Proch bezdymny - zwany również prochem strzelniczym – rodzaj prochu, który podczas spalania wytwarza głównie produkty gazowe, (np. N2, H2, H2O, CO i CO2), w porównaniu do około 55% produktów stałych w przypadku prochu czarnego[1]. Został wynaleziony pod koniec XIX w. przez francuskiego inżyniera Paul'a Vieille i stał się standardowym prochem w nabojach do broni strzeleckiej i broni artyleryjskiej[2].

Kształtki prochu bezdymnego do broni strzeleckiej
Wystrzał z użyciem prochu bezdymnego

Pierwsza zaczęła używać go armia francuska jako ładunek miotający do broni strzeleckiej i w artylerii. Ma znacznie większą siłę wybuchu od prochu czarnego (dymnego) dzięki czemu wzrosła znacznie donośność karabinów, oraz armat i w efekcie go wyparł. Jednocześnie przy małej ilości produktów stałych przy wystrzale nie zdradza stanowiska, z którego oddano strzał[2][3].

Rodzaje prochów bezdymnych:

Przypisy

edytuj
  1. a b Encyklopedia techniki CHEMIA. Warszawa: WNT, 1965.
  2. a b Paul Vieille. spartacus-educational.com. [dostęp 2024-01-09]. (ang.).
  3. Jerzy Chodkowski (red.): Mały słownik chemiczny. Wyd. V. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976.