Rajdowe Mistrzostwa Świata 1989

Rajdowe Mistrzostwa Świata w roku 1989 były 17 sezonem Rajdowych Mistrzostwach Świata FIA. Sezon składał się z 13 rajdów. Mistrzem świata kierowców rajdowych w roku 1989 został włoski kierowca Miki Biasion startujący samochodem Lancia Delta Integrale, wyprzedził on Alexa Fiorio i Juha Kankkunena. Tytuł konstruktorów wygrała Lancia przed Toyotą i Mazdą.

Sezon 1989
Rajdowych mistrzostw świata
ilustracja
Liczba rajdów 13
Pierwsza runda Rajd Szwecji
Ostatnia runda Rajd Wielkiej Brytanii
Mistrzowie
Kierowcy Miki Biasion
Konstruktorzy Lancia
Poprzedni sezonNastępny sezon
Francuski kierowca Bruno Saby jadący Lancią Deltą podczas Rajdu Monte Carlo w 1989 roku

KalendarzEdytuj

W sezonie 1989 kalendarz mistrzostw świata składał się z trzynastu rajdów, jedyną zmianą był nowy Rajd Australii wprowadzony za amerykański Rajd Olympus.

Runda Data Nazwa rajdu Zwycięzca Wyniki
1 6-8 stycznia   39. Rajd Szwecji   Ingvar Carlsson Wyniki
2 21–26 stycznia   57. Rajd Monte Carlo   Miki Biasion Wyniki
3 28 lutego-4 marca   23. Rajd Portugalii   Miki Biasion Wyniki
4 31 marca-4 kwietnia   37. Rajd Safari   Miki Biasion Wyniki
5 23-26 kwietnia   33. Rajd Francji   Didier Auriol Wyniki
6 27 maja-1 czerwca   36. Rajd Grecji   Miki Biasion Wyniki
7 15-18 lipca   19. Rajd Nowej Zelandii   Ingvar Carlsson Wyniki
8 1-5 sierpnia   9. Rajd Argentyny   Mikael Ericsson Wyniki
9 25-27 sierpnia   39. Rajd Finlandii   Mikael Ericsson Wyniki
10 14–17 września   2. Rajd Australii   Juha Kankkunen Wyniki
11 8–12 października   31. Rajd San Remo   Miki Biasion Wyniki
12 29 października-2 listopada   21. Rajd Wybrzeża Kości Słoniowej   Alain Oreille Wyniki
13 19–23 listopada   38. Rajd Wielkiej Brytanii   Pentti Airikkala Wyniki

Zespoły i kierowcyEdytuj

Zespół Producent Samochód Opony Kierowca Pilot Rundy
  Mazda Rally Team Europe Mazda 323 4WD M   Timo Salonen   Voitto Silander 1–2, 9, 13
  Ingvar Carlsson   Per Carlsson 1, 7, 10, 13
  Hannu Mikkola   Christian Geistdörfer 2, 9
  Arne Hertz 13
  Mikael Sundström   Juha Repo 1, 9, 13
  Thorbjörn Edling   Hans Andersson 1
  Kent Nilsson 9
  Grégoire de Mévius   Willy Lux 1–3, 6, 9, 11–13
  Abdul Sidi 4
  Ray Wilson   Stuart Lewis 7, 10
  Rod Millen   Tony Sircombe 7, 10
  Martini Lancia Lancia Delta Integral
Delta Integrale 16V
M   Mikael Ericsson   Claes Billstam 1, 8
  Bruno Saby   Jean-François Fauchille 2
  Daniel Grataloup 5
  Miki Biasion   Tiziano Siviero 2–4, 6, 9, 11
  Didier Auriol   Bernard Occelli 2–3, 5–6, 9, 11
  Markku Alén   Ilkka Kivimäki 3, 9–10
  Jorge Recalde   Jorge Del Buono 4, 8
  Yves Loubet   Jean-Marc Andrié 5
  Toyota Team Europe Toyota Celica GT-Four ST165
Supra Turbo
P   Kenneth Eriksson   Staffan Parmander 1, 6, 9–10, 13
  Leif Asterhag   Ragnar Spjuth 1
  Juha Kankkunen   Juha Piironen 2–3, 5–6, 9–11, 13
  Björn Waldegård   Fred Gallagher 2–4
  Patrick Snijers   Dany Colebunders 2, 5–6, 11
  Carlos Sainz   Luis Moya 2–3, 5–6, 9, 11, 13
  Ian Duncan   Ian Munro 4
  David Llewellin   Phil Short 13
  GM Euro Sport Vauxhall
Opel
Astra GTE
Kadett GSI 16V
M   Malcolm Wilson   Ian Grindrod 1, 7, 10, 13
  Mats Jonsson   Lars Bäckman 1, 7, 9, 13
  Sepp Haider   Ferdi Hinterleitner 9–10
  Mike Nicholson 13
  Louise Aitken-Walker   Ellen Morgan 13
  David Metcalfe   Nicky Grist 13
  Jolly Club Lancia Delta Integrale M   Alex Fiorio   Luigi Pirollo 2–3, 6, 8, 10–11
  Giacomo Luchi 4
  Dario Cerrato   Gianni Vasino 2
  Giuseppe Cerri 11
  Paolo Andreucci   Carlo Cassina 3, 6
  Mitsubshi Ralliart Europe Mitsubishi Galant VR-4 M   Ari Vatanen   Bruno Berglund 2, 6, 9, 13
  Kenjiro Shinozuka   John Meadows 3, 6
  Fred Gocentas 7, 10
  Jimmy McRae   Rob Arthur 6
  Ross Dunkerton   Steve McKimmie 7, 10
  Mikael Ericsson   Claes Billstam 9
  Pentti Airikkala   Ronan McNamee 13
  Audi Sport Audi 90 Quattro
200 Quattro
Coupé Quattro
M   Paola de Martini   Umberta Gibellini 2–3, 5–6, 11–12
  Georg Fischer   Thomas Zeltner 3, 8
  Rudi Stohl   Ernst Röhringer 4, 6
  Ruben Zeltner 10
  Ernest Loidl 12
  Armin Schwarz   Klaus Wicha 6, 9, 11, 13
  Malcolm Stewart   Doug Parkhill 7
  Bastos Motul BMW BMW M3 P   Marc Duez   Alain Lopes 2–3, 5, 9, 11
  Bernard Béguin   Jean-Bernard Vieu 5
  François Chatriot   Michel Périn 5
  Patrick Bernardini   José Bernardini 5
  Simon Racing Renault 5 GT Turbo M   Alain Oreille   Gilles Thimonier 2, 5, 10–12
  Claude Balesi   Jean-Paul Cirindini 5
  Richard Frau 5
  Ford Motor Company Ford Sierra RS Cosworth M
P
  Joaquim Santos   Miguel Oliveira 3
  Pierre-César Baroni   Michel Rousseau 5
  Gianfranco Cunico   Massimo Sghedoni 5
  Terry Harryman 13
  Mark Lovell   Ronan Morgan 5, 13
  Jimmy McRae   Rob Arthur 7, 13
  Colin McRae   Derek Ringer 7, 13
  Russell Brookes   Neil Wilson 13
  Nissan Motorsports International Nissan 200SX D   Per Eklund   Dave Whittock 4
  Mike Kirkland   Robin Nixon 4
  Vic Preston Jr   John Lyall 4
  Jayant Shah   Lofty Drews 4
  Státhis Iorgakis   Efthiminios Sassalos 6
  Alain Ambrosino   Daniel Le Saux 12
  Volkswagen Motorsport Volkswagen Golf GTI 16V P   Stig Blomqvist   Björn Cederberg 4
  Erwin Weber   Matthias Feltz 4
  Subaru Technica International Subaru RX Turbo D   Possum Bourne   Rodger Freeth 4, 7–8, 10
  Patrick Njiru   Aslam Khan 4
  Jim Heather-Hayes   Anton Levitan 4
  José Celsi   Elvio Olave 8

WynikiEdytuj

Klasyfikacja kierowcówEdytuj

Do klasyfikacji mistrza świata kierowców w sezonie 1989 zaliczane było pierwszych dziesięć miejsc zajętych w rajdzie i punktowane one były według zasady:

Pozycja 10º
Punkty 20 15 12 10 8 6 4 3 2 1

Do końcowego wyniku liczone było osiem najlepszych startów, aby zostać mistrzem co najmniej jeden start musiał odbyć się poza Europą[1].

Klasyfikacja zespołowaEdytuj

W sezonie 1989 system punktacji producentów składał się z dwóch grup punktacji, które do siebie dodawano. Wpierw punkty dla producenta zdobywał najwyżej sklasyfikowany samochód danej marki według klucza:

Pozycja 10º
Punkty 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1

Dodatkowe punkty były przyznawane dla najwyżej sklasyfikowanego samochodu danej marki za zajęcie miejsca od pierwszego do ósmego w swojej grupie, pod warunkiem, że dany zespół znalazł się w pierwszej dziesiątce w klasyfikacji generalnej, według klucza:

Pozycja
Punkty 8 7 6 5 4 3 2 1

Do klasyfikacji końcowej sezonu było branych siedem najlepszych występów. Aby zostać mistrzem co najmniej jeden start musiał odbyć się poza Europą i należało wystartować w co najmniej ośmiu rajdach. Wyniki rajdów nie brane pod uwagę w końcowej klasyfikacji ujęto w nawiasach. Rajdy Szwecji, Nowej Zelandii i Wybrzeża Kości Słoniowej nie był brane pod uwagę w klasyfikacji zespołowej[1].

Miejsce Zespół MCO
 
PRT
 
KEN
 
FRA
 
GRE
 
ARG
 
FIN
 
AUS
 
ITA
 
GBR
 
 Pkt 
1   Lancia 20 20 20 20 20 20 (8) (14) 20 140
2   Toyota 10 12 14 14 20 14 17 101
3   Mazda 12 12 17 10 8 8 67
4   Mitsubishi 12 20 6 20 58
5   Audi 2 12 3 8 12 6 43
6   BMW 4 10 17 6 37
7   Renault 9 11 10 30
8   Nissan 17 1 18
9   Volkswagen 14 14
10   Renault Argentyna 10 15
11   Vauxhall 8 1 9
12   Subaru 6 1 7
13   Ford 6 6
14   Fiat Argentyna 3 3
15   Volkswagen Argentyna 1 1
Miejsce Zespół MCO
 
PRT
 
KEN
 
FRA
 
GRE
 
ARG
 
FIN
 
AUS
 
ITA
 
GBR
 
 Pkt 

Puchar kierowców samochodów produkcyjnych (Grupa N)Edytuj

Do końcowej klasyfikacji brano pod uwagę sześć najlepszych startów, aby zawodnik mógł być sklasyfikowany co najmniej jeden ze startów musiał odbyć się poza Europą[1].

Miejsce Kierowca SWE
 
MCO
 
PRT
 
KEN
 
FRA
 
GRE
 
NZL
 
ARG
 
FIN
 
AUS
 
ITA
 
CIV
 
GBR
 
 Pkt. 
1   Alain Oreille 13 13 7 13 13 59
2   Grégoire De Mévius 4 10 13 11 13 51
3   Gustavo Trelles 7 5 1 13 13 39
4   Fredrik Skoghag 7 2 2 10 21
5   Kiyoshi Inoue 3 13 2 18
6   Sören Nilsson 13 13
  Ken Adamson 13 13
  Ed Ordynski 13 13
9   Marc Hopf 5 7 12
10   Patrice Servant 11 11

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Home > Seasons > Season 1989 > Championship standings (ang.). www.juwra.com. [dostęp 01-05-2020].

Linki zewnętrzneEdytuj