Otwórz menu główne

Przełęcz nad Skokiem (słow. Sedlo nad Skokom) – przełęcz w słowackich Tatrach Wysokich. Znajduje się w bocznej Grani Baszt pomiędzy Małą Basztą (2288 m) a Skrajną Basztą (2203 m)[1]. Odcinek grani pomiędzy przełęczą a Skrajną Basztą jest dość szeroki i stromy, grań zaś pomiędzy przełęczą a Małą Basztą jest łagodna, trawiasto-skalista[2]. Zachodnie stoki spod przełęczy opadają do Doliny Młynickiej w okolicy Stawu pod Skokiem i stąd pochodzi nazwa przełęczy. Po przeciwległej, wschodniej stronie spod przełęczy opada do Doliny Mięguszowieckiej wybitny żleb. Przecina on ścieżkę czerwonego szlaku turystycznego z Szczyrbskiego Jeziora nad Popradzki Staw.

Przełęcz nad Skokiem
Ilustracja
Przełęcz nad Skokiem (pomiędzy opisanymi szczytami) od strony Doliny Mięguszowieckiej. W dole Popradzki Staw
Państwo  Słowacja
Pasmo Tatry, Karpaty
Sąsiednie szczyty Mała Baszta, Skrajna Baszta
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Przełęcz nad Skokiem
Przełęcz nad Skokiem
Ziemia49°09′09,6″N 20°03′29,9″E/49,152667 20,058306

20 stycznia 1974 r. o godz. 10.40 spod tej przełęczy zeszła żlebem potężna lawina, która spowodowała największą jak do owej pory katastrofę lawinową w Tatrach[3]. Przewaliła się ona przez Mięguszowiecki Potok i wdarła 140 m na przeciwległy stok, wspinając się na niego z rozpędu aż 44 m w górę. Na stoku tym, na śnieżnym pólku trenowali z instruktorem uczestnicy kursu narciarskiego ze słowackiego technikum budowlanego. Lawina przysypała 24 z nich. Dzięki błyskawicznej akcji ratunkowej (było to tylko 400 m od schroniska nad Popradzkim Stawem) udało się odgrzebać spod śniegu 11 płycej przywalonych. W ciągu następnych godzin i kilku dni liczne zespoły ratunkowe (z pomocą przyszło również wojsko) odgrzebały ciała 10 uczestników kursu; wśród nich nauczyciela z 12-letnim synem. Pies wskazał miejsce, gdzie po 5 godzinach od zejścia lawiny wydobyto żywego 18-latka przywalonego metrową warstwą śniegu. Ciała dwóch uczniów udało się znaleźć dopiero wiosną po stopieniu się śniegu[3].

Na Przełęcz nad Skokiem i sąsiadujące z nią szczyty wchodzono od dawna[4], obecnie nie prowadzi tędy żaden znakowany szlak turystyczny.

Pierwsze odnotowane wejścia:

PrzypisyEdytuj

  1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
  2. Kącik tatrzańskiego turysty-Szatan (strona zarchiwizowana). [dostęp 2014-01-14].
  3. a b Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6.
  4. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  5. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część V. Cubrynka – Skrajna Baszta. Warszawa: Sport i Turystyka, 1954.