Pułk Jazdy Tatarskiej

Pułk Jazdy Tatarskiej im. Mustafy Achmatowiczaoddział kawalerii Wojska Polskiego.

Pułk Jazdy Tatarskiej
Historia
Państwo

 II Rzeczpospolita

Sformowanie

31 stycznia 1919

Rozformowanie

10 września 1920

Patron

Mustafa Achmatowicz

Tradycje
Kontynuacja

Dywizjon Mahometański
1 Szwadron Tatarski

Dowódcy
Pierwszy

płk Roman Falkowski

Ostatni

mjr Władysław Tomaszewicz

Działania zbrojne
wojna polsko-bolszewicka
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych

wojsko

Rodzaj wojsk

kawaleria

Podległość

7 Brygada Jazdy

Szlak tatarulani.png
Żołnierze pułku tatarskiego
Grupa żołnierzy pułku (1919)

HistoriaEdytuj

W styczniu 1919 roku rozpoczęto formowanie „Jazdy Tatarskiej”[1]. Żołnierzami byli przede wszystkim polscy Tatarzy. Służyli w nim też muzułmanie innych narodowości m.in. Azerowie. 31 stycznia w Warszawie został wydany pierwszy rozkaz pułkowy. 14 lutego oddział został przeniesiony do Ostrowi Mazowieckiej, a 23 lutego do Białegostoku[2].

Ostatecznie w lipcu 1919 roku sformowano trzy szwadrony liniowe, szwadron karabinów maszynowych i dywizjon techniczny. 16 września 1919 roku rozkazem naczelnika Józefa Piłsudskiego nadano jednostce nazwę Tatarski Pułk Ułanów imienia pułkownika Mustafy Achmatowicza[3][4]. 10 czerwca 1919 roku Jazda Tatarska rozwinięta została w pułk[2].

Pułk walczył początkowo z wojskami niemieckimi w rejonie Grodna, następnie został przerzucony na Polesie. Później brał udział w wyprawie kijowskiej i wkraczał do Kijowa. Osłaniał w walkach odwrotowych wojska polskie w rejonie Horynia nad Styrem. W wyniku tych walk pułk poniósł duże straty, pozostało tylko 86 ułanów. W Płocku doszło do odtworzenia pułku, który wziął jeszcze udział w walkach w rejonie Wyszogrodu i Dobrzynia w 1920 roku. 10 września 1920 roku w rejonie Krośniewic major Tomaszewicz rozwiązał pułk, a jego żołnierzy wcielił do szwadronu zapasowego 13 pułku Ułanów Wileńskich[5].

Po rozformowaniu pułku wielu ułanów trafiło do 13 pułku Ułanów Wileńskich, którego 1 szwadron od 1936 roku nosił nazwę wyróżniającą „tatarski”.

Żołnierze Pułku Jazdy TatarskiejEdytuj

Dowódcy pułku
Obsada personalna w latach 1919-1920
  • zastępca dowódcy pułku – ppłk Zenon Kryczyński[8]
  • dowódca dywizjonu – rtm. Roźniatowski
  • adiutant pułku – por. Gustaw Hartingh[9]
  • dowódca 1 szwadronu – rtm. Tadeusz Dackiewicz[10]
  • dowódca 2 szwadronu – por. Kazimierz Kolaszyński[10]
  • dowódca 3 szwadronu – por. Michał Lisiecki[11]
  • dowódca 3 szwadronu – por. Iskander Achmatowicz[10]
  • dowódca 4 szwadronu – por. Zygmunt Elsner[12]
  • dowódca 4 szwadronu – por. Antoniewicz[10]
  • oficer szwadronu – ppor. Bohdan Miklewski[12]
  • dowódca szwadronu ckm – rtm. Jóssuf Połtorzycki[10]
  • dowódca szwadronu technicznego – por. Kałłaur[10]
  • dowódca szwadronu marszowego (pieszego) – rtm. Rychter[10]
dowódcy szwadronu zapasowego[13]
  • rtm. Aleksander Janowicz-Czaiński (od 16 V 1919)
  • mjr Grot-Niemojewski
  • rtm. Zygmunt Elsner
  • rtm. Roźniatowski
  • mjr Władysław Tomaszewicz
Szeregowcy

Barwy pułkuEdytuj

  Od 1919 łapka karmazynowa, wypustka jasnoniebieska. Na łapce godło w formie półksiężyca z wpisaną gwiazdką.

  Proporczyk niebieski specjalnego rysunku, nierozcięty, owalny, ze złotym godłem pułku[14]

Proporczyk seledynowy z żółtym półksiężycem i gwiazdą. Ułani nosili zamiast rogatywek – barankowe „papachy”. Pułk posiadał zamiast sztandaru – buńczuk[15].

PrzypisyEdytuj

  1. Jedigar 1933 ↓, s. 7.
  2. a b c d Jedigar 1933 ↓, s. 10.
  3. a b Jedigar 1933 ↓, s. 9.
  4. Hordejuk 2011 ↓, s. 15-16 Pułkownik Mustafa Achmatowicz był dowódcą 4 Pułku Litewskiej Przedniej Straży. Jego potomkami byli oficerowie Wojska Polskiego:Konstanty i Leon Sulkiewiczowie.
  5. Jedigar 1933 ↓, s. 43.
  6. Jedigar 1933 ↓, s. 8, 10.
  7. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 61 z 3 czerwca 1919 roku, poz. 1937.
  8. a b Jedigar 1933 ↓, s. 16.
  9. Jedigar 1933 ↓, s. 11.
  10. a b c d e f g Jedigar 1933 ↓, s. 37.
  11. Jedigar 1933 ↓, s. 13.
  12. a b Jedigar 1933 ↓, s. 18.
  13. Jedigar 1933 ↓, s. 26.
  14. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 27 z 3 sierpnia 1920 roku, poz. 636.
  15. Henryk Smaczny: Księga Kawalerii Polskiej 1914 – 1947. s. 203.

BibliografiaEdytuj