Prozodia

strona ujednoznaczniająca

Prozodia (gr. προσωδία „pieśń z akompaniamentem”)[1] – brzmieniowe właściwości mowy nakładające się na głoskowy, sylabiczny i wyrazowy ciąg wypowiedzi. Należą do nich akcent, intonacja i iloczas[2]. Niekiedy w poezji pojęcie prozodii jest używane jako synonim metrum[3]. Nadaje językowi znaczenie emocjonalne (prozodia afektywna) i odnosi się do znaczenia semantycznego (prozodia przyimkowa, np. „spóźniony na lot” a „spóźniony nalot”)[4].

Inne znaczeniaEdytuj

  1. W muzyce mianem prozodii określana jest właściwa relacja akcentów słownych i muzycznych, które powinny być zgodne[5].
  2. Dyscyplina naukowa zajmująca się brzmieniowymi zjawiskami wiersza – zagadnieniami akcentu, iloczasu, intonacji[3].
  3. W informatyce intonacja syntezowanej mowy[6].

PrzypisyEdytuj

  1. Kazimierz Ożóg, Ustna odmiana języka ogólnego, [w:] Jerzy Bartmiński (red.), Encyklopedia kultury polskiej XX wieku, t. Tom 2. Współczesny język polski, Wrocław: Wiedza o Kulturze, 1993, s. 91, ISBN 83-7044-062-2, OCLC 32664893.
  2. Danuta Ostaszewska, Fonetyka i fonologia współczesnego języka polskiego, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 95, ISBN 83-01-12992-1.
  3. a b Prozodia, [w:] Encyklopedia WIEM [online], Onet.pl [zarchiwizowane z adresu 2016-08-07].
  4. Jeffrey L. Cummings, Michael S. Mega, Neuropsychiatria, Wrocław: Urban & Partner, 2005, ISBN 83-89581-42-6, OCLC 749603957.
  5. John Braheny, Writing Lyrics: Prosody And Meter, www.taxi.com [dostęp 2022-05-22].
  6. Robert Mannell, TTS: Prosody - An Overview, Macquarie University [zarchiwizowane z adresu 2017-04-04].