Puchar (naczynie)

Zobacz też: inne znaczenia wyrazu „puchar”.
Pucharek

Puchar – naczynie, rodzaj czary z nóżką, w postaci dużego kielicha, niekiedy z grubego szkła. Naczynie służy zazwyczaj do podawania w nim lodów.

Naczynie podobne do pucharu, wykonane ze szkła lub z metalu, czasem z wygrawerowanym okolicznościowym napisem, bywa także fizycznym przejawem nagrody sportowej za zwycięstwo w rywalizacji, nazywanej z tego powodu właśnie „pucharem sportowym”.

Pisownia słowa w języku polskimEdytuj

Do reformy pisowni z roku 1936 wyraz puchar zapisywany był jako „puhar” (tak jak w innych językach słowiańskich: por. czeski i słowacki pohár). Wiele osób uznało nową pisownię za bezpodstawną i sprzeczną z etymologią. Do nowej wersji nie chciał się dostosować np. prof. Hugo Steinhaus i w jego „Kalejdoskopie Matematycznym” z 1954 r. można znaleźć notę od wydawcy: „pisownia wyrazu puhar utrzymana na życzenie autora[1]”. Dzisiaj zagorzałym obrońcą starej pisowni jest Janusz Korwin-Mikke[2]. Oceniając rzecz obiektywnie, sprawa pisowni wygląda nieco inaczej. Nie jest tak, jak by się wydawało, że do reformy ortograficznej pisano „puhar”, a po reformie nagle narzucono pisownię „puchar”. Otóż wcześniej funkcjonowały obie formy ortograficzne. Kolejne edycje Słownika Języka Polskiego S. B. Lindego dopuszczają obie formy pisowni, również tzw. słownik wileński (1861) oraz słownik warszawski (1900–1927) sankcjonują zarówno „puhar”, jak i „puchar”. W roku 1936 po prostu zdecydowano się na wybór jednej z istniejących już form.

PrzypisyEdytuj

  1. Hugo Steinhaus: „Kalejdoskop Matematyczny”, wyd. PZWS (W-wa 1954 r.) II, s. 53.
  2. Kto jest właścicielem języka?. korwin-mikke.blog.onet.pl, 8 lutego 2009.