Puklerz – przód i część wewnętrzna

Puklerz (fr. bouclier) – potoczna nazwa okrągłej, wypukłej tarczy używanej w Europie przez piechotę i jazdę.

Był to typ niewielkiej, krągłej, zazwyczaj całkowicie metalowej tarczy, o wybrzuszonym kształcie, ze sferycznym wystającym guzem (boucle) pośrodku. Za uchwyt służył metalowy lub drewniany imacz przechodzący wzdłuż średnicy puklerza. Średnica na ogół nie przekraczała 50 cm, ciężar wynosił 8-15 kilogramów[1].

Ochrona ta była charakterystyczna dla późnośredniowiecznych strzelców, zwłaszcza łuczników, puklerzy używano jednak w Europie przez długi czas (od ok. 1100 do XVIII w.) i w stosunkowo szerokim wymiarze. Stanowiły one prostą, ale skuteczną ochronę przed pociskami i bronią białą przeciwnika, często używaną wraz z krótkim mieczem, tasakiem lub rapierem. Podczas wojen XVII-wiecznych wyposażano w nie podoficerów piechoty z pierwszego szeregu, uzbrojonych jedynie w rapier i chronionych ponadto półpancerzem i głębokim hełmem z grzebieniem (szturmakiem albomorionowym)[2]. Najdłużej puklerze należały do tradycyjnego wyposażenia szkockich górali, którzy posługiwali się nimi jeszcze w bitwie na Culloden Moor (1746).

W literaturze archaizująca nazwa tarczy. Jako termin literacki oznaczać mogła również napierśnik zbroi [3].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj