Rajdowe Mistrzostwa Świata 1987

Rajdowe Mistrzostwa Świata w roku 1987 były 15 sezonem Rajdowych Mistrzostwach Świata FIA. Sezon składał się z 13 rajdów. Mistrzem świata kierowców rajdowych w roku 1987 został fiński kierowca Juha Kankkunen startujący samochodem Lancia Delta HF 4WD, wyprzedził on Miki Biasiona i Markku Aléna. Tytuł konstruktorów wygrała Lancia przed Audi i Renaultem.

Sezon 1987
Rajdowych mistrzostw świata
ilustracja
Liczba rajdów

13

Pierwsza runda

Rajd Monte Carlo

Ostatnia runda

Rajd Wielkiej Brytanii

Mistrzowie
Kierowcy

Juha Kankkunen

Konstruktorzy

Lancia Delta HF 4WD

Poprzedni sezonNastępny sezon
Markku Alén jadący Lancią Deltą HF 4WD podczas 36th Lombard RAC Rally w roku 1987

KalendarzEdytuj

W sezonie 1987 kalendarz mistrzostw świata składał się z trzynastu rajdów, to tak jak w sezonie ubiegłym, jedyną zmiana był przesunięcie amerykańskiego Rajdu Olympus z grudniowego na termin czerwcowy.

Runda Data Nazwa rajdu Zwycięzca Wyniki
1 17-22 stycznia   55. Rajd Monte Carlo   Miki Biasion Wyniki
2 13–14 lutego   37. Rajd Szwecji   Timo Salonen Wyniki
3 11-14 marca   21. Rajd Portugalii   Markku Alén Wyniki
4 16-20 kwietnia   35. Rajd Safari   Hannu Mikkolan Wyniki
5 7-9 maja   31. Rajd Francji   Bernard Béguin Wyniki
6 31 maja-3 czerwca   34. Rajd Grecji   Markku Alén Wyniki
7 26-29 czerwca   22. Olympus Rally   Juha Kankkunen Wyniki
8 11-14 lipca   17. Rajd Nowej Zelandii   Franz Wittmann Wyniki
9 4-8 sierpnia   7. Rajd Argentyny   Miki Biasion Wyniki
10 27-30 sierpnia   37. Rajd Finlandii   Markku Alén Wyniki
11 22-26 września   19. Rajd Wybrzeża Kości Słoniowej   Kenneth Eriksson Wyniki
12 12–15 października   29. Rajd San Remo   Miki Biasion Wyniki
13 22–25 listopada   36. Rajd Wielkiej Brytanii   Juha Kankkunen Wyniki

Zespoły i kierowcyEdytuj

Zespół Producent Samochód Opony Kierowca Rundy
  Martini Lancia Lancia Delta HF 4WD P   Juha Kankkunen 1–3, 6–7, 10, 13
  Miki Biasion 1, 3, 5–7, 9, 12
  Markku Alén 2–3, 6–7, 10, 12–13
  Bruno Saby 1, 5
  Mikael Ericsson 2, 13
  Vic Preston 4
  Yves Loubet 5
  Jorge Recalde 9
  Mazda Rally Team Europe Mazda 323 4WD M   Timo Salonen 1–3, 10, 13
  Ingvar Carlsson 1–3, 9–10
  Mikael Sundström 2, 10, 13
  Rod Millen 7
  Jon Woodner 7
  Neil Allport 8
  Philips Renault Elf
  Renault Sport Elf
Renault 11 Turbo M   Jean Ragnotti 1, 3, 5–6, 12
  François Chatriot 1, 3, 5–6, 12
  Alain Oreille 1, 5
  Audi Sport Audi 200 Quattro
Coupé Quattro
M   Walter Röhrl 1, 4, 6
  Hannu Mikkola 4, 6, 10
  Rudi Stohl 1, 3–4, 6, 11–12
  Paolo Alessandrini 6
  John Buffum 7
  David Llewellin 12–13
  Ford Motor Co Ford SierraXR 4x4
Sierra RS Cosworth
P   Stig Blomqvist 1–2, 4–5, 8, 10, 13
  Kalle Grundel 1–2, 5
  Didier Auriol 1, 5, 12
  Carlos Sainz 3, 5, 13
  Joaquim Santos 3
  John Hellier 4
  Ari Vatanen 10
  Mark Lovell 13
  George Donaldson 13
  Volkswagen Motorsport Volkswagen Golf GTI 16V P   Kenneth Eriksson 1–6, 8–9, 11, 13
  Erwin Weber 1, 3–4, 6, 9, 11
  Fuji Heavy Industries Subaru RX Turbo D   Per Eklund 1, 4
  Harald Demuth 1
  Ari Vatanen 4
  Possum Bourne 4, 8, 13
  Frank Tundo 4
  Team Chardonnet Lancia Delta HF 4WD P   Bruno Saby 12, 13
  Jolly Club Lancia Delta HF 4WD P   Vittorio Caneva 1–3, 6, 12
  Alex Fiorio 1–3, 6–7, 10, 12
  Mikael Ericsson 6, 12
  Jorge Recalde 9
  GM Euro Sport Opel Kadett GSI 16V M   Mats Jonsson 2, 10, 13
  Rauno Aaltonen 4
  Guy Fréquelin 5, 12
  Sepp Haider 10, 12–13
  GM Dealersport Opel Kadett GSI 16V M   Derek Bell 13
  Malcolm Wilson 13
  Pentti Airikkala 13
  David Metcalfe 13
  Toyota Team Europe Toyota Supra 3.0i
Supra Turbo
P   Björn Waldegård 4, 7, 11
  Lars-Erik Torph 4, 7, 11
  Robin Ulyate 4, 11
  Nissan Motorsports International Nissan 200SX D   Shekhar Mehta 4, 6–7, 11
  Andrea Zanussi 4, 6
  Mike Kirkland 4, 6, 11
  Jayant Shah 4
  Stratis Hatzipanayiotou 6
  Mikael Ericsson 7
  Per Eklund 7
  Paddy Davidson 8
  Alain Ambrosino 11
  Rothmans Motul BMW
  Prodrive BMW
BMW M3 M   Bernard Béguin 5
  Marc Duez 5
  Funkberaterring Rally Team Lancia Delta HF 4WD M   Franz Wittmann 8
  Mitsubishi Ralliart Europe Mitsubishi Starion Turbo M   Lasse Lampi 10
  Antero Laine 10
  Patrick Tauziac 11
  Renault Galp Renault 11 Turbo M   Manuel Mello Breyner 3
  Inverno Amaral 3

WynikiEdytuj

Klasyfikacja kierowcówEdytuj

Do klasyfikacji mistrza świata kierowców w sezonie 1987 zaliczane było pierwszych dziesięć miejsc zajętych w rajdzie i punktowane one były według zasady:

Pozycja 10º
Punkty 20 15 12 10 8 6 4 3 2 1

W końcowej klasyfikacji liczyło się osiem najlepszych startów, co najmniej jeden start musiał odbyć się poza Europą, aby zostać mistrzem[1].

Klasyfikacja zespołowaEdytuj

W sezonie 1987 system punktacji producentów składał się z dwóch grup punktacji, które do siebie dodawano. Wpierw punkty dla producenta zdobywał najwyżej sklasyfikowany samochód danej marki według klucza:

Pozycja 10º
Punkty 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1

Dodatkowe punkty były przyznawane dla najwyżej sklasyfikowanego samochodu danej marki za zajęcie miejsca od pierwszego do ósmego w swojej grupie, pod warunkiem, że dany zespół znalazł się w pierwszej dziesiątce w klasyfikacji generalnej, według klucza:

Pozycja
Punkty 8 7 6 5 4 3 2 1

Do klasyfikacji końcowej sezonu było branych siedem najlepszych występów, co najmniej jeden start musiał odbyć się poza Europą, aby zespół zdobył tytułu mistrza, ponad to producent musiał wziąć udział co najmniej w ośmiu rajdach, by zdobyć mistrzostwo. Wyniki rajdów nie brane pod uwagę w końcowej klasyfikacji ujęto w nawiasach. Rajdy Nowej Zelandii i Wybrzeża Kości Słoniowej nie był brane pod uwagę w klasyfikacji zespołowej[1].

Miejsce Zespół MCO
 
SWE
 
POR
 
KEN
 
FRA
 
GRE
 
USA
 
ARG
 
FIN
 
ITA
 
GBR
 
 Pkt 
1   Lancia 20 (17) 20 (17) 20 20 20 20 20 (20) 141
2   Audi 14 6 8 20 14 12 9 82
3   Renault 8 17 12 10 10 14 71
4   Volkswagen 10 4 14 12 (1) 8 14 2 64
5   Ford 8 2 6 17 12 17 62
6   Mazda 12 20 12 8 52
7   Toyota 14 8 22
8   BMW 20 20
9   Opel 2 8 6 16
10   Subaru 1 10 1 12
11   Nissan 4 1 4 9
12   Fiat 1 4 5
13   Alfa Romeo 1 1
Miejsce Zespół MCO
 
SWE
 
POR
 
KEN
 
FRA
 
GRE
 
USA
 
ARG
 
FIN
 
ITA
 
GBR
 
 Pkt 

Puchar kierowców samochodów produkcyjnych (Grupa N)Edytuj

Do końcowej klasyfikacji brano pod uwagę sześć najlepszych startów, aby zawodnik mógł być sklasyfikowany co najmniej jeden ze startów musiał odbyć się poza Europą[1].

Miejsce Kierowca MCO
 
SWE
 
PRT
 
KEN
 
FRA
 
GRE
 
USA
 
NZL
 
ARG
 
FIN
 
ITA
 
CIV
 
GBR
 
 Pkt. 
1   Alex Fiorio 10 10 13 11 13 13 70
2   Ove Olofsson 7 10 17
3   Bertrand Balas 13 13
  Sören Nilsson 13 13
  Claude Balesi 13 13
  Evangelos Gallo 13 13
  Fredrik Donner 13 13
  Franco Cunico 13 13
  George Donaldson 13 13
10   Vittorio Caneva 10 10

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Home > Seasons > Season 1987 > Championship standings. www.juwra.com. [dostęp 2020-05-01]. (ang.).

Linki zewnętrzneEdytuj