Reguła fonologiczna

Reguła fonologiczna – sposób sformułowania generalizacji opisującej proces fonologiczny w danym języku. Na przykład regułą fonologiczną w języku polskim jest asymilacja dźwięczności, co odnosi się do typu asymilacji zachodzącej między dwoma obstruentami: w wyrazie las wypowiada się na ogół bezdźwięczną spółgłoskę szczelinową [s], jednak w sekwencji las był dźwięk ten ulega wpływowi następującego po nim dźwięcznego [b] i jest wypowiadany jako [z][1].

Reguły fonologiczne są podstawowym mechanizmem w klasycznej teorii fonologii generatywnej. Podstawowy wzorzec reguły fonologicznej to:

A→B/C_D

Oznacza to: A zamienia się w B (w środowisku) pomiędzy C i D. Wyżej wspomniana asymilacja dźwięczności może być więc (w uproszczeniu, tj. abstrahując od teorii cech dystynktywnych) opisana w sposób następujący: bezdźwięczny obstruent zamienia się w dźwięczny obstruent przed następującym po nim dźwięcznym obstruentem[1].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Phonetics and Phonology Phonological rules. W: English Language and >Linguistic Online [on-line]. [dostęp 2017-12-19].

BibliografiaEdytuj

  • Phillip Carr. 2008. A Glossary of Phonology. Edinburgh: Edinburgh University Press. (ang.).