Otwórz menu główne

Reichskommissar für die Festigung deutschen Volkstums

urząd w III Rzeszy zajmujący się planowaniem polityki germanizacyjnej oraz kierowaniem przesiedleniami ludności cywilnej na terenach okupowanych.

RKFDV (niem. Stabshauptamt Reichkomissar für die Festigung deutsches Volkstums) (pol. Komisariat Rzeszy do spraw Umacniania Niemczyzny) – urząd III Rzeszy zajmujący się planowaniem polityki germanizacyjnej oraz kierowaniem przesiedleniami ludności cywilnej na terenach okupowanych.

Spis treści

HistoriaEdytuj

Dekretem z 7 października 1939 powołane zostało stanowisko Komisarza Rzeszy do spraw Umacniania Niemczyzny, które objął Heinrich Himmler. W 1940 roku przy funkcji tej rozwinął się urząd III Rzeszy, tzw. Komisariat Rzeszy do spraw Umacniania Niemczyzny – RKFDV, który koordynował działalność dwóch niemieckich organizacji: VoMI (Głównego Urzędu Kolonizacyjnego dla Niemców Etnicznych) oraz RuSHA (niem. SS-Rasse-und-Siedlungshauptamt, czyli Głównego Urzędu do spraw Rasowych i Osiedleńczych SS), których celem była germanizacja terenów podbitych. Na czele urzędu od początku jego utworzenia do końca wojny stał Ulrich Greifelt, podlegający bezpośrednio Heinrichowi Himmlerowi. Siedziba Urzędu mieściła się w Berlinie-Halensee, przy ulicy Kurfürstendamm 140[1].

Zadania urzęduEdytuj

Do zadań urzędu należały planowanie, organizacja, nadzór, koordynacja oraz kierownictwo nad polityką przymusowej germanizacji, grabieżą i konfiskatą mienia oraz wysiedleniami i deportacją ludności krajów okupowanych na roboty przymusowe w III Rzeszy.

DziałalnośćEdytuj

Osobny artykuł: Heim ins Reich.
 
Siedziba Centrali "Północ-Wschód" Komisariatu Rzeszy do spraw Umacniania Niemczyzny, Litzmannstadt, Adolf-Hitler Straße 133 (obecnie Łódź, ul. Piotrkowska 133)
 
Siedziba RKFDV w okupowanej Łodzi

Urząd zajmował się całościowo logistyką działań mających na celu wysiedlenie względnie germanizację etnicznej ludności z terenów okupowanych i osiedlenie tam osadników niemieckich, przesiedlanych z Niemiec oraz krajów wschodniej Europy. Opracowywał w tym celu plany strategiczne oraz ustanawiał prawne dokumenty regulujące te kwestie.

Osobny artykuł: Rabunek polskich dzieci.

W 1942 roku Główny Urząd Rzeszy dla spraw Umocnienia Niemczyzny wydał tzw. rozporządzenie nr 67/I, które stanowiło podstawę dla działalności germanizacyjnej szeregu niemieckich instytucji działających w okupowanej Polsce, jak sieć ośrodków Lebensborn, Niemieckich Szkół Ojczyźnianych, Urzędów Rasy i Osadnictwa oraz szeregu władz administracyjnych i wojskowych. Dokument ten, dotyczący „zniemczania dzieci z rodzin polskich i byłych polskich sierocińców”, zalecał weryfikację dzieci „nadających się do zniemczenia” poprzez ich selekcję na podstawie badań rasowych i psychologicznych oraz umieszczanie:

 
...dzieci w wieku od 6 do 12 lat w Niemieckich Szkołach Ojczyźnianych, a w wieku od 2 do 6 lat u rodzin, które wskaże Lebensborn[1].
 
Konrad Meyer prezentuje wystawę „Planung und Aufbau im Osten” 1941. Od lewej stoją Rudolf Hess, Heinrich Himmler, Philipp Bouhler, Dr. Fritz Todt, Reinhard Heydrich, Erich Ehrlinger

OrganizacjaEdytuj

  • Chef der Stabshauptamtes Persönlicher Referent – szef komisariatu, dział personalny
  • Amtsgruppe A – pion A
    • Amt Z – Zentralamt – urząd centralny
    • Amt I – Umsiedlung und Volkstum – dział przesiedleńczy (SS-ObergruppenführerWerner Lorenz)
    • Amt II – Arbeitseinsatz – akcje zatrudnieniowe
  • Amtsgruppe B – pion B
    • Amt III – Wirtschaft – gospodarka
    • Amt IV – Landwirtschaft – rolnictwo
    • Amt V – Finanzverwaltung – dział finansowy (Otto Schwarzenberger)
  • Amtsgruppe C – pion C
    • Amt VI – Planung – planowanie SS-Oberführer Konrad Meyer
    • Amt VII – Bauten – budowle
    • Amt VIII – Zentralbodenamt – centralny urząd ziemski

Pełnomocnikiem Heinricha Himmlera do spraw umocnienia niemieckości w Generalnym Gubernatorstwie był SS-Obergruppenführer Friedrich Wilhelm Krüger.

PrzypisyEdytuj

  1. a b Rozporządzenie nr 67/I za Józef Wnuk, Helena Radomska-Strzemecka: Dzieci polskie oskarżają. Warszawa: PAX, 1961.

BibliografiaEdytuj

  1. Bruno Wasser: Himmlers Raumplanung im Osten. Der Generalplan Ost in Polen 1940 – 1944. Basel, Berlin, Boston: 1993. (niem.)
  2. Peter Widmann: Reichskommissar für die Festigung deutschen Volkstums. W: Wolfgang Benz (wyd.): Enzyklopädie des Nationalsozialismus. München: 1998, s. 677. (niem.)
  3. Piotr Setkiewicz: The expulsion of Polish civilians from the area around the Auschwitz camp, 1940-1941. (ang.)
  4. Józef Wnuk, Helena Radomska-Strzemecka: Dzieci polskie oskarżają. Warszawa: PAX, 1961.
  5. Roman Z. Hrabar: Hitlerowski rabunek dzieci polskich. Uprowadzanie i germanizowanie dzieci polskich w latach 1939-1945. Katowice: Śląski Instytut Naukowy w Katowicach, Wydawnictwo Śląsk, 1960.
  6. Roman Z. Hrabar: Na rozkaz i bez rozkazu. Sto i jeden wybranych dowodów hitlerowskiego ludobójstwa na dzieciach. Katowice: Wydawnictwo Śląsk, 1968.