Przewód jezdny

Przewód jezdny – część elektrycznej sieci trakcyjnej, przewód elektryczny zawieszony najczęściej nad torem kolejowym lub tramwajowym, lub nad trasą trolejbusów, służący do zasilania pojazdów z napędem elektrycznym za pośrednictwem odbieraka prądu.

przewód jezdny sieci trakcyjnej PKP
przekrój poprzeczny drutu jezdnego

Wykonany jest z materiału o dobrej przewodności elektrycznej, zwykle z miedzi o przekroju zbliżonym do cyfry 8 ze stalową wstawką w kształcie odwróconej litery T w dolnej części – współpracującej ze ślizgaczem pantografu. Przewężenie w środkowej części przewodu służy do mocowania zacisków znajdujących się na końców wieszaków, którymi przewód jezdny połączony jest mechanicznie z liną nośną[1]. W Polsce (PKP) stosuje się najczęściej przewód jezdny o polu przekroju równym 100 mm2, rzadziej - 80 lub 120 mm2[2]. Na liniach o dużym obciążeniu przewozami stosuje się dwa równoległe przewody jezdne nad jednym torem.

Z uwagi na rozszerzalność temperaturową przewód jezdny nie jest mocowany na sztywno we wszystkich punktach podparcia, a jedynie do jednej podpory znajdującej się pośrodku tzw. odcinka naprężania, liczącego zwykle 1200-1300 m[1].

Istnieją systemy zasilania z przewodem jezdnym umieszczonym obok toru (sieć boczna), z którym współpracuje odbierak umieszczony na bocznej ścianie pojazdu; stosuje się je np. w przypadku konieczności dostępu od góry do pojazdów na torze (np. na kolejach górniczych).

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Bohdan Cywiński: Encyklopedia Kolejnictwa. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1966, s. 294-297.
  2. PLK SA, Norma 01-3/ET/2008.