalnej skoczni. Na dużym obiekcie Słoweńcy w tym samym składzie zajęli czwarte miejsce. Ostatnią dużą imprezą w jego karierze były mistrzostwach świata w lotach w Oberstdorfie w 2008 roku, gdzie zajął 28. miejsce w konkursie indywidualnym, a w konkursie drużynowym Słoweńcy zajęli przedostatnie, 12. miejsce.

Ostatnie punkty zdobył 16 stycznia 2009 w Zakopanem, gdzie zajął 23. miejsce. Ostatni oficjalny występ w zawodach PŚ zaliczył niedługo później, 8 lutego 2009 roku, gdzie uplasował się na 37. pozycji. Od tej pory startował tylko w Pucharze Kontynentalnym i zawodach FIS Cup. Dnia 13 marca 2011 ogłosił, iż po sezonie zakończy swoją zawodniczą karierę[3].

Igrzyska olimpijskieEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca
6. 11 lutego 1998   Nagano Skocznia normalna indywidualnie 223,0 pkt 11,5 pkt   Jani Soininen
5. 15 lutego 1998   Nagano Skocznia duża indywidualnie 251,1 pkt 21,2 pkt   Kazuyoshi Funaki
10. 16 lutego 1998   Nagano Skocznia duża drużynowo[a] 610,3 pkt 322,7 pkt   Japonia
10. 10 lutego 2002   Salt Lake City Skocznia normalna indywidualnie 240,5 pkt 28,5 pkt   Simon Ammann
15. 13 lutego 2002   Salt Lake City Skocznia duża indywidualnie 233,0 pkt 48,4 pkt   Simon Ammann
3.  14 lutego 2002   Salt Lake City Skocznia duża drużynowo[b] 946,3 pkt 27,8 pkt   Niemcy
30. 12 lutego 2006   Turyn Skocznia normalna indywidualnie 215,0 pkt 51,5 pkt   Lars Bystøl
34. 18 lutego 2006   Turyn Skocznia duża indywidualnie 92,0 pkt 184,9 pkt   Thomas Morgenstern
10. 20 lutego 2006   Turyn Skocznia duża drużynowo[c] 390,4 pkt 593,6 pkt   Austria

Mistrzostwa świataEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca
31. 22 lutego 1997   Trondheim Skocznia normalna indywidualnie 114,5 pkt 149,0 pkt   Janne Ahonen
6. 27 lutego 1997   Trondheim Skocznia duża drużynowo[d] 791,1 pkt 164,2 pkt   Finlandia
13. 1 marca 1997   Trondheim Skocznia duża indywidualnie 226,8 pkt 25,3 pkt   Masahiko Harada
36. 21 lutego 1999   Ramsau Skocznia duża indywidualnie 66,9 pkt 196,5 pkt   Martin Schmitt
5. 23 lutego 1999   Ramsau Skocznia duża drużynowo[e] 762,3 pkt 226,6 pkt   Niemcy
22. 26 lutego 1999   Ramsau Skocznia normalna indywidualnie 212,0 pkt 43,0 pkt   Kazuyoshi Funaki
15. 22 lutego 2003   Val di Fiemme Skocznia duża indywidualnie 242,8 pkt 45,2 pkt   Adam Małysz
6. 23 lutego 2003   Val di Fiemme Skocznia duża drużynowo[f] 954,5 pkt 92,4 pkt   Finlandia
18. 28 lutego 2003   Val di Fiemme Skocznia normalna indywidualnie 234,5 pkt 44,5 pkt   Adam Małysz
32. 19 lutego 2005   Oberstdorf Skocznia normalna indywidualnie 113,0 pkt 143,0 pkt   Rok Benkovič
3.  20 lutego 2005   Oberstdorf Skocznia normalna drużynowo[g] 929,5 pkt 41,0 pkt   Austria
24. 25 lutego 2005   Oberstdorf Skocznia duża indywidualnie 240,0 pkt 73,2 pkt   Janne Ahonen
4. 26 lutego 2005   Oberstdorf Skocznia duża drużynowo[g] 1004,6 pkt 132,7 pkt   Austria

Mistrzostwa świata w lotachEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca
6. 25 stycznia 1998   Oberstdorf Loty indywidualnie 714,9 pkt 61,5 pkt   Kazuyoshi Funaki
12. 10 marca 2002   Harrachov Loty indywidualnie 310,5 pkt 85,8 pkt   Sven Hannawald
31. 22 lutego 2004   Planica Loty indywidualnie 120,4 pkt 711,7 pkt   Roar Ljøkelsøy
6. 22 lutego 2004   Planica Loty drużynowo[h] 1503,4 pkt 208,4 pkt   Norwegia
26. 14 stycznia 2006   Tauplitz Loty indywidualnie 605,7 pkt 182,3 pkt   Roar Ljøkelsøy
5. 15 stycznia 2006   Tauplitz Loty drużynowo[c] 1252,2 pkt 245,7 pkt   Norwegia
28. 23 lutego 2008   Oberstdorf Loty indywidualnie 649,2 pkt 186,2 pkt   Gregor Schlierenzauer
12. 24 lutego 2008   Oberstdorf Loty drużynowo[i] 509,3 pkt 1044,0 pkt   Austria

Mistrzostwa świata juniorówEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca Źr.
2.  30 stycznia 1996   Asiago Skocznia normalna indywidualnie 258,5 pkt 8 pkt   Michael Uhrmann [4]
3.  1 lutego 1996   Asiago Skocznia normalna drużynowo[j] 846 pkt 15,5 pkt   Niemcy [5]

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Miejsca na podium chronologicznieEdytuj

Nr Data Miejscowość Skocznia Nota Pozycja Strata Zwycięzca
1. 27 stycznia 1996   Zakopane Wielka Krokiew 276,0 pkt 1.
2. 28 stycznia 1996   Zakopane Wielka Krokiew 263,3 pkt 2. 4,0 pkt Andreas Goldberger
3. 1 marca 1996   Lahti Salpausselkä 228,0 pkt 3. 11,0 pkt Masahiko Harada
4. 3 marca 1996   Lahti Salpausselkä 240,2 pkt 2. 26,4 pkt Masahiko Harada
5. 13 marca 1996   Falun Lugnet 257,0 pkt 1.
6. 8 grudnia 1996   Kuusamo Rukatunturi 278,1 pkt 1.
7. 14 grudnia 1996   Harrachov Čerťák K-185 289,8 pkt 2. 7,9 pkt Kazuyoshi Funaki
8. 15 grudnia 1996   Harrachov Čerťák K-185 235,1 pkt 1.
9. 1 stycznia 1997   Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze 241,9 pkt 1.
10. 4 stycznia 1997   Innsbruck Bergisel 253,1 pkt 2. 1,0 pkt Kazuyoshi Funaki
11. 6 stycznia 1997   Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze 242,8 pkt 3. 7,6 pkt Dieter Thoma
12. 11 stycznia 1997   Engelberg Gross-Titlis-Schanze 252,5 pkt 1.
13. 12 stycznia 1997   Engelberg Gross-Titlis-Schanze 252,9 pkt 1.
14. 1 lutego 1997   Willingen Mühlenkopfschanze 226,9 pkt 3. 10,8 pkt Martin Höllwarth
15. 8 lutego 1997   Tauplitz Kulm 357,5 pkt 3. 22,4 pkt Takanobu Okabe
16. 9 lutego 1997   Tauplitz Kulm 386,2 pkt 1.
17. 12 marca 1997   Kuopio Puijo 232,5 pkt 3. 8,5 pkt Kazuyoshi Funaki
18. 13 marca 1997   Falun Lugnet 201,4 pkt 1.
19. 23 marca 1997   Planica Velikanka 367,7 pkt 2. 24,3 pkt Akira Higashi
20. 6 grudnia 1997   Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 238,5 pkt 2. 7,5 pkt Jani Soininen
21. 8 grudnia 1997   Villach Villacher Alpenarena 240,0 pkt 3. 6,0 pkt Masahiko Harada
22. 12 grudnia 1997   Harrachov Čerťák K-90 244,0 pkt 2. 4,5 pkt Masahiko Harada
23. 21 grudnia 1997   Engelberg Gross-Titlis-Schanze 232,5 pkt 2. 4,3 pkt Masahiko Harada
24. 18 stycznia 1998   Zakopane Wielka Krokiew 266,2 pkt 1.
25. 4 marca 1998   Kuopio Puijo 251,7 pkt 2. 3,5 pkt Andreas Widhölzl
26. 8 marca 1998   Lahti Salpausselkä 264,7 pkt 1.
27. 11 marca 1998   Falun Lugnet 262,3 pkt 1.
28. 15 marca 1998   Oslo Holmenkollbakken 275,2 pkt 1.
29. 21 marca 1998   Planica Bloudkova velikanka 280,3 pkt 2. 11,4 pkt Kazuyoshi Funaki
30. 29 listopada 2002   Kuusamo Rukatunturi 293,5 pkt 1.
31. 30 listopada 2002   Kuusamo Rukatunturi 287,3 pkt 3. 16,5 pkt Andreas Widhölzl
32. 1 stycznia 2003   Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze 264,6 pkt 1.

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu ŚwiataEdytuj

Sezon 1995/1996
                                                        punkty
- - q q - - - - - - 8 9 15 4 - - 1 2 ? ? 16 4 7 3 2 - 1 12 670
Sezon 1996/1997
                                                  punkty
4 10 39 1 2 1 7 1 2 3 1 1 - - - 3 5 3 1 44 3 1 16 4 2 1402
Sezon 1997/1998
                                                      punkty
9 8 2 3 2 36 2 50 6 8 37 - 17 1 7 6 16 5 4 2 11 1 1 44 1 2 7 1253
Sezon 1998/1999
                                                          punkty
14 8 23 34 18 17 q 49 q 21 16 30 - - 30 q - - 37 11 36 41 q 39 36 13 29 15 14 192
Sezon 1999/2000
                                                    punkty
28 28 49 q 24 - - 37 q 41 q - - - - - - - - - - - - - - 31 13
Sezon 2000/2001
                                          punkty
- - - - - - - - - - - - - - - 45 38 - - - 32 0
Sezon 2001/2002
                                            punkty
q 42 40 40 q 38 28 22 17 15 19 18 18 28 15 12 - - 13 19 16 19 180
Sezon 2002/2003
                                                      punkty
1 3 16 20 12 11 13 10 7 1 15 8 4 6 4 11 15 4 28 16 8 7 20 27 25 37 25 805
Sezon 2003/2004
                                              punkty
39 30 25 33 - 32 27 21 45 - - 39 20 - - - q 38 21 32 12 38 44 64
Sezon 2004/2005
                                                        punkty
22 24 29 35 31 44 - - q 17 31 49 21 25 33 25 27 31 14 - - 49 24 26 32 24 35 22 104
Sezon 2005/2006
                                            punkty
11 31 25 17 6 18 19 19 24 18 36 - - 34 24 - 30 38 q 29 34 - 151
Sezon 2006/2007
                                                punkty
26 q q q - - - - - - - - - - - - - - - - - 32 30 31 6
Sezon 2007/2008
                                                      punkty
23 32 39 40 22 28 27 - q q q 28 34 - 29 22 26 21 32 23 q 20 38 41 38 q - 72
Sezon 2008/2009
                                                      punkty
16 - - 26 32 20 30 48 33 44 - - - 23 43 44 35 - 37 - - - - - - - - 40
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 -  – dyskwalifikacja  q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował (lub nie zakwalifikował się[k])
 ?  – brak danych (zawodnik nie wystartował lub nie zakwalifikował się)

Turniej Czterech SkoczniEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Turniej Nordycki (Skandynawski)Edytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Puchar Świata w lotach narciarskichEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Letnie Grand Prix w skokach narciarskichEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Miejsca w poszczególnych konkursach LGPEdytuj

W 1994 i 1995 roku sumowano punkty za wszystkie skoki (tak jak np. w TCS).
1995
        punkty
47 40 q - 140,4
1996
          punkty
38 q 20 16 31 26
1997
          punkty
13 20 17 19 19 69
1998
            punkty
11 13 21 17 - - 68
1999
          punkty
q 18 48 ? ? 13
2002
            punkty
q 37 29 q 25 q 8
2003
        punkty
8 5 7 22 122
2004
              punkty
29 28 18 7 - - 27 58
2005
                punkty
26 12 28 31 - - - - 30
2006
                    punkty
q 34 - - 34 18 - - 44 29 20
2008
                    punkty
- - - - - - 30 23 - - 9
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował
 ?  – brak startu lub nie zakwalifikował się

Turniej Czterech NarodówEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Skład zespołu: Primož Peterka, Miha Rihtar, Blaž Vrhovnik i Peter Žonta
  2. Skład zespołu: Damjan Fras, Primož Peterka, Robert Kranjec i Peter Žonta
  3. a b Skład zespołu: Rok Benkovič, Robert Kranjec, Primož Peterka i Jernej Damjan
  4. Skład zespołu: Robert Meglič, Blaž Vrhovnik, Peter Žonta i Primož Peterka
  5. Skład zespołu: Damjan Fras, Jure Radelj, Primož Peterka i Peter Žonta
  6. Skład zespołu: Peter Žonta, Rok Benkovič, Primož Peterka i Robert Kranjec
  7. a b Skład zespołu: Primož Peterka, Jure Bogataj, Rok Benkovič i Jernej Damjan
  8. Skład zespołu: Primož Peterka, Bine Zupan, Rok Benkovič i Robert Kranjec
  9. Skład zespołu: Robert Kranjec, Jurij Tepeš, Primož Peterka i Jernej Damjan
  10. Skład zespołu: Matija Stegnar, Jaka Grosar, Peter Žonta i Primož Peterka
  11. Przed sezonem 1997/1998.
  12. Mimo iż wygrał 3 z 4 konkursów

PrzypisyEdytuj

  1. a b 200m0405. skisprungschanzen.com. [dostęp 2018-04-15].
  2. Marcin Górczyński: Nowa rola Primoża Peterki. Słynny Słoweniec ratuje tureckie skoki. Sportowe Fakty, 30 stycznia 2019. [dostęp 2019-01-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-01-31)].
  3. Skijumping.pl: Primož Peterka kończy karierę (pol.)
  4. 1996 Nordic Junior World Championships (jap.). skijump-db.net (web.archive.org), 2005-04-12. [dostęp 2012-12-04].
  5. 1996 Nordic Junior World Championships - team (jap.). skijump-db.net (web.archive.org), 2008-08-20. [dostęp 2012-12-04].

BibliografiaEdytuj