Otwórz menu główne

Puchaczówka (niem. Puhu-Pass, 864 m n.p.m.) – przełęcz oddzielająca pasmo gór Krowiarek od Masywu Śnieżnika. Przez przełęcz przechodzi Droga wojewódzka nr 392 z Bystrzycy Kłodzkiej do Stronia Śląskiego. Na przełęczy węzeł szlaków turystycznych, punkt widokowy, murowana kapliczka i bacówka.

Przełęcz Puchaczówka
Ilustracja
Widok na Puchaczówkę z doliny Potoku Konradka
Państwo  Polska
Wysokość 864 m n.p.m.
Położenie na mapie gminy Bystrzyca Kłodzka
Mapa lokalizacyjna gminy Bystrzyca Kłodzka
Przełęcz Puchaczówka
Przełęcz Puchaczówka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Przełęcz Puchaczówka
Przełęcz Puchaczówka
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Przełęcz Puchaczówka
Przełęcz Puchaczówka
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kłodzkiego
Przełęcz Puchaczówka
Przełęcz Puchaczówka
50,26404°N 16,81361°E/50,264040 16,813610
Zrujnowana bacówka na przełęczy
Kapliczka pod przełęczą
2014 Kapliczka na Przełęczy Puchaczówka 01.JPG
2014 Kapliczka na Przełęczy Puchaczówka 03.JPG
2014 Kapliczka na Przełęczy Puchaczówka 05.JPG
2014 Kapliczka na Przełęczy Puchaczówka 06.JPG
2014 Kapliczka na Przełęczy Puchaczówka 07.JPG

Położenie i geologiaEdytuj

Przełęcz oddziela dwa pasma górskie: Masyw Śnieżnika, którego ostatnią kulminacją w tym kierunku jest Czarna Góra oraz Krowiarki, wznoszące się nad przełęczą szczytem Pasiecznik (893 m n.p.m.)[1]. Zbudowana jest z łupków łyszczykowych należących do metamorfiku Lądka i Śnieżnika i ma kształt szerokiego zrównania[1]. Wcinają się w nią: od zachodu dolina Białej Wody, od północy dolina Pogonnej (Konradowskiego Potoku), od południowego wschodu dolina Siennej Wody[1].

HistoriaEdytuj

W średniowieczu na przełęczy znajdował się posterunek sygnalizacyjny, a później posterunek pogonny trzymający konie i służący do organizowania pogoni za zbiegami i przestępcami. Stąd wywodzi się dawna jej nazwa Pogonna Przełęcz oraz współczesna nazwa potoku Pogonna, mającego źródło na przełęczy. W roku 1769 królewska komisja górnicza znalazła w pobliżu żyłę miedzi, jednak dość ubogą[1].

Kapliczka o owalnym kształcie znajdująca się na przełęczy datowana jest na ok. 1781 r.[1] Na temat jej wzniesienia przytaczanych jest kilka opowieści, m.in. ta, która mówi o upamiętnieniu żołnierza Hansa Manna, rozstrzelanego za samowolne oddalenie z twierdzy kłodzkiej[1]. Do lat 70. XX wieku znajdowały się w niej drewniane rzeźby dłuta Michaela Klahra, które jednak zostały skradzione[1].

W 1840 roku na przełęczy stanęła gospoda Puhu Baude na skrzyżowaniu dróg do Stronia Śląskiego, Białej Wody, Międzygórza i Konradowa – popularna i chętnie odwiedzana, z ciekawym wystrojem wnętrz[1]. Przetrwała tylko do 1948 r. W 1924 r. postawiono tu także niewielki pomnik Carla Pabela, przewodniczącego wrocławskiej grupy Kłodzkiego Towarzystwa Górskiego[1]. Pomnik zniszczono w 1945 r.

Drogę przechodzącą przez przełęcz wybudowano z inicjatywy właścicielki okolicznych dóbr, królewny Marianny Orańskiej i jej syna Albrechta (droga prowadząca z przełęczy po stoku Czarnej Góry to Droga Albrechta)[1].

WspółczesnośćEdytuj

Bezpośrednio pod przełęczą funkcjonuje obecnie duży ośrodek narciarski "Czarna Góra"[1]. Jego wybudowanie stało się impulsem do zagospodarowania pobliskiego terenu. Od początku lat 90. stawiane są hotele, pensjonaty i restauracje, m.in. zespół hotelowo-gastronomiczny o tej samej nazwie co przełęcz. Okolica szybko urbanizuje się nie bez strat dla harmonii krajobrazu i przyrody.

TurystykaEdytuj

Znakowane szlaki przechodzące przez przełęcz[1]:

Przełęcz jest znakomitym punktem widokowym. W pobliskiej bacówce można kupić oscypki i bunc. Przy szlaku czerwonym i szosie, nieco w kierunku Bystrzycy Kłodzkiej postawiona jest wiata turystyczna z siedziskami, a nieco niżej wiata sypialna.
Przez przełęcz prowadzi droga wojewódzka nr 392 z Bystrzycy Kłodzkiej do Stronia Śląskiego[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l m Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 16: Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie. Warszawa: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993, s. 270, 271. ISBN 83-7005-341-6.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj