Radowce (rum. Rădăuți) – miasto w północnej Rumunii, w okręgu Suczawa, jeden z głównych ośrodków rumuńskiej Bukowiny. W 2011 roku liczyło ok. 23,8 tys. mieszkańców[1].

Radowce
Rădăuți
Ilustracja
Cerkiew św. Mikołaja
Herb
Herb
Państwo  Rumunia
Okręg Suczawa
Zarządzający Bogdan Loghin
Populacja (2011)
• liczba ludności

23 822
Nr kierunkowy (+40) 230
Kod pocztowy 725400
Tablice rejestracyjne SV
Położenie na mapie okręgu Suczawa
Mapa konturowa okręgu Suczawa, u góry znajduje się punkt z opisem „Radowce”
Położenie na mapie Rumunii
Mapa konturowa Rumunii, u góry znajduje się punkt z opisem „Radowce”
Ziemia47°51′N 25°55′E/47,850000 25,916667
Strona internetowa
Portal Rumunia
Synagoga w Radowcach
Dzisiejszy okręg Suczawa, z zaznaczoną Bukowiną południową

HistoriaEdytuj

Miejscowość istniała już w XIII w., choć pierwsza wzmianka pochodzi z 1393 r. W drugiej połowie XIV w. Radowce stały się siedzibą pierwszego hospodara mołdawskiego, Bogdana I. Ufundował on tutaj cerkiew św. Mikołaja, która stanowiła nekropolię pierwszych hospodarów mołdawskich. Następcy Bogdana już wkrótce przenieśli swą siedzibę do Seretu, a następnie do Suczawy, ale Radowce pozostały ważnym ośrodkiem państwa mołdawskiego, przebiegał tędy szlak handlowy z Polski do portów czarnomorskich. W 1471 r. Stefan Wielki powołał tutaj biskupstwo. W XVII w. miasto podupadło (podobnie jak cały kraj, niszczony przez Turków, Tatarów, Polaków, Kozaków itd.). W 1775 r. Radowce wraz z Bukowiną zostały przyłączone do Austrii. Wkrótce potem zlikwidowane zostało biskupstwo, ale miasto pod rządami Habsburgów szybko się rozwijało. W 1819 r. otrzymało prawo miejskie, później poprowadzono tu linię kolejową. Do miasta przybywali nowi mieszkańcy, rozwijał się przemysł. Z XIX w. pochodzą liczne gmachy publiczne miasta, m.in. kościoły ewangelicki i katolicki oraz synagoga. Powstała tutaj bardzo liczna gmina żydowska, której udział w populacji miasta w 1. połowie XX w. przekroczył nawet 50%. W 1. połowie XX w., gdy Radowce znalazły się w granicach Rumunii i reaktywowano tutejsze biskupstwo, została wzniesiona tutaj monumentalna katedra prawosławna.

Na początku XX wieku prałatem i dziekanem rzymskokatolickim w Radowcach był ks. Klemens Swoboda[2][3][4]. W 1871 urodził się tu generał Jan Karol Wróblewski.[potrzebny przypis]

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Populaţia stabilă pe judeţe, municipii, oraşe şi localităti componenete la RPL_2011 (rum.). Institutul Naţional de Statistică. [dostęp 2020-08-30].
  2. Wiadomości bieżące. Wiadomości diecezyalne. „Słowo Polskie”, s. 6, Nr 456 z 1 października 1907. 
  3. Jan Bujak. Kronika bukowińskich Polaków. 1908. „Polonus”. 1 (220), s. 24, 25, 2015. Związek Polaków w Rumunii. 
  4. Jan Bujak. Kronika bukowińskich Polaków. 1908. „Polonus”. 3 (222), s. 18, 2015. Związek Polaków w Rumunii. 

LiteraturaEdytuj

  • W. Korsak, J. Tokarski: Rumunia. Pascal, 2004, s. 217-219.
  • Ł. Galusek, M. Jurecki, A. Dumitru: Rumunia. Mozaika w żywych kolorach. Bezdroża, 2004, s. 216-218.
  • M. Jurecki: Bukowina. Kraina łagodności. Bezdroża, 2001, s. 231-236.

Linki zewnętrzneEdytuj