Otwórz menu główne

Renaud Lavillenie (ur. 18 września 1986 w Barbezieux-Saint-Hilaire) – francuski lekkoatleta specjalizujący się w skoku o tyczce.

Renaud Lavillenie
Men pole vault French Athletics Championships 2013 t173743.jpg
Data i miejsce urodzenia 18 września 1986
Barbezieux-Saint-Hilaire, Francja
Klub Cognac Ac
Wzrost 176 cm
Masa ciała 69 kg
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Francja
Igrzyska olimpijskie
Złoto Londyn 2012 skok o tyczce
Srebro Rio de Janeiro 2016 skok o tyczce
Mistrzostwa świata
Srebro Moskwa 2013 skok o tyczce
Brąz Berlin 2009 skok o tyczce
Brąz Daegu 2011 skok o tyczce
Brąz Pekin 2015 skok o tyczce
Brąz Londyn 2017 skok o tyczce
Mistrzostwa Europy
Złoto Barcelona 2010 skok o tyczce
Złoto Helsinki 2012 skok o tyczce
Złoto Zurych 2014 skok o tyczce
Brąz Berlin 2018 skok o tyczce
Halowe mistrzostwa świata
Złoto Stambuł 2012 skok o tyczce
Złoto Portland 2016 skok o tyczce
Złoto Birmingham 2018 skok o tyczce
Halowe mistrzostwa Europy
Złoto Turyn 2009 skok o tyczce
Złoto Paryż 2011 skok o tyczce
Złoto Göteborg 2013 skok o tyczce
Złoto Praga 2015 skok o tyczce

Jako junior nie odnosił sukcesów międzynarodowych, a na dużej imprezie zadebiutował w 2007 zajmując dziesiątą lokatę w młodzieżowych mistrzostwach Europy[1]. Już na eliminacjach zakończył swój udział w halowym czempionacie globu w Walencji (2008). Rok później został halowym mistrzem Europy. Kilka miesięcy po tym sukcesie, 21 czerwca 2009, podczas drużynowego czempionatu Starego Kontynentu uzyskał wynik 6,01 – tym samym poprawił rekord Francji oraz został siedemnastym w historii lekkoatletyki tyczkarzem, który pokonał poprzeczkę zawieszoną na wysokości ponad sześciu metrów[2]. Należał do grona faworytów mistrzostw świata w Berlinie (2009) – ostatecznie zdobył na tej imprezie brązowy medal[3]. Na początku sezonu 2010 nie udało mu się wywalczyć awansu do finału podczas halowych mistrzostw globu[4]. Latem najpierw został mistrzem Europy[5], a później uplasował się na drugiej pozycji w zawodach o puchar interkontynentalny[6][7]. Zwycięzca łącznej punktacji Diamentowej Ligi 2010 w skoku o tyczce[8]. Osiągając wynik 6,03 – nowy rekord kraju – wygrał w Paryżu halowe mistrzostwa Starego Kontynentu (2011)[9]. Brązowy medalista mistrzostw świata (Daegu 2011). Zwycięzca łącznej punktacji Diamentowej Ligi 2011 w skoku o tyczce[10]. 5 grudnia 2011 podczas treningu doznał kontuzji złamania lewej ręki[11]. Po wyleczeniu kontuzjowanej ręki został w marcu 2012 halowym mistrzem świata[12]. W czerwcu 2012 obronił tytuł mistrza Europy, a w sierpniu tego roku został mistrzem olimpijskim. Zwycięzca łącznej punktacji Diamentowej Ligi 2012 w skoku o tyczce[13]. Na koniec roku 2012 zajął drugie miejsce w plebiscycie na europejskiego lekkoatletę roku organizowanym przez European Athletics[14]. Na początku marca 2013 zdobył trzeci w karierze złoty medal halowych mistrzostw Europy[15]. Podczas Mistrzostw Świata w Lekkoatletyce 2013 wywalczył srebrny medal. Zwycięzca łącznej punktacji Diamentowej Ligi 2013 w skoku o tyczce[16]. Podczas mistrzostw świata w Pekinie stanął na najniższym stopniu podium (2015). Na początku 2016 zdobył swój drugi złoty medal halowych mistrzostw świata. Wicemistrz olimpijski z 2016 z Rio de Janeiro. W 2017 zdobył swój czwarty z kolei brązowy medal mistrzostw świata.

Medalista mistrzostw Francji.

Jego młodszy brat Valentin także jest tyczkarzem[17].

Spis treści

OsiągnięciaEdytuj

Rok Impreza Miejsce Pozycja Wynik
2007 Młodzieżowe mistrzostwa Europy   Debreczyn 10. miejsce 5,30
2008 Halowy puchar Europy   Moskwa 2. miejsce 5,60
2008 Halowe mistrzostwa świata   Walencja el. – 13. miejsce 5,55
2009 Halowe mistrzostwa Europy   Turyn   1. miejsce 5,81
2009 Superliga drużynowych mistrzostw Europy   Leiria 1. miejsce 6,01
2009 Mistrzostwa świata   Berlin   3. miejsce 5,80
2010 Halowe mistrzostwa świata   Doha el. – 10. miejsce 5,45
2010 Superliga drużynowych mistrzostw Europy   Bergen 1. miejsce 5,70
2010 Mistrzostwa Europy   Barcelona   1. miejsce 5,85
2010 Puchar interkontynentalny   Split 2. miejsce 5,90
2010 DécaNation   Annecy 1. miejsce 5,80
2011 Halowe mistrzostwa Europy   Paryż   1. miejsce 6,03
2011 Superliga drużynowych mistrzostw Europy   Sztokholm 5. miejsce 5,50
2011 Mistrzostwa świata   Daegu   3. miejsce 5,85
2012 Halowe mistrzostwa świata   Stambuł   1. miejsce 5,95
2012 Mistrzostwa Europy   Helsinki   1. miejsce 5,97
2012 Igrzyska Olimpijskie   Londyn   1. miejsce 5,97
2013 Halowe mistrzostwa Europy   Göteborg   1. miejsce 6,01
2013 Superliga drużynowych mistrzostw Europy   Gateshead 1. miejsce 5,77
2013 Mistrzostwa świata   Moskwa   2. miejsce 5,89
2014 Mistrzostwa Europy   Zurych   1. miejsce 5,80
2014 Puchar interkontynentalny   Marrakesz 1. miejsce 5,80
2015 Halowe mistrzostwa Europy   Praga   1. miejsce 6,04
2015 Superliga drużynowych mistrzostw Europy   Czeboksary 1. miejsce 5,85
2015 Mistrzostwa świata   Pekin   3. miejsce 5,80
2016 Halowe mistrzostwa świata   Portland   1. miejsce 6,02
2016 Mistrzostwa Europy   Amsterdam NH
2016 Igrzyska olimpijskie   Rio de Janeiro   2. miejsce 5,98
2017 Superliga drużynowych mistrzostw Europy   Lille 1. miejsce 5,80
2017 Mistrzostwa świata   Londyn   3. miejsce 5,89
2018 Halowe mistrzostwa świata   Birmingham   1. miejsce 5,90
2018 Mistrzostwa Europy   Berlin   3. miejsce 5,95

Rekordy życioweEdytuj

Stadion
Hala

PrzypisyEdytuj

  1. EJ Debrecen HUN 12 – 15 July; 6th European Athletics U23 Championships, tilastopaja.org [dostęp 2010-12-20] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-04] (ang.).
  2. Season Bests by Event (Men) – Pole vault, apulanta.fi [dostęp 2010-12-20] (ang.).
  3. 2009 IAAF World Championships in Athletics – Pole Vault – M /Final/, berlin.iaaf.org [dostęp 2010-12-20] (ang.).
  4. 2010 IAAF World Indoor Championships – Pole Vault – M, iaaf.org [dostęp 2010-12-20] (ang.).
  5. Bob Ramsak, Farah completes distance double in Barcelona, Ennis triumphs with 6823 PB in Heptathlon – European champs, day 5, iaaf.org [dostęp 2010-12-20] (ang.).
  6. Laura Arcoleo, Event Report – Men’s Pole Vault, iaaf.org [dostęp 2010-12-20] (ang.).
  7. 2010 IAAF Continental Cup – Pole Vault Men, iaaf.org [dostęp 2010-12-20] (ang.).
  8. Piotr Małachowski i 30 zwycięzców Diamentowej Ligi (pol.). Oficjalny portal Polskiego Związku Lekkiej Atletyki. [dostęp 20 grudnia 2010].
  9. 2011 European Indoor Championships – Pole Vault Men, sportresult.com [dostęp 2011-03-05] (ang.).
  10. Spectacular conclusion to 2011 Diamond Race in Brussels – Samsung Diamond League, FINAL, iaaf.org [dostęp 2010-09-17] (ang.).
  11. Janusz Rozum, Co słychać u rywali – kontuzja Lavillenie, Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2011-12-08] (pol.).
  12. Len Johnson, EVENT REPORT – Men’s Pole Vault – Final, iaaf.org [dostęp 2012-03-10] (ang.).
  13. Zdobywcy diamentów w 2012, Oficjalny portal Polskiego Związku Lekkiej Atletyki [dostęp 2012-09-08] (pol.).
  14. Great Britain’s Mo Farah voted 2012 European Athlete of the Year, European Athletics [dostęp 2012-10-05] [zarchiwizowane z adresu 2012-12-20] (ang.).
  15. HME – niedziela: sztafeta po walce traci medal, pzla.pl [dostęp 2013-04-16] (pol.).
  16. Bruksela: szybki bieg Lewandowskiego w DL, Oficjalny portal Polskiego Związku Lekkiej Atletyki [dostęp 2013-09-07] (pol.).
  17. Sobera czwarty w Moskwie, pzla.pl [dostęp 2013-06-12] (pol.).

BibliografiaEdytuj