Otwórz menu główne

Raport U Thanta – raport przedstawiony na sesji Zgromadzenia Ogólnego w dniu 26 maja 1969 przez Sekretarza generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych U Thanta, zatytułowany Problemy ludzkiego środowiska[1][2] (ang. The problems of human environment) wyrażony w rezolucji nr 2398.

Charakterystyka raportuEdytuj

Dokument ten po raz pierwszy w historii prezentował opinii publicznej dane wskazujące na zniszczenie środowiska naturalnego i jego niekorzystne konsekwencje, wzywał wszystkie kraje do racjonalnego korzystania z zasobów Ziemi i do wysiłków na rzecz ochrony ekosystemu.

Zawierał on wykaz zagrożeń istotnych dla całej ludzkości i wzywał do współpracy w rozwiązywaniu ich przez całą społeczność międzynarodową. W ten sposób po raz pierwszy na forum międzynarodowym pojawiła się kwestia globalnych problemów ochrony przyrody i środowiska naturalnego.

Raport udokumentowany danymi statystycznymi stwierdzał że po raz pierwszy w historii ludzkości pojawił się ogólnoświatowy kryzys wywołany zniszczeniem środowiska naturalnego. U Thant zaapelował o podjęcie planowej międzynarodowej akcji ratowania środowiska naturalnego.

Raport wzywał do traktowania problemów ochrony środowiska w sposób globalny i ostrzegał, że ludzkość z dotychczasowym sposobem gospodarowania zmierza do katastrofy i tylko połączony wysiłek wszystkich krajów może jej zapobiec.

Raport ten wstrząsnął światową opinią publiczną i spowodował przekształcenie się słabego ruchu ochrony przyrody w prężny ruch ekologiczny.

Najważniejsze zagadnienia poruszane w tym raporcie:

  • brak powiązania wysoko rozwiniętej techniki i technologii z wymogami środowiska
  • wyniszczenie ziem uprawnych
  • bezplanowy rozwój stref miejskich
  • zmniejszanie się powierzchni wolnych, otwartych terenów
  • znikanie wielu form życia zwierzęcego i roślinnego
  • zatruwanie i zanieczyszczanie środowiska
  • konieczności ochrony takich elementów środowiska jak gleba, woda i powietrze.

Raport ten uświadomił globalne zagrożenie i stał się impulsem do roz­poczęcia w większości krajów cywilizowanego świata działań chroniących środowisko. W Polsce w rok później powołano Polski Komitet Ochrony Środowiska Człowieka przy wicepremierze, przekształcony później w Ko­misję Ochrony Środowiska Rady Państwa, a następnie w Państwową Ra­dę Ochrony Środowiska.

Sekretarz Generalny ONZ U Thant ostrzegał:

Nie chciałbym, aby moje słowa zabrzmiały zbyt dramatycznie, ale na podstawie danych, do których mam dostęp jako sekretarz generalny, mogę wysunąć jeden tylko wniosek, a mianowicie, że członkom Narodów Zjednoczonych pozostało może 10 lat na uregulowanie zastarzałych waśni i podjęcie wspólnej ogólnoświatowej inicjatywy w celu zahamowania wyścigu zbrojeń, poprawy warunków środowiskowych człowieka, zlikwidowania groźby eksplozji demograficznej oraz nadania należytego rozmachu wysiłkom w dziedzinie rozwoju. Jeżeli w tym czasie nie zorganizuje się współdziałania na skalę światową, to obawiam się, że wspomniane przeze mnie problemy osiągną tak zatrważające rozmiary, że ich opanowanie nie będzie już w naszej mocy.
— Donella H. Meadows, Dennis L. Meadows, J. Behrens, Granice wzrostu, PWE, Warszawa 1973, str. 37

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Piotr Indykiewicz: Pytam o wartości, a nie o drogę... (pol.). Biuletyn Informacyjny Uniwersytetu Techniczno-Przyrodniczego w Bydgoszczy, nr 1 (41) 2007, 22 marca 2007. [dostęp 09 listopada 2010].
  2. U Thant - raport (pol.). Projekt ACT ECO, 17 marca 2010. [dostęp 09 listopada 2010].