Otwórz menu główne

Róża Berger

ofiara antyżydowskich zamieszek w Krakowie

Róża Berger, z domu Leser (ur. 20 czerwca 1889 w Krakowie, zm. 11 sierpnia 1945 tamże) – jedyna oficjalnie potwierdzona ofiara antyżydowskich zamieszek, jakie miały miejsce 11 sierpnia 1945 roku w Krakowie.

Urodziła się w Krakowie jako Rajzel Leser. 17 września 1911 roku wyszła za mąż za Josefa Bergera. Po wybuchu II wojny światowej uciekła z Krakowa i ukrywała się. W sierpniu 1944 roku wraz z córką oraz wnuczką zostały deportowane do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, gdzie otrzymała numer 89186. Po wyzwoleniu powróciła do rodzinnego miasta. 11 sierpnia 1945 roku zginęła od strzału oddanego przez zamknięte drzwi. Została pochowana na nowym cmentarzu żydowskim przy ulicy Miodowej w Krakowie.

Róża Berger w materiale archiwalnym krakowskiego Zakładu Medycyny Sądowej figuruje jako jedyna ofiara śmiertelna pogromu w Krakowie[1]. Anna Cichopek, autorka opracowania Pogrom Żydów w Krakowie, zwróciła uwagę na fakt, że śmierć Róży Berger jako jedyna znajduje potwierdzenie we wszystkich źródłach dotyczących pogromu[2].

PrzypisyEdytuj

  1. 11 sierpnia 1945 roku doszło do rozruchów antyżydowskich. Rozruchy w Krakowie nie były tak tragiczne jak rok później w Kielcach, ale nie obyło się bez ofiary śmiertelnej. 56-letnia Róża Berger zginęła od strzału oddanego przez zamknięte drzwi. Sekcja zwłok, oprócz rany postrzałowej, wykazała wiele ran pochodzących od uderzeń rozbitego strzałem zamka. – Tomasz Konopka, Śmierć na ulicach Krakowa w latach 1945-1947 w materiale archiwalnym krakowskiego Zakładu Medycyny Sadowej, „Pamięć i Sprawiedliwość”, IPN, 2005, nr 2. oraz Historia Krakowa pisana protokołami sekcyjnymi, s. 4 z 5, na stronie Medycyna sądowa wczoraj dziś i jutro, www.forensic-medicine.pl [1].
  2. Śmierć Róży Berger jako jedyna znajduje potwierdzenie we wszystkich źródłach dotyczących pogromu. O pozostałych ofiarach śmiertelnych nie mamy żadnych informacji, w: Anna Cichopek, Pogrom Żydów w Krakowie. 11 sierpnia 1945 r., Warszawa: Żydowski Instytut Historyczny, 2000, s. 87. ​ISBN 978-83-85888-27-7​.