Rafał Hadziewicz

polski malarz

Rafał Hadziewicz (ur. 13 października 1803 w Zamchu, zm. 7 września 1886 w Kielcach) – polski malarz.

Rafał Hadziewicz
Ilustracja
Autoportret w czerwonej czapce
Data i miejsce urodzenia 13 października 1803
Zamch
Data i miejsce śmierci 7 września 1886
Kielce
Narodowość polska
Dziedzina sztuki malarstwo
Śmierć generała Henryka Kamieńskiego pod Ostrołęką z 1837 roku
Portret żony w stroju ślubnym
Portret matki z około 1860 roku
Grób Rafała Hadziewicza na Cmentarzu Powązkowskim

ŻyciorysEdytuj

Uczęszczał w latach 1816-1822 do Szkoły Zamoyskich w Szczebrzeszynie. Studiował od 1822 r. w Oddziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Warszawskiego w Warszawie u Antoniego Brodowskiego i Antoniego Blanka. Otrzymawszy stypendium Komisji Rządowej Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, w 1829 r. wyjechał do Drezna, później do Paryża, gdzie uczył się we francuskiej École des Beaux-Arts u Antoine’a-Jeana Grosa. Następnie studiował i rysował w Akademii Francuskiej w pracowni Bertela Thorvaldsena. W Rzymie przebywał do 1833 r. Podczas pobytu w Rzymie dużo czasu spędzał w muzeach, galeriach i pracowniach znanych włoskich artystów. Wykonał wtedy wiele szkiców, według malarstwa szczególnie mu bliskiego Rafaela. W 1834 przyjechał do Krakowa, gdzie malował obrazy do kościołów. W Krakowie ożenił się w 1835 r. z Anastazją Głowacką. W 1835 r. przebywając w Medyce wykonał 30 obrazów w cerkwi w Starzawie. W Krakowie przebywał do roku 1839.

W 1839 r. wyjechał do Moskwy. Był profesorem rysunku na Wydziale Matematyki Uniwersytetu Moskiewskiego w latach 1839-1844. W 1844 przeprowadził się do Warszawy, gdzie w latach 1846-1864 był profesorem w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. Wykształcił między innymi: Władysława Czachórskiego, Józefa Brodowskiego (młodszego), Franciszka Kostrzewskiego, Pantaleona Szyndlera, Henryka Redlicha, Ignacego Jasińskiego oraz Alfreda Kowalskiego-Wierusza. W Warszawie przebywał do 1871. Pod koniec życia, w 1871 przeniósł się do Kielc.

Był współzałożycielem „Zachęty”.

Był twórcą obrazów: ołtarzowych, religijnych i portretów. Malował też kompozycje historyczne, czerpiąc wzory ze sztuki renesansowej i barokowej Włoch. Interesował się kulturą starożytną.

Jego obrazy znajdują się w kościele Świętego Mikołaja w Szczebrzeszynie. Jest też autorem obrazów przedstawiających ukrzyżowanego Jezusa Chrystusa, Świętego Mikołaja oraz Świętego Józefa) w kościele w Lisowie, które wykonał w 1870. Kilka obrazów Hadziewicza znajduje się w kościele w Siemkowicach pod Wieluniem i w farze w Łęczycy. Namalował obraz „Wniebowzięcie” w głównym ołtarzu w kościele w Łukowej[potrzebny przypis]. Przypisywany jest mu obraz Chrystusa Ukrzyżowanego w ołtarzu głównym kościoła parafialnego w Adamowie, powiat łukowski.

Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 19-4-23)[1].

DziełaEdytuj

Obrazy Rafała Hadziewicza znajdują się w zbiorach Lwowskiej Galerii Sztuki we Lwowie, Muzeum Narodowym w Kielcach i kolekcjach prywatnych.

Wykonał kilka akwafort według własnych obrazów i rysunków:

Obrazy zaginione podczas II wojny światowej (19391945):

PrzypisyEdytuj

  1. Cmentarz Stare Powązki: HADZIEWICZOWIE, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2019-11-05].

BibliografiaEdytuj

  • J. Derwojed, Hadziewicz Rafał, [w:] Słownik artystów polskich i obcych w Polsce działających. Malarze, rzeźbiarze, graficy, t. 3, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1979, Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Wyd. PAN, s. 6-10 (tu, bogata bibl.).
  • J. Puciata-Pawłowska, Rafał Hadziewicz 1803–1886. Życie i twórczość, „Teka Komisji Historii Sztuki”, t. 2, Toruń 1961.

Linki zewnętrzneEdytuj