Otwórz menu główne

Proteza (językoznawstwo)

Proteza (z greckiego πρόσθεσις prósthesis – "dodatek; uzupełnienie", od πρός prós – "przy, ku, do" + θέσις thésis – "postawienie")[1][2]proces fonetyczny polegający na pojawieniu się etymologicznie nieuzasadnionej głoski lub grupy głosek w nagłosie (na początku wyrazu)[3]. Np. w gwarach polskich harak hameryka (preaspiracja), Jagata, janioł (prejotacja), łowies (prelabializacja), w języku czeskim: voko (literackie: oko), vono (ono), vokno (okno), w języku francuskim l (np. que l`on[4]. Dla języka greckiego, a także późnej łaciny i niektórych innych języków indoeuropejskich charakterystyczna jest natomiast proteza wokaliczna, np. étoile[5].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Władysław Kopaliński, proteza; protetyka [w:] Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych [online], slownik-online.pl [zarchiwizowane z adresu 2013-07-02].
  2. Henry George Liddell, Robert Scott, πρόσθεσις [w:] A Greek-English Lexicon [online] [dostęp 2018-07-15] (ang.).
  3. Polański 1999 ↓, s. 466-467.
  4. Euphony in French: On or L'on?. W: French lessons [on-line]. [dostęp 2017-12-21].
  5. Polański 1999 ↓, s. 467.

BibliografiaEdytuj